Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawiez 16 czerwca 2020 r., sygn. akt V SA/Wa 1552/19

Uzasadnienie

(...)Wojewódzki Urząd Pracy (dalej także jako: (...)WUP, organ I instancji) decyzją z dnia (...)marca 2019 r. Nr (...)określił A. S.A (dalej także jako: strona wnioskodawca, skarżąca, spółka) kwotę zwrotu dofinansowania w wysokości 57 295.97 zł. wraz z odsetkami naliczonymi jak dla zaległości podatkowych o dnia przekazania środków w ramach, których zostały poniesione wydatki niekwalifikowane.

W następstwie rozpatrzenia odwołania od powyższej decyzji wniesionego przez stronę Minister Inwestycji i Rozwoju (dalej także jako: organ odwoławczy, organ II instancji, Minister) decyzją z dnia (...)lipca 2019 r. Znak (...) uchylił w całości decyzję organu I instancji i orzekł o zwrocie kwoty 57 295,97 zł. Wraz z odsetkami:

1. • od kwoty 12 153 zł. (85% - 10 339,63 zł., 15 -1 823,05zł.) od dnia 11 lipca 2012r.
2. • od kwoty 20 153,97 zł (85% - 17 130,87 zł, 15% - 3 023,10 zł) od dnia 26 listopada 2012 r.,
3. • od kwoty 20 206,84 zł (85% -17 175,81 zł, 15% - 3 031,03 zł) od dnia 11 lutego 2013 r.,
4. • od kwoty 4 218,47 zł (85% - 3 585,70 zł, 15% - 632,77 zł) od dnia 24 maja 2013 r.,
5. • od kwoty 563,01 zł odpowiednio: od części dotyczącej środków europejskich (85% - 478,56 zł) od dnia 16 sierpnia 2013 r. od części dotacji celowej (15% - 84,45 zł) od dnia 19 sierpnia 2013 r. do dnia zwrotu z wyłączeniem odsetek:
6. - od dnia 23 kwietnia 2015 r. do dnia 7 października 2016 r.
7. - od dnia 10 stycznia 2017 r. do dnia 20 kwietnia 2017 r.,
8. - od dnia 18 kwietnia 2017 r. do dnia 14 marca 2019 r.,
9. - od dnia 11 kwietnia 2019 r. do dnia doręczenia niniejszej decyzji.

Decyzja organu odwoławczego została podjęta w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Strony zawarły w dniu 17 maja 2012 r. umowę o dofinansowanie projektu pn. "Metodyczne zarządzanie projektem B+R dla pracowników D." (nr (...)). Na jej podstawie beneficjent otrzymał dofinansowanie projektu w kwocie nieprzekraczającej 1 539 345,00 zł. Ww. umowa została zmieniona aneksami nr (...)z dnia 20 lipca 2012 r" nr (...) z dnia 8 marca 2013 r., nr (...)z dnia 7 października 2013 r. oraz nr (...) z dnia 7 stycznia 2014 r., na podstawie których zmniejszono przyznane dofinansowanie, z uwagi na fakt stwierdzonych podczas kontroli nieprawidłowości. Ostatecznie przyznano beneficjentowi na realizację projektu dofinansowanie w kwocie 1 524 945,00 zł.

Projekt realizowany był w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki - Priorytet VIII Regionalne Kadry Gospodarki, Działanie 8.1 Rozwój pracowników i przedsiębiorstw w regionie, w okresie od 1 lipca 2012 r. do 30 listopada 2013 r.Celem głównym projektu był "wzrost zdolności do skutecznej realizacji projektu B+R, w szczególności w ICT przez 192 osoby z maksymalnie średnim wykształceniem z D. w okresie do listopada 2013 r.

Zgodnie z wnioskiem o dofinansowanie projekt skierowany był do osób dorosłych pracujących (umowa o pracę/cywilno-prawna): pracujących i/lub zamieszkałych w województwie dolnośląskim z maksymalnym średnim wykształceniem, które chciały zwiększyć kompetencje zawodowe w zakresie skutecznej realizacji projektu B+R,

Rekrutacja do projektu miała być prowadzona w trybie ciągłym do momentu wykorzystania limitu miejsc w projekcie pod nadzorem specjalisty ds. kontaktów z uczestnikami i promocji w oparciu o następujące kryteria:

1. 1. 100% - osoby z co najwyżej średnim wykształceniem,
2. 2. gwarantowany udział kobiet w projekcie (min. 20% uczestników),
3. 3. priorytetowy udział uczestników spoza aglomeracji wrocławskiej.

Warunki rekrutacji i uczestnictwa w projekcie określał Regulamin uczestnictwa w projekcie z 20 sierpnia 2012 r. (dalej jako: "Regulamin uczestnictwa") dostępny w biurze projektu i na stronie internetowej projektu.

Zgodnie z § 4 ww. Regulaminu uczestnictwa do projektu kwalifikowali się uczestnicy, którzy spełniali łącznie następujące kryteria:

1. - zamieszkiwali w rozumieniu Kodeksu Cywilnego województwo dolnośląskie,
2. - pracowali w ramach struktur organizacyjnych przedsiębiorstwa w województwie d.

Z kolei w myśl § 5 Regulaminu uczestnictwa o przyjęciu uczestnika do udziału w projekcie decydowało spełnienie kryteriów formalnych określonych w dokumentach programowych PO KL i wniosku o dofinansowanie.

Według uregulowań programowych wsparcie w projektach Poddziałania 8.1.1 PO KL skierowane było do osób pracujących(powyżej 18. roku życia oraz z wyłączeniem osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą) uczestniczących w szkoleniach i kursach poza godzinami pracy. Ograniczenie dostępu w ramach projektu osobom fizycznym prowadzącym działalność gospodarczą wynikało z faktu, że wsparcie w ramach ww. poddziałania (i tym samym w ramach konkursu nr III/8.1.1/C/11) nie było objęte pomocą publiczną.

Kwalifikacja uczestników miała być weryfikowana na podstawie dokumentów potwierdzających spełnienie ww. kryteriów, w szczególności na podstawie:

1. • deklaracji uczestnictwa w projekcie,
2. • potwierdzenia zatrudnienia,
3. • oświadczenia o wykształceniu.

We wniosku o dofinansowanie Odwołująca wskazała, że każdy uczestnik obligatoryjnie skorzysta ze wszystkich szkoleń i egzaminów przewidzianych w projekcie oraz otrzyma profesjonalne materiały edukacyjne. Dodatkowo, na potwierdzenie uczestnictwa w projekcie i nabycia wiedzy/umiejętności z danego zakresu uczestnicy mieli otrzymać zaświadczenie o ukończeniu szkolenia oraz certyfikat potwierdzający zdanie egzaminu Prince 2 Foundation.

W dniach 20-22 marca 2013 r., w siedzibie beneficjenta, odbyła się kontrola planowa skarżonego projektu. Zespół kontrolujący IW stwierdził, iż nie wszystkie deklaracje uczestnictwa w projekcie zawierały potwierdzenia spełnienia kryterium formalnego odnoszącego się do nieprowadzenia działalności gospodarczej.

W konsekwencji za niekwalifikowalne IW uznała wydatki dotyczące przeszkolenia 12 uczestników projektu prowadzących działalność gospodarczą w łącznej wysokości 57 295,97 zł.

Pismem z dnia 30 września 2014 r. wezwano beneficjenta do zwrotu przedmiotowej kwoty. W związku z brakiem jej zwrotu w wyznaczonym terminie Dyrektor DWUP w dniu (...)kwietnia 2015 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie zwrotu nieprawidłowo wykorzystanego dofinansowania zaskarżonego projektu. Postępowanie zostało zakończone w dniu (...) października 2016 r. wydaniem decyzji administracyjnej nr (...), w której organ I instancji podtrzymał zarzuty sformułowane wobec Odwołującej na etapie czynności kontrolnych. Odwołująca nie zgodziła się z powyższym rozstrzygnięciem i pismem z dnia 21 października 2016 r., zaskarżyła je w całości do Ministra Rozwoju i Finansów, jako organu odwoławczego.

Minister Rozwoju i Finansów decyzją z dnia (...)kwietnia 2016 r. nr (...)uchylił zaskarżoną decyzję, a sprawę przekazał do ponownego rozpoznania organowi I instancji, dopatrując się m in. naruszenia przepisów postępowania w postaci braku wskazania jakie procedury zostały naruszone przy wydatkowaniu środków uznanych za niekwalifikowalne.

W ramach ponownego rozpatrzenia sprawy organ I instancji podtrzymał pierwotnie stawiane zarzuty a po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego wydał w dniu (...)marca 2019 r. Decyzję nr (...).

W następstwie rozpoznania odwołania od powyższej decyzji złożonego przez stronę Minister Inwestycji i Rozwoju wydał cytowaną na wstępie decyzję z dnia (...)lipca 2019 r., a wjej uzasadnieniu powołał m.in. następującą argumentację:

W myśl pkt 5.3.2 regulaminu konkursu kryteria rekrutacji (w tym selekcji) grupy docelowej (osób bezpośrednio korzystających ze wsparcia) powinny być określone w sposób przejrzysty i jednoznaczny, bez możliwości ich szerokiej interpretacji. W ramach prowadzonej rekrutacji do projektu Odwołująca miała obowiązek uzyskać informację od uczestników projektu dotyczącą spełnienia warunków kwalifikowalności na podstawie oświadczeń złożonych przez samych uczestników (osobiście lub pocztą). Zgodnie bowiem z § 5 Regulaminu uczestnictwa osoby zakwalifikowane do udziału w projekcie były zobowiązane do dostarczenia, m.in.:

1. • zgody na przetwarzanie danych osobowych,
2. • oświadczenia o zamieszkaniu na terenie województwa mazowieckiego
3. • deklaracji uczestnictwa w projekcie (w dniu rozpoczęcia szkolenia).

Deklaracja udziału w projekcie jest dokumentem mającym podstawowe znaczenie dla oceny spełniania kryterium grupy docelowej.

W § 5 Regulaminu uczestnictwa z 20 sierpnia 2012 r. Odwołująca samodzielnie określiła, że "o przyjęciu Uczestnika do udziału w Projekcie decyduje spełnienie kryteriów formalnych określonych w dokumentach programowych POKL i wniosku o dofinansowanie projektu". Tymczasem, we wzorze Deklaracji uczestnictwa w projekcie, stanowiącej załącznik nr 3 do ww. regulaminu, beneficjent umieścił zapisy, które dopuszczały możliwość prowadzenia działalności gospodarczej, cyt.: "(...)

1. 2. Spełniam kryteria kwalifikowalności, uprawniające mnie do udziału w projekcie tj.:
2. • Jestem osobą zamieszkałą * lub pracującą na terenie województwa dolnośląskiego
3. • Posiadam co najwyżej średnie wykształcenie
4. • Jestem osobą zatrudnioną w ramach umowy o pracę lub umowy cywilno-prawnej
5. • Chcę zwiększyć kwalifikacje zawodowe w zakresie skutecznej realizacji projektów B+R
6. • Nie prowadzę własnej działalności gospodarczej **

*W rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego

**Uczestnik może prowadzić własną działalność gospodarcza, natomiast fakt prowadzenia działalności nie może być podstawą do udziału w projekcie, aby przystąpić do projektu Uczestnik musi udokumentować zatrudnienie niezależnie od prowadzonej działalności". Organ odwoławczy zwraca uwagę, że w przypadku 7 uczestników (tj. J. Trelińskiej, J. Marksa, A. Tomak, Sz, Szuby, T. Niemirskiego, M. Górskiego, M. Ciurly) przedmiotowe deklaracje nie zawierają błędnego zapisu dotyczącego możliwości prowadzenia działalności gospodarczej, o ile uczestnik przystępował do projektu poświadczając jednocześnie zatrudnienie na podstawie umowy o pracę lub umowy cywilno-prawnej.

Jednocześnie w deklaracjach dotyczących ww. 7 uczestników Odwołująca w ogóle nie uwzględniła kryterium wyłączającego możliwość prowadzenia działalności gospodarczej. Co więcej, w toku prowadzonego postępowania, beneficjent nie wyjaśnił, co było powodem rozbieżności pomiędzy wzorem Deklaracji uczestnictwa w projekcie stanowiącym załącznik nr 3 do Regulaminu uczestnictwa z 20 sierpnia 2012 r., a przekazanymi deklaracjami, spośród których część zawierała błędne sformułowanie kwalifikowalności (5), a część nie posiadała w ogóle zapisów odnoszących się do ww. kryterium (7).

W związku z faktem, iż w przekazanych deklaracjach brak było informacji jednoznacznie wskazujących, czy uczestnik prowadził działalność gospodarczą, bądź nie prowadził działalności gospodarczej, Beneficjent wystosował do uczestników projektu prośbę o złożenie stosownych oświadczeń dotyczących prowadzenia działalności gospodarczej w dniu przystąpienia do projektu. Ww. oświadczenia zostały w większości złożone w październiku 2013 r., zatem już po zakończeniu udziału w skarżonym projekcie. W ocenie organu odwoławczego, stwierdzić należy, że beneficjent nie weryfikował prawidłowo i w pełnym zakresie kwalifikowalności uczestników projektu, co rzutuje na prawidłowość przeprowadzonej procedury rekrutacyjnej do projektu.

Należy bowiem zauważyć, że kwalifikowalność osób zgłaszających chęć udziału w projekcie powinna być weryfikowana przez beneficjenta na etapie rekrutacji do projektu, tj. w chwili przystąpienia osób do projektu. Jak wynika bowiem z podrozdziału 3.6 pkt 4 Wytycznych udział uczestnika w projekcie rozpoczyna się od dnia podpisania przez niego deklaracji uczestnictwa w projekcie. W świetle przekazanych oświadczeń o prowadzeniu działalności gospodarczej oraz informacji zawartych w Bazie CEiDG6, oznacza to, że uczestnikami projektu na moment przystąpienia do projektu były osoby prowadzące działalność gospodarczą, a zatem osoby te nie spełniały podstawowego wymogu dotyczącego kwalifikowalności uczestnika wskazanego w SzOP i w dokumentacji konkursowej.

Co więcej, sposób przeprowadzenia rekrutacji, w szczególności zmiany w zapisach "Deklaracji uczestnictwa", w tym fakt, że podpisane w ramach projektu deklaracje w przypadku 7 uczestników nie zawierały oświadczenia uczestnika o nieprowadzeniu działalności gospodarczej, zaś w przypadku 5 uczestników zawierały błędnie sformułowane kryterium kwalifikowalności, może – w ocenie organu odwoławczego – świadczyć o pozornym wypełnieniu zobowiązań wynikających z umowy o dofinansowanie, Wytycznych oraz SzOP PO KL z dnia 2010 r. Wniosek ten potwierdza fakt, że Odwołująca zrealizowała wiele projektów w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki, a zatem znała założenia i celowość wsparcia udzielanego z EFS.

W ocenie Ministra nie sposób zgodzić się z twierdzeniem Odwołującej, iż zakres szkolenia w ramach projektu nie był związany z działalnością gospodarczą konkretnego uczestnika, a jedynie z umową o pracę lub umową cywilno-prawną.

Przykładowo, M.G. prowadząca działalność gospodarczą pn. "A. M.G." w złożonym Oświadczeniu o prowadzeniu działalności gospodarczej wskazała, że na szkolenie poszła z innej firmy, niezwiązanej z prowadzoną działalnością gospodarczą. Tymczasem, analiza strony internetowej M.G. pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, że otrzymane wsparcie w ramach skarżonego projektu jest wykorzystywane w ramach prowadzonej przez nią działalności.

Minister podkreśla, że każda forma wsparcia, udzielanego z zasobów państwowych podmiotom zaangażowanym w działalność gospodarczą, mająca wpływ na wewnętrzny rynek UE, stawia ich w pozycji uprzywilejowanej względem tych, którzy pomocy tej nie otrzymali. W szczególności uczestnictwo w szkoleniach z zakresu księgowości, doradztwa prawnego i podatkowego, planowania, zarządzania i marketingu ułatwia funkcjonowanie i rozwój firmy, a więc przynosi korzyść dla prowadzonej lub planowanej działalności. W związku z tym, w stosunku do finansowania tego rodzaju szkoleń należy stosować przepisy o pomocy publicznej/pomocy de minimis. Za pomoc publiczną/pomoc de minimis należy wówczas uznać pokrycie wszystkich kosztów uczestnictwa w szkoleniach dla uczestników projektu będących już przedsiębiorcami w momencie przystąpienia do projektu, jeżeli uzyskane umiejętności i wiedza mają/będą miały bezpośrednie przełożenie na prowadzoną działalność gospodarczą.

W konsekwencji, zważywszy na fakt, że projekty realizowane w ramach przedmiotowego konkursu nr III/8.1.1/C/11 nie były objęte pomocą publiczną zasadne jest stwierdzenie, że Odwołująca otrzymała od IW, a następnie przekazała (udzieliła) uczestnikom projektu prowadzącym działalność gospodarczą, tj. przedsiębiorcom, pomoc publiczną (w postaci szkoleń) w łącznej w wysokości 57 295,97 zł10. Natomiast w szczegółowym budżecie projektu we wniosku o dofinansowanie wydatki objęte pomocą publiczną i pomocą de minimis zostały określone w wysokości 0,00 zł. Minister przypomina, że zdaniem Odwołującej, w Zaleceniach pokontrolnych nr (...) DWUP wyraził stanowisko dopuszczające kwalifikowanie do projektu osób zatrudnionych na podstawie umowy o pracę/umowy cywilno-prawne, mimo prowadzenia przez nie działalności gospodarczej.Odnosząc się do powyższego Minister zauważa, że str. 5 przedmiotowych Zaleceń pokontrolnych DWUP wskazał że:"projekty realizowane w ramach konkursu II 1/8.1.1.1/c/11 muszą być skierowane bezpośrednio do pracujących osób dorosłych (powyżej 18. roku życia oraz z wyłączeniem osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą) uczestniczących w szkoleniach i kursach poza godzinami pracy.

Beneficjent w dokumentach rekrutacyjnych zbierał od uczestników informacje, iż uczestnik może prowadzić działalność gospodarcza, natomiast fakt potwierdzenia działalności gospodarczej nie może być podstawą do udziału w projekcie, aby przystąpić do projektu uczestnik musi udokumentować zatrudnienie niezależnie od prowadzonej działalności"".

W związku z powyższym organ odwoławczy za całkowicie niezasadne uznaje twierdzenia Odwołującej, sugerujące, że w ocenie (...)WUP nie było przeszkód do zakwalifikowania do projektu osób, które były zatrudnione na podstawie umowy o pracę/umowy cywilno-prawne, mimo prowadzenia przez nie działalności gospodarczej. Jak wynika z przytoczonego fragmentu ww. Zaleceń pokontrolnych (...)WUP nie wyraził takiego stanowiska, a jedynie przytoczył zapis samodzielnie określony przez Odwołującą we wzorze Deklaracji uczestnictwa w projekcie, stanowiącej załącznik nr 3 do Regulaminu uczestnictwa z 20 sierpnia 2012 r.

Mając powyższe na uwadze, w ocenie organu odwoławczego, nie ma możliwości uznania za kwalifikowalne wydatków dotyczących uczestnictwa 12 osób, w projektowych formach wsparcia, którzy na dzień przystąpienia do projektu prowadzili działalność gospodarczą. Ze zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego wynika bowiem, że 12 uczestników projektu nie spełniało kryteriów grupy docelowej w ramach poddziałania 8.1.1. PO KL. W konsekwencji udzielenie wsparcia ww. osobom - zdaniem organu odwoławczego - stanowi rażące naruszenie zasad PO KL.

Minister podkreśla, że Odwołująca nie zgodziła się z metodologią wyliczenia wydatków uznanych za niekwalifikowalne, wskazując, że uwzględnienie kosztów najmu sal oraz zapewnienia wykładowców obarczone jest błędem logicznym, gdyż koszty te nie były zależne od liczebności grup szkoleniowych ani przypisane do uczestnika. Odwołująca uzasadniła, że koszty wynajmu sal i wynagrodzenia wykładowców na podstawie zawartych umów rozliczane były odpowiednio według stawki za liczbę godzin najmu sal/pracy trenera, a nie ze względu na liczebność grup. W ww. zakresie Odwołująca powołała się na zapisy wniosku o dofinansowanie.

Zdaniem Odwołującej - w przypadku uznania udziału 12 wskazanych w zaskarżonej decyzji uczestników w projekcie za niezasadny - do obliczenia kosztów niekwalifikowalnych przyjęte powinny zostać tylko pozycje dotyczące: zakupu podręczników, materiałów drukowanych i cyfrowych, materiałów pomocniczych, poczęstunku, kosztu dojazdów i noclegów, kosztów egzaminu certyfikującego, kosztu e-learningu, koszt wynajęcia sali na potrzeby wsparcia (1:1) oraz wynagrodzenie mentorów ze względu na indywidualny charakter tych zajęć.

Odnosząc się do powyższego, organ odwoławczy wyjaśnia, że skierowanie wsparcia w ramach projektu osobom, które nie spełniały kryteriów grupy docelowej, a więc tym samym nie spełniały kryteriów do objęcia wsparciem zaskarżonego projektu, co do zasady stanowi o niekwalifikowalności takich wydatków w projekcie. Za koszty niekwalifikowalne uznaje się wówczas wszystkie wydatki mające związek z uczestnikiem, który nie spełnił kryteriów konkursowych udziału w projekcie. Wobec czego, uznanie za niekwalifikowalne (w proporcjonalnej części) także wydatków poniesionych na wynajem sal oraz wynagrodzenie wykładowców umowy w projekcie jest zasadne. Organ odwoławczy przypomina, że zgodnie z § 3 pkt 4 umowy o dofinansowanie Odwołująca zapewniła, że wydatkując przyznane środki, będzie stosować aktualnie obowiązującą treść Wytycznych.

Z kolei Wytyczne (rozdz. 3.1 pkt 1 lit. j) stanowią, że wszystkie wydatki w ramach PO KL są kwalifikowalne, o ile łącznie spełniają, m.in. następujące warunki: "są zgodne z Programem Operacyjnym Kapitał Ludzki i Szczegółowym opisem priorytetów Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki".

Organ odwoławczy zwraca uwagę na brak możliwości dobrowolnego kształtowania przez Odwołującą grupy docelowej projektu z uwagi na konieczność zachowania wymogów wynikających z dokumentacji konkursowej oraz programowej poddziałania 8.1.1 PO KL. Tym samym rozszerzenie grupy docelowej projektu o osoby dokumentujące zatrudnienie (umowa o pracę/umowa cywilnoprawna) niezależnie od prowadzonej działalności gospodarczej, należy uznać za działanie bezprawne.

Reasumując Minister stwierdza, że

Odwołująca naruszyła zapisy umowy o dofinansowanie (§ 3 ust. 4} zobowiązujące do stosowania aktualnej wersji Wytycznych przy wydatkowaniu środków w ramach projektu, w szczególności pkt 1 lit. j) podrozdziału 3.1. Naruszenie Wytycznych i umowy o dofinasowanie oznacza naruszenie procedur obowiązujących przy wykorzystaniu środków pochodzących z budżetu UE, o których mowa w art. 184 ufp. Wobec powyższego, spełniona została przesłanka do żądania zwrotu środków określona w art. 207 ust 1 pkt 2 ufp.

W oparciu o zgromadzoną w toku prowadzonego postępowania dokumentację, w szczególności deklaracje uczestnictwa w projekcie i oświadczenia o prowadzeniu działalności gospodarczej, organ odwoławczy stwierdza, iż przedmiotowego kryterium kwalifikowalności nie spełniało łącznie 12 osób.

Z kolei mając na uwadze zapisy art. 54 § 3 zgodnie z którym, przepisy " § 1 pkt 2, 3 i 7 stosuje się również w razie uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz stwierdzenia nieważności decyzji. W tym przypadku terminy należy liczyć sumując na poszczególnych etapach okresy trwania postępowania" organ odwoławczy stwierdza, iż znajduje on zastosowanie w przedmiotowej sprawie.

Tymczasem, w decyzji organu I instancji wskazano, iż środki wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 ufp podlegają zwrotowi "z wyłączeniem okresu od dnia 23 kwietnia 2015 r. do dnia doręczenia niniejszej decyzji'. W związku z powyższym, organ odwoławczy uchylił w całości decyzję organu I instancji i na podstawie art. 207 ust. 12 w zw. z ust. 1 pkt 2 ufp orzekł co do istoty sprawy.

Jak wynika z materiału dowodowego, organ I instancji po raz pierwszy rozpatrujący sprawę Odwołującej wszczął postępowanie w dniu (...)kwietnia 2015 r. Decyzja Dyrektora (...)WUP nr (...) z dnia (...) października 2016 r. kończąca postępowanie w I instancji, została doręczona Odwołującej 7 października 2016 r" co wynika z daty widniejącej na zwrotnym potwierdzeniu odbioru decyzji. Powyższe dowodzi, że postępowanie trwało ponad 3 miesiące. Wobec powyższego, zgodnie z art. 54 § 1 pkt 7 O.p., nie należy naliczać odsetek za okres od dnia 23 kwietnia 2015 r. do 7 października 2016 r. Organ I instancji ponownie rozpatrujący sprawę Odwołującej otrzymał decyzję organu II instancji nr (...) z dnia (...)kwietnia 2017 r. przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia w dniu 18 kwietnia 2017 r. Decyzja Dyrektora (...)WUP z dnia (...)marca 2019 r., kończąca postępowanie została doręczona Odwołującemu w dniu 14 marca 2019 r., co wynika z daty widniejącej na zwrotnym potwierdzeniu odbioru decyzji.

Powyższe dowodzi, że postępowanie trwało ponad 3 miesiące. Wobec powyższego, zgodnie z art. 54 § 1 pkt 7 w zw. z art. 54 § 3 O.p. nie należy naliczać odsetek za okres od dnia 18 kwietnia 2017 r. do dnia 14 marca 2019 r.

Ponadto, zgodnie z art. 139 § 3 O.p., "Załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym powinno nastąpić nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia otrzymania odwołania przez organ odwoławczy, a sprawy, w której przeprowadzono rozprawę lub strona złożyła wniosek o przeprowadzenie rozprawy - nie później niż w ciągu 3 miesięcy". Jednocześnie w myśl art. 54 ust. 1 pkt 3 O.p., "odsetek za zwłokę nie nalicza się za okres od dnia następnego po upływie terminu, o którym mowa w art. 139 § 3, do dnia doręczenia decyzji organu odwoławczego, jeżeli decyzja organu odwoławczego nie została wydana w terminie, o którym mowa w art. 139 § 3".

Postępowanie odwoławcze w sprawie dotyczącej decyzji organu I instancji z dnia (...)października 2016 r. (nr (...)) wszczęte zostało w dniu 7 listopada 2016 r. Dwumiesięczny okres rozstrzygnięcia sprawy upływał w dniu 9 stycznia 2017 r. Decyzja organu odwoławczego z dnia (...)kwietnia 2017 r. (nr (...)) doręczona została Odwołującemu w dniu 20 kwietnia 2017 r. Wobec powyższego, zgodnie z przywołanym art. 54 §1 pkt 3 O.p. nie należy naliczać odsetek za okres od dnia 10 stycznia 2017 r. do dnia 20 kwietnia 2017 r., tj. dnia doręczenia decyzji organu II instancji).

Rozpatrując sprawę po raz drugi organ odwoławczy akta sprawy otrzymał w dniu 11 kwietnia 2019 r. Wobec powyższego, zgodnie z art. 54 § 1 pkt 3 w zw. z art. 54 § 3 O.p nie należy naliczać odsetek od dnia 11 kwietnia 2019 r. do dnia doręczenia niniejszej decyzji.

Decyzję organu odwoławczego (z dnia (...) lipca 2019r)zaskarżyła strona zarzucając jej naruszenie:

1. 1. art. 3 ust. 1 w zw. z art. 1 list. 1 i 2 rozporządzenia Rady nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich poprzez niezastosowanie i wydanie decyzji orzekającej zwrot środków i odsetek pomimo upływu okresu przedawnienia;
2. 2. art. 67 ustawy o finansach publicznych (u.f.p.) w związku z art. 207 u.f.p. oraz art. 70 Ordynacji podatkowej (O.p.) poprzez niezastosowanie i wydanie decyzji orzekającej zwrot środków i odsetek pomimo upływu okresu przedawnienia;
3. 3. art. 139 k.p.a. poprzez wydanie decyzji na niekorzyść strony odwołującej się w zakresie terminu za jaki nie powinny zostać naliczane odsetki;
4. 4. art. 207 ust. 1 pkt 2 oraz art. 207 ust. 9 w zw. z art. 184 u.f.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że otrzymane w ramach dofinansowania środki zostały wykorzystane przez Skarżącą z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 ust. 1 u.f.p., będące konsekwencją naruszenia przez Organ:
5. a. ust. 5.3.1 Dokumentacji konkursowej konkursu zamkniętego nr JII/8.1.1/C/11 poprzez uznanie, iż prowadzenie działalności gospodarczej stanowiło bezwzględną przesłankę wykluczającą możliwość zakwalifikowania uczestnika do Projektu, nawet w sytuacji, gdy uczestnik taki poza wykonywaną działalnością był zatrudniony w innym miejscu na podstawie urnowy o pracę lub umowy cywilno-prawnej, a uczestnictwo w Projekcie nie miało związku z prowadzoną działalnością gospodarczą lub nawet wówczas, gdy działalność gospodarcza była zawieszona;
6. b. Rozdziału 3 Podrozdziału 3.1 pkt 1) lit. j) postanowień Wytycznych dotyczących kwalifikowanychi wydatków w ramach PO KL polegającego na uznaniu, iż środki podlegają zwrotowi jako niekwalifikowalne, podczas gdy brak jest podstaw do uznania, iż doszło do naruszenia Wytycznych;
7. 5. art. 8, art. 11, art. 12 k.p.a. w zw. z art. 67 u.f.p. polegające na wydaniu decyzji wadliwej, naruszającej zasadę zaufania do organów administracji publicznej, poprzez stwierdzenie, iż prowadzenie przez uczestników Projektu działalności gospodarczej było przesłanką bezwzględnie wykluczającą możliwość wzięcia udziału w Projekcie, podczas, gdy ten sam Organ w Zaleceniach pokontrolnych nr (...) z 11.06.2013 roku skierowanych do Beneficjenta wskazywał, iż "fakt prowadzenia działalności nie może być podstawą do udziału w projekcie, aby przystąpić do projektu uczestnik musi udokumentować zatrudnienie niezależnie od prowadzonej działalności", a nadto poprzez wydanie decyzji nie dość wnikliwej i niewyjaśniającej podstaw prawnych zobowiązania Beneficjenta do zwrotu środków w kwocie 57.295,97 zł wraz z odsetkami;
8. 6. art, 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 67 u.f.p. poprzez brak rozpatrzenia sprawy w sposób wyczerpujący i wszechstronny, jak również poprzez dokonanie dowolnej oceny zebranego materiału dowodowego, w tym wyprowadzenie przez Organ wniosków nie znajdujących w nim oparcia, brak uwzględnienia wszystkich okoliczności sprawy, w tym przede wszystkim stopnia dochowania przez Beneficjenta należytej staranności dot. działań rekrutacyjnych, które to naruszenia doprowadziły do uznania przez Organ, iż Beneficjent nieprawidłowo prowadził działania rekrutacyjne i w konsekwencji nałożenia na Skarżącą sankcji finansowej, brak weryfikacji czy udział w szkoleniu uczestnika kwestionowanego przez Organ miał wpływ na koszty np. najmu Sali szkoleniowej czy też koszty trenera oraz brak uzasadnienia prawnego odnośnie przyjętej metodologii wyliczenia kosztów uznanych za niekwalifikowalne.
9. 7. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez uchylenie w całości decyzji Organu I instancji i orzeczenie o zwrocie kwoty 57.295,97 zł wraz z odsetkami, w sytuacji gdy materiał dowodowy zgromadzony w sprawie uzasadniał wydanie decyzji uchylającej zaskarżoną decyzję Dyrektora (...) Wojewódzkiego Urzędu Pracy i umorzenie postępowania pierwszej instancji w całości.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła

1. 1. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonej decyzji w części orzekającej o zwrocie kwoty 57.295,97 zł wraz z odsetkami oraz - na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a. - umorzenie postępowania administracyjnego;
2. 2. na podstawie art. 200 p.p.s.a. także o zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącej kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Sąd zważył, co następuje

Skarga nie jest zasadna albowiem kwestionowana nią decyzja nie narusza prawa. Jeśli chodzi o zarzuty sformułowane przez autora skargi to ich ocena przedstawia się następująco: Bezzasadny jest zarzut naruszenia przez organ art. 3 ust. 1 w związku z art. 1 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Rady (WE, EUROATOM) nr 2988/95 oraz art. 67 u.f.p. w związku z art. 207 u.f.p oraz 70 o.p. W przedmiotowej sprawie nie doszło do przedawnienia zwrotu należności z tytułu nieprawidłowości stwierdzonych w projekcie. Przypomnieć bowiem należy że w dniu 2 września 2017 r. wszedł w życie art. 66a u.f.p., zgodnie z którym zobowiązanie do zwrotu środków, o których mowa w art. 60 pkt 6, przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od dnia: 1) w którym decyzja, o której mowa w art. 189 ust. 3b, albo decyzja, o której mowa w art. 207 ust. 9, stała się ostateczna, albo 2) wypłaty salda końcowego, o którym mowa w art. 89 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. w zależności od tego, który z tych terminów nastąpi później. Co istotne przepisy dotyczące terminów przedawnienia są przepisami prawa materialnego.

Powyższe oznacza, że w art. 66a ufp ustawodawca doprecyzował na gruncie prawa krajowego regulację dotyczącą okresu przedawnienia i terminu rozpoczęcia biegu przedawnienia.

Zdaniem sądu nie może budzić wątpliwości, że w takiej sprawie jak sprawa niniejsza bieg terminu przedawnienia należy liczyć od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin na dokonanie zwrotu środków określony w ostatecznej decyzji zobowiązującej do zwrotu tychże środków. Poza sporem jest bowiem to, że do obowiązków nałożonych na państwa członkowskie należy zapobieganie, wykrywanie i korygowanie nieprawidłowości oraz odzyskiwanie kwot nienależnie wypłaconych wraz z odsetkami z tytułu zaległych płatności. Kluczową rolę odgrywa tu zasada ochrony interesów finansowych Unii, Wobec faktu, że instytucje wdrażające środki unijne są zobowiązane przede wszystkim do dbałości o budżet Unii Europejskiej, określone w art. 26 ust. 1 pkt 14 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki uprawnienie do kontroli nie zostało ograniczone czasowo.

W ocenie sądu nie doszłoby do przedawnienia nawet gdyby uznać, że w sprawie miał zastosowanie art. 3 ust. 1 Rozporządzenia Rady (WE, EURATOM) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie (...)

Zgodnie z treścią tego przepisu "okres przedawnienia wynosi cztery lata od czasu dopuszczenia się nieprawidłowości określonej w art. 1 ust.

1. W przypadku natomiast nieprawidłowości ciągłych lub powtarzających się okres przedawnienia biegnie od dnia, w którym nieprawidłowość ustała. W przypadku z kolei programów wieloletnich okres przedawnienia w każdym przypadku biegnie do momentu ostatecznego zakończenia programu. (Przerwanie okresu przedawnienia jest spowodowane przez każdy akt właściwego organu władzy, o którym zawiadamia się daną osobę, a który odnosi się do śledztwa lub postępowania w sprawie nieprawidłowości) Po każdym przerwaniu okres przedawnienia biegnie na nowo. Nie od rzeczy będzie w tym miejscu przypomnienie, że zgodnie z art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 2988/95 nieprawidłowość oznacza jakiekolwiek naruszenie przepisów prawa wspólnotowego wynikające z działania lub zaniedbania ze strony podmiotu gospodarczego, które spowodowało lub mogło spowodować szkodę w ogólnym budżecie Wspólnot lub w budżetach, które są zarządzane przez Wspólnoty, albo poprzez zmniejszenie lub utratę przychodów, które pochodzą ze środków własnych obieranych bezpośrednio w imieniu Wspólnot, albo też w związku z nieuzasadnionym wydatkiem. W ocenie sądu projekt, którego wdrożenie zaplanowano na kilka lat i jest ono finansowane ze środków Unii, mieści się w zakresie pojęcia "programu wieloletniego" w rozumieniu art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady nr 2988/95. Zatem Program Operacyjny Kapitał Ludzki na lata 2007-2013 jest programem wieloletnim w rozumieniu art. 3 ust. 1 Rozporządzenia Rady nr 2988/95. Istotą " programu wieloletniego" jest to, że dopóki nie jest on ostatecznie zakończony, dopóty właściwy organ może podejmować czynności w sprawie nieprawidłowości, których dopuszczono się w ramach jego wykonywania zatem aby określić datę "ostatecznego zakończenia programu", od której biegnie okres przedawnienia w rozumieniu art. 3 ust. 1 Rozporządzenia nr 2988/95, należy uwzględnić dzień jego zakończenia.

Zgodnie z art. 89 ust. 5 Rozporządzenia Rady nr 1083/2006 zamknięcie programu operacyjnego następuje w dacie:

1. a) płatności salda końcowego określonego przez Komisję na podstawie dokumentów, o których mowa w ust. 1;b) przesłania noty debetowej na kwoty nienależnie wypłacone państwu członkowskiemu przez Komisję w odniesieniu dodanego programu operacyjnego;
2. c) anulowania salda końcowego zobowiązania budżetowego.

Przy czym decyduje wcześniejsze z ww. zdarzeń.

W Programie Operacyjnym Kapitał Ludzki płatność salda końcowego nastąpiła w dniu 20 listopada 2017 r. i datę tę należy uznać za datę ostatecznego zakończenia PO KL.

Podkreślenia wymaga jednak, że ostateczne zakończenie programu nie oznacza upływu terminu przedawnienia w odniesieniu do wszystkich ewentualnych nieprawidłowości, których dopuszczono się w trakcie jego wdrożenia. Ma to miejsce jedynie w odniesieniu do nieprawidłowości, które ustały ponad cztery lata przed ostatecznym zakończeniem programu. Wobec braku przerwania biegu przedawnienia ze względu na jeden z powodów przewidzianych w art. 3 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia Rady nr 2988/95, nieprawidłowości te przedawnią się wraz z zakończeniem projektu Taka sytuacja jednak nie miała miejsca w przedmiotowej sprawie. Przy ocenie przedawnienia należy także wziąć pod uwagę i to, że termin przedawnienia mający zastosowanie do programów wieloletnich przewidziany w art. 3 ust. 1 akapit drugi zdanie drugie Rozporządzenia Rady nr 2988/95 pozwala jedynie na wydłużenie terminu przedawnienia (zgodnie z akapitem trzecim art. 3 ust. 1 Rozporządzenia Rady nr 2988/95 upływ terminu przedawnienia następuje najpóźniej w dniu, w którym mija okres odpowiadający podwójnemu terminowi okresu przedawnienia).

Sąd podkreśla, że w niniejszej sprawie nieprawidłowości w realizacji projektu związane z uczestnictwem w projekcie osób spoza określonej dla projektu grupy docelowej nie miały charakteru jednorazowego a zakwestionowane wydatki ponoszone były w 2012 i 2013 roku. Zatem najwcześniej termin przedawnienia rozpoczął bieg od zakończenia stwierdzonych nieprawidłowości, tj. od 2013 r.

Uznać w związku z tym należy, że czteroletni termin przedawnienia liczony od czasu dopuszczenia się nieprawidłowości, (z uwagi na fakt, że POKL na lata 2007-2013 jest programem wieloletnimi) został wydłużony do dnia ostatecznego zakończenia tego programu, tj. 20 listopada 2017 r. Jak już wcześniej podkreślono przerwanie okresu przedawnienia jest spowodowane przez każdy akt właściwego organu władzy, o którym zawiadamia się daną osobę, a który odnosi się do śledztwa lub postępowania w sprawie nieprawidłowości. Powyższy przepis określa w sposób ogólny formę zawiadomienia o nieprawidłowościach, (może być to każde pismo dotyczące nieprawidłowości).Po każdym przerwaniu okres przedawnienia biegnie na nowo, upływ terminu przedawnienia następuje najpóźniej w dniu, w którym mija okres odpowiadający podwójnemu terminowi okresu przedawnienia (okres przedawnienia wynosi maksymalnie osiem lat od zakończenia trwania nieprawidłowości -. por. Art 3 ust.1 Rozp. Rady nr 2988/95).

W niniejszej sprawie doręczenie Skarżącej zawiadomienia o wszczęciu postępowania w przedmiocie określenia kwoty przypadającej do zwrotu, nastąpiło w dniu 27 kwietnia 2015 r. Doręczenie ponownej informacji o prowadzonym postępowaniu przez organ I instancji, po uchyleniu przez organ !l instancji decyzji z dnia (...)października 2016 r. nastąpiło w dniu 9 listopada 2017 r.

Jeśli w dniu 27 kwietnia 2015 r. i 9 listopada 2017 r. doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia, a od dnia 28 kwietnia 2015 r. i dnia 10 listopada 2017 r. termin przedawnienia biegł na nowo i nie upłynęło jeszcze osiem lat od ustania nieprawidłowości,to organy były uprawnione do orzekania w przedmiocie ustalenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania (zarówno decyzja organu I instancji, jak i decyzja organu II instancji zostały doręczone Skarżącej przed upływem biegnącego na nowo terminu przedawnienia zobowiązania.

Sąd stał na stanowisku, że w przedmiotowej sprawie nie miał również zastosowania art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej ponieważ przyjęcie jako początkowej daty biegu przedawnienia - daty poszczególnych płatności w projekcie oraz stosowanie terminu przedawnienia z art. 70 § 1 O.p., wyłączyłoby skuteczność odzyskiwania kwot podlegających zwrotowi i nakładania korekt finansowych. Sąd nie uznaje za trafny zarzut naruszenia przez organ art. 139 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny.

W związku z tym zarzutem przypomnieć trzeba, że organ I instancji.w wydanej decyzji nr 1/2019 z dnia 11 marca 2019 r. wyłączył okres naliczania odsetek liczonych jak dla zaległości podatkowych od dnia 25 kwietnia 2015 r. do dnia doręczenia decyzji z dnia 11 marca 2019 r., tj. cały okres trwania dotychczas prowadzonego postępowania, zarówno przed organem I, jak i Il instancji, od momentu jego pierwotnego wszczęcia. Instytucja zwolnienia z naliczania odsetek uregulowana jest w art. 54 O.p., którą stosować należy odpowiednio na podstawie art. 67 u.f.p.

Z kolei zgodnie z art. 54 § 3 o.p. przepisy § 1 pkt 2, 3 i 7 stosuje się również w razie uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz stwierdzenia nieważności decyzji. W tym przypadku terminy należy liczyć sumując na poszczególnych etapach okresy trwania postępowania. W art. 54 § 1 o.p. wymienione są w sposób enumeratywny wszystkie okresy, w których organ zobowiązany jest nie naliczać odsetek za zwłokę, natomiast w art. 54 § 3 o.p. wskazany jest sposób postępowania organu w sytuacji, gdy wydana decyzja organu I instancji została uchylona, a sprawa przekazana po ponownego rozpatrzenia. Otóż w tej sytuacji terminy określone w § 1 pkt 2, 3 i 7 należy liczyć sumując na poszczególnych etapach okresy trwania postępowania. Sumowaniu powinny zatem podlegać osobno okresy trwania postępowania na etapie postępowania przed organem I instancji oraz osobno na etapie postępowania przed organem II instancji, z tym tylko zastrzeżeniem, że na etapie postępowania przed organem II instancji wyłącza się naliczanie odsetek za okres od dnia następującego po upływie dwumiesięcznego terminu na wydanie decyzji przez organ II instancji, a na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego za cały okres trwania postępowania na tym etapie.

Powyższe oznacza, że organ I instancji wydając decyzję z dnia 11 marca 2019 r. nie mógł wyłączyć z okresu naliczania odsetek całego okresu trwania postępowania, bowiem wyłączeniu nie podlegał okres od 8 października 2016 r. do dnia 9 stycznia 2017r. Zatem organ I instancji naruszył przepis art. 54 § 3 o.p. w zw. z art. 54 § 1 pkt 3 i 7 o.p., bowiem brak było podstawy prawnej do wyłączenia z okresu naliczania odsetek całego okresu trwania postępowania. Za bezzasadny sąd uznaje zarzut naruszenia art.207 ust. 1 pkt 2 oraz art. 207 ust. 9 w zw. z art. 184 u.f.p. Organ w uzasadnieniu decyzji wskazał bowiem konkretne procedury, które zostały naruszone przy wykorzystaniu przez Skarżącą środków.. Zdaniem sądu skarżąca w oczywisty sposób naruszyła Wytyczne (rodz. 3.1: pkt 1) w zakresie, w jakim zobowiązują, aby wydatek był w zgodny z Programem Operacyjnym Kapitał Ludzki i Szczegółowym opisem priorytetów PO.

Naruszenia te jednocześnie stanowiły naruszenie zapisów umowy o dofinansowanie projektu (zob.§ 3 ust.4 tejże umowy. Sąd zgadza się z organem odwoławczym, który podnosi, że wsparcie w projektach Poddziałania 8.1.1 PO KL skierowane było do osób pracujących(powyżej 18. roku życia oraz z wyłączeniem osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą) uczestniczących w szkoleniach i kursach poza godzinami pracy. Ograniczenie dostępu w ramach projektu osobom fizycznym prowadzącym działalność gospodarczą wynikało z faktu, że wsparcie w ramach ww. poddziałania nie było objęte pomocą publiczną.

W ocenie sądu w toku postępowania przed organami obu instancji wykazano w sposób nie budzący wątpliwości że 12 uczestników projektu nie spełniało kryteriów grupy docelowej.. W konsekwencji udzielenie przez Skarżącą w projekcie wsparcia ww. osobom stanowiło naruszenie zasad PO KL, wymogów określonych w SzOP z dnia 1 czerwca 2010 r. oraz w dokumentacji konkursu.. Nie budzi wątpliwości sądu, że spółka podpisując umowę o dofinansowanie zobowiązała się do realizacji projektu na podstawie aktualnego wniosku o dofinansowanie, stanowiącego załącznik do umowy, oraz do stosowania aktualnie obowiązującej treści Wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków. Analiza stanu faktycznego i prawnego przedmiotowej sprawy doprowadziła organ do trafnego wniosku że Skarżąca podczas realizacji projektu naruszyła art. 184 u.f.p. Stwierdzenie takiego naruszenia stanowi z kolei podstawę do wydania,(w oparciu o art. 207 ust. 1 pkt 2 i ust. 9 w zw. z art.184 ust. 1 u.f.p) decyzji zobowiązującej do zwrotu środków uznanych za niekwalifikowalne.

Sąd nie uznaje za trafne zarzuty naruszenia art. 8, 11, 12 k.pa. w zw. z art.67 u.f.p. Skarżąca po raz kolejny podnosi że na etapie realizacji projektu otrzymała od organu informację, zgodnie z którą prowadzenie działalności gospodarczej nie stanowi przesłanki bezwzględnie wyłączającej możliwość zakwalifikowania danej osoby do udziału w projekcie. Poza tym w Zaleceniach pokontrolnych nr (...) (...)WUP wyraził stanowisko (w/g skarżącej) dopuszczające kwalifikowanie do projektu osób zatrudnionych na podstawie umowy o pracę/umowy cywilno-prawne, mimo prowadzenia przez nie działalności gospodarczej. Zdaniem sądu odnosząc się do powyższego organ trafnie zauważył, że w tychże zaleceniach (...)WUP wskazał, że "projekty realizowane w ramach konkursu III/8.1.1.1/c/11 muszą być skierowane bezpośrednio do pracujących osób dorosłych(powyżej 18. roku życia oraz z wyłączeniem osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą).

W tymże zapisie nie ma więc przyzwolenia na możliwość skierowania projektów do osób prowadzących działalność gospodarczą jak sugeruje skarga. Podkreślenia wymaga nadto, że organy obu instancji, w toku postępowania twierdziły konsekwentnie, że Skarżąca nie przeprowadziła prawidłowo procesu rekrutacji uczestników projektu, dopuszczając do udziału w projekcie osoby, które na dzień przystąpienia do projektu nie spełniały kryterium formalnego odnoszącego się do nieprowadzenia działalności gospodarczej. Nie jest więc prawdą jakoby w tej materii zmieniały swoje stanowisko..

Sąd uznaje za bezpodstawne zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. W toku prowadzonego postępowania, organ w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy. Dokonał prawidłowych ustaleń znajdujących oparcie w tychże dowodach. Ustalenia te nie noszą cech dowolności.. W ocenie sądu nie sposób zgodzić się ze skarżącą, która kwestionuje metodologię wydatków uznanych za niekwalifikowalne, wskazując, że uwzględnienie kosztów najmu sal oraz zapewnienia wykładowców obarczone jest błędem logicznym, gdyż koszty te nie były zależne od liczebności grup szkoleniowych ani przypisane do uczestnika.

Odnosząc się do tej kwestii trzeba podkreślić, że skierowanie wsparcia w ramach projektu osobom, które nie spełniały kryteriów grupy docelowej, a więc tym samym nie spełniały kryteriów do objęcia wsparciem co do zasady stanowi o niekwalifikowalności takich wydatków w projekcie. Za koszty niekwalifikowalne uznaje się bowiem wówczas wszystkie wydatki mające związek z uczestnikiem, który nie spełnił kryteriów udziału w projekcie. Uznanie za niekwalifikowalne w części także wydatków poniesionych na wynajem sal oraz wynagrodzenie wykładowców Sąd uznaje zatem za usprawiedliwione i mające logiczne uzasadnienie. Mając na względzie to wszystko o czym mowa powyżej Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.