Uzasadnienie
Skarżąca M. L. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] Naczelnika w przedmiocie odmowy zwolnienia z egzekucji świadczenia emerytalnego.
W niniejszej sprawie skarżąca wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach podała, że prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, otrzymuje świadczenie emerytalne w wysokości 1575,99 zł (kwota wolna od zajęcia komorniczego). Nie posiada nieruchomości, oszczędności, wartościowych przedmiotów, natomiast zobowiązania i stałe wydatki skarżącej wynoszą ok. 1380 zł (596,41 zł - czynsz, 349,37 zł - fundusz remontowy, 128,69 zł - opłaty za energię i gaz, 32,69 zł+94,99 zł - opłaty za telefon i telewizję, 177,90 zł - zakup leków). Do wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca załączyła wyciąg z konta bankowego, fakturę VAT za gaz, faktury VAT dotyczące zakupu leków oraz środków higienicznych, wniosek z września 2018 r. skierowany do Centrum Pomocy Społecznej.
Zgodnie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W ocenie referendarza sądowego wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie zasługuje na uwzględnienie. Skarżąca wykazała, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku koniecznego utrzymania. Skarżąca prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, utrzymuje się ze świadczenia emerytalnego w wysokości ok. 1575 zł, nie uzyskuje dochodu z innego tytułu, natomiast łączne zobowiązania i stałe wydatki skarżącej wynoszą ok. 1380 zł. Pozostała do dyspozycji skarżącej kwota 195 zł miesięcznie jest niewystarczająca na wyżywienie, dlatego też skarżąca we wrześniu 2018 r. zwróciła się do Centrum Pomocy Społecznej "o przyznanie ekwiwalentu lub dofinansowania na przeżycie".
Wobec powyższego, a także z uwagi na aktualny poziom cen dóbr i usług niezbędnych do zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, takich jak wyżywienie, odzież, leki stwierdzić należy, że skarżąca nie jest w stanie samodzielnie poczynić oszczędności tak, aby możliwe było poniesienie pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku koniecznego utrzymania. W ocenie referendarza sądowego, skarżąca w niniejszej sprawie wykazała spełnienie przesłanki określonej w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji postanowienia.