Uzasadnienie
O. D. wystąpiła z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, tj. zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. W uzasadnieniu wniosku, wskazała, iż jest obywatelką F. R.j, narodowości [...]. Samotnie wychowuje dwie córki. Do Polski przyjechała ubiegać się o nadanie statusu uchodźcy. Obecnie otrzymuje świadczenia pieniężne w wysokości 1305 zł miesięcznie, z których opłaca mieszkanie, rachunki, wyżywienie i inne niezbędne artykuły codziennego użytku. Nie ma możliwości podjęcia zatrudnienia i nie jest w stanie ponieść wydatków związanych ze sprawą sądową bez uszczerbku dla sytuacji bytowej rodziny.
Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje:
Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest zgodnie z art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej ustawy p.p.s.a. – ponoszenie przez strony kosztów postępowania związanych ze swym udziałem w sprawie. Przyznanie prawa pomocy ze środków publicznych jest instytucją wyjątkową i następuje tylko w przypadkach określonych w cytowanej ustawie, po spełnieniu przez stronę określonych przesłanek. Przesłanki te są każdorazowo odnoszone do stanu majątkowego osoby ubiegającej się o przyznanie rzeczonego prawa.
Treść i warunki przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym określa art. 245 §2 i art. 246 §1 pkt 1 ustawy p.p.s.a. W myśl art. 245 §2 ustawy p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Prawo pomocy w zakresie całkowitym, zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a, zostaje przyznane osobie fizycznej, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Mając na względzie przedstawione okoliczności należało uznać, iż sytuacja materialna skarżącej jest trudna i stanowi pozytywną przesłankę do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Za przyjęciem takiego stanowiska przemawia przede wszystkim ta okoliczność, iż skarżąca wraz z dwójką małoletnich dzieci, pozostaje na wyłącznym utrzymaniu państwa polskiego. Skarżąca w ramach procedury uchodźczej, otrzymuje świadczenie w wysokości 1305 zł miesięcznie, które przeznacza na wynajem mieszkania, zakup wyżywienia i innych niezbędnych do egzystencji rzeczy. W związku z powyższym należało uznać, iż skarżąca nie jest w stanie wygenerować jakichkolwiek środków pieniężnych na pokrycie kosztów sądowych oraz wynagrodzenia dla profesjonalnego pełnomocnika.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 ustawy p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.