Uzasadnienie
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisaną w komparycji decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie skarżący, działając przez swojego pełnomocnika, zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek wskazał, iż brak wstrzymania wykonania decyzji groziłby wyrządzeniem skarżącemu znacznej szkody majątkowej polegającej na konieczności zapłaty kwoty, która jest dla skarżącego kwotą znaczną w obecnej sytuacji rynkowej. Ponadto wyjaśnił, iż w trudnej obecnie sytuacji finansowej, wynikającej z kryzysu na rynku, konieczność zapłaty kwoty wynikającej z decyzji mogłaby spowodować trudne do odwrócenia skutki w postaci niewypłacalności skarżącego i konieczności ogłoszenia upadłości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje;
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 z późn.zm. dalej "p.p.s.a") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków
Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy. Z reguły wiąże się z obawą wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, zaś jej zastosowanie nie może być poprzedzone merytoryczną oceną zasadności skargi lub obawą wystąpienia jakiejkolwiek straty.
Podstawową przesłanką wstrzymania jest wykazanie we wniosku niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym ostatnim wypadku, chodzi o taką szkodę (majątkową a także niemajątkową), kiedy nie będzie możliwe przywrócenie stanu pierwotnego, w szczególności która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia. Chodzi zatem o sytuację, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu lub zdrowiu (v. postanowienie NSA z 20.12.2004r. Sygn. akt GZ 138/04).
W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, iż skarżący prowadząc działalność gospodarczą jest osobą znającą prawa rynku oraz ryzyko związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w gospodarce wolnorynkowej. Skarżący uzasadniając wniosek wskazuje na niewypłacalność, przy czym wykonanie decyzji związane jest bezpośrednio ze świadczeniem pieniężnym, które ze swej istoty ma charakter odwracalny. Sąd nie kwestionuje trudnej sytuacji finansowej skarżącego, tym niemniej podkreślić należy, iż w sytuacji ewentualnego wzruszenia decyzji administracyjnej przez Sąd istnieje oczywista możliwość zwrotu nadpłaconych kwot.
Wobec powyższego, w ocenie Sądu w sprawie nie zachodzą przesłanki określone w omawianym przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a.
W tym stanie sprawy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny, orzekł jak w sentencji postanowienia.