Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawiez 23 czerwca 2020 r., sygn. akt V SA/Wa 1569/19

Uzasadnienie

Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez B. Wyższą Szkołę im. J. T. w B.(dalej: "beneficjent", "skarżąca" lub "strona") jest decyzja Ministra I. i R. (dalej: "organ II instancji", "organ odwoławczy" lub "Minister") z [...] kwietnia 2019 r., znak [...], w części utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K. Rozwoju (dalej: "organ I instancji" lub "Dyrektor WUP") z [...] sierpnia 2016 r., nr [...] określającą przypadającą do zwrotu kwotę nieprawidłowo wykorzystanego dofinansowania.

Zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu [...] czerwca 2011 r. skarżąca podpisała z Samorządem [...] - Wojewódzkim Urzędem Pracy w K. umowę o dofinansowanie projektu, nr [...] pt.: [...], o wartości nieprzekraczającej kwoty 1.537.004 zł, z okresem realizacji od dnia 1 kwietnia 2011 r. do dnia 31 marca 2013 r. Zgodnie z wnioskiem o dofinansowanie projektu stanowiącym załącznik do umowy, projekt realizowany był w partnerstwie z A. M. (dalej: "partner") prowadzącą wówczas działalność gospodarczą pod nazwą [...] na podstawie umowy partnerskiej zawartej [...] kwietnia 2011 r. Zgodnie z treścią umowy partner otrzymał środki w kwocie nie większej niż 821.394 zł (koszty bezpośrednie) i 13.200 zł (koszty pośrednie). Celem głównym projektu było podniesienie poziomu jakości usług stylizacji paznokci świadczonych na obszarze województwa [...] poprzez wzrost kwalifikacji 400 osób pracujących z powiatów. Miasta [...]. i Miasta [...]

W dniach 16-18 listopada 2011 r. i 21 listopada 2011 r. w siedzibie beneficjenta przeprowadzono kontrolę planową w wyniku której stwierdzono następujące nieprawidłowości: 1) udzielanie wsparcia 8 osobom będącym uczestnikami szkoleń i jednocześnie będącym pracownikami partnera z naruszeniem przepisów dotyczących pomocy publicznej;

1. 2) wybór dostawcy materiałów szkoleniowych i wyposażenia szkoleniowego z naruszeniem przepisów dotyczących zasady konkurencyjności;
2. 3) wybór trenerów przeprowadzających szkolenia (A. M. i R. K.) z naruszeniem przepisów dotyczących zasady konkurencyjności oraz zasad partnerstwa;
3. 4) zaangażowanie na podstawie umowy zlecenia A. W., będącej pracownikiem etatowym beneficjenta do obsługi księgowej projektu z naruszeniem przepisów dotyczących prawa krajowego.

Pismem z 12 czerwca 2015 r. Dyrektor WUP wezwał stronę do zwrotu kwoty 211.160,91 zł. Wobec braku zwrotu środków, pismem z 31 lipca 2015 r. organ I instancji wszczął postępowanie administracyjne i decyzją z [...] sierpnia 2016 r. określił stronie kwotę 211.160,91 zł do zwrotu wraz z odsetkami, jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia przekazania środków do dnia zapłaty w związku z naruszeniem art. 207 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 869; dalej: u.f.p.) przy realizacji projektu.

W wyniku rozpoznania odwołania strony, Minister decyzją z [...] marca 2017 r. uchylił decyzję Dyrektora WUP i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Pismem z 5 kwietnia 2017 r. strona złożyła skargę na ww. decyzję Ministra wnosząc m.in. o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 28 lutego 2018 r. (sygn. akt V SA/Wa 918/17) uchylił decyzję Ministra z [...] marca 2017 r. (sygn.[...]) wydaną w wyniku rozpatrzenia odwołania beneficjenta.

W związku z prawomocnym wyrokiem tut. Sądu oraz w wyniku ponownego rozpatrzenia odwołania z [...] września 2016 r. Minister Inwestycji i Rozwoju decyzją z [...] kwietnia 2019 r. uchylił decyzję Dyrektora WUP z [...] sierpnia 2016 r. w części dotyczącej kwoty 53.589,98 zł i w tym zakresie umorzył postępowanie organu I instancji, a w pozostałym zakresie decyzję Dyrektora WUP utrzymał w mocy.

Organ odwoławczy uznał za niekwalifikowalne wydatki w kwocie 158.170,93 zł, tj. wydatki dotyczące uczestników projektu (134.373,17 zł) i koszty wydruku certyfikatów oraz wydatki w kwocie 23.797,76 zł poniesione po 1 stycznia 2012 r. i uznane za niezwiązane z celem projektu.

Wydatki te naruszały "Wytyczne" do stosowania których strona zobowiązała się w umowie o dofinansowanie projektu. Naruszenie "Wytycznych" to naruszenie procedur w rozumieniu art. 184 u.f.p., co stanowiło podstawę do wydania decyzji administracyjnej w trybie art. 207 u.f.p.

Organ odwoławczy uchylił natomiast zaskarżoną decyzję organu I instancji w zakresie wydatków w wysokości 53.589,98 zł, tj. wydatkowania 17.844,89 zł w związku z postępowaniem ofertowym na wybór dostawcy materiałów i wyposażenia szkoleniowego, wydatkowania 33.600 zł tytułem wynagrodzeń trenerów przeprowadzających szkolenia w projekcie oraz wydatkowania kwoty 2.145,09 zł na materiały biurowe zakupione w okresie po 1 stycznia 2012 r. wraz z odsetkami i w tym zakresie umorzył postępowanie organu I instancji.

Uzasadniając utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w zakresie wydatków dotyczących uczestników projektu (134.373,17 zł) organ odwoławczy wskazał, że strona nie spełniła kryteriów kwalifikowalności w projekcie 92 uczestników projektu.

Zgodnie z wnioskiem o dofinansowanie (pkt 3.2) projekt skierowany był do 400 osób zamieszkałych i/lub pracujących na terenie województwa [...] - powiatów [...]., [...], m. [...] i m. [...]. Rekrutacja do projektu prowadzona była z wykorzystaniem kwestionariusza osobowego, kserokopii dowodu osobistego, zaświadczenia o zatrudnieniu, oświadczenia uczestnika projektu o wyrażeniu zgody na przetwarzanie danych osobowych, oświadczenia uczestnika projektu o wyrażeniu zgody na wykorzystanie wizerunku, oraz deklarację uczestnictwa, jako potwierdzenie spełnienia kryteriów kwalifikowalności do projektu. Do projektu zakwalifikowano ostatecznie 208 osób z 400 planowanych. W toku przeprowadzonej przez WUP w K. ponownej weryfikacji złożonych przez beneficjenta wniosków o płatność, w szczególności załączonych do wniosków formularzy PEFS 2007 ustalono, że spośród zrekrutowanych do projektu 208 uczestników, 78 oświadczyło i udokumentowało zatrudnienie u dwóch, tych samych pracodawców (Klub Sportowy T. z siedzibą w [...].: 60 osób oraz F. K. H. z siedzibą w [...].: 18 osób).

Okręgowy Inspektorat Pracy (OIP) w K. w wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych w ww. podmiotach ustalił, iż informacje o zatrudnieniu przedstawione w złożonych przez uczestników zaświadczeniach były niezgodne ze stanem faktycznym. Żaden z uczestników projektu nie był pracownikiem ww. podmiotów. W oparciu o poczynione ustalenia WUP w K. pismem z dnia 30 października 2013 r. zawiadomił Prokuraturę o podejrzeniu popełnienia przestępstwa. Prokuratura Rejonowa w K. uznała je za podstawę do wszczęcia śledztwa w sprawie przedłożenia podrobionych zaświadczeń o zatrudnieniu uczestników szkoleń, celem uzyskania przez beneficjenta dotacji ze środków EFS na przeprowadzenie szkoleń z ramach zaskarżonego projektu. Dokumenty z przeprowadzonego - w ramach postępowania karnego - przesłuchania 191 spośród 208 uczestników projektu włączone zostały do akt sprawy postępowania pierwszo-instancyjnego. Na podstawie ww. zeznań oraz w oparciu o dane pochodzące z systemu V. 2, wykorzystywanego przez urzędy pracy do monitorowania statusu osób bezrobotnych, w toku postępowania pierwszo-instancyjnego organ zarzucił Spółce niespełnienie kryteriów udziału w projekcie przez 92 osoby.

Wśród nich byli nie tylko uczestnicy, którzy przedstawili zaświadczenie o zatrudnieniu w podmiotach skontrolowanych przez OIP, ale też inni objęci wsparciem projektu, którzy na etapie rekrutacji bezpodstawnie deklarowali spełnienie kryteriów udziału w projekcie, np. zatrudnienie/zamieszkiwanie na obszarze wskazanym we wniosku o dofinansowanie. Ponadto, wydatki dotyczące niektórych uczestników organy uznały za niekwalifikowalne z uwagi na nieuczestniczenie osób w szkoleniu oraz nieprzystąpienie do egzaminu końcowego.

Organ odwoławczy utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji w części uznania za niekwalifikowalne kosztów wydruku certyfikatów dla uczestników projektu w kwocie 40.000 zł. W związku z tym, iż część uczestników projektu nie spełniała kryteriów udziału w projekcie i wydatki poniesione na ich wsparcie w projekcie zostały uznane za niekwalifikowalne, za uzasadnione uznał zakwestionowanie kwalifikowalność kosztów wydruku dla nich certyfikatów. Za wydatki niekwalifikowalne uznano również koszty wydruku certyfikatów dla 6 uczestników projektu, którzy nie przystąpili do egzaminów oraz dla pracowników partnera projektu, których wsparcie uznano za niekwalifikowalne. Organy zarzuciły brak związku poniesionych wydatków z celem projektu, co stanowiło naruszenie warunków kwalifikowalności określonych w Wytycznych (rozdz. 3.1 pkt 1 lit. a).

W ocenie organu odwoławczego zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdził brak należytej staranności Spółki w realizacji zaskarżonego projektu, a w szczególności w przeprowadzonym procesie rekrutacji uczestników, co w efekcie spowodowało wystąpienie wydatków niekwalifikowalnych w łącznej kwocie 134.373,17 zł, stanowiących koszt wsparcia uczestników projektu niespełniających kryteriów udziału w projekcie, koszty wydania certyfikatów osób, które nie uczestniczyły w egzaminie, jak również koszty certyfikatów niekwalifikowalnych pracowników partnera projektu.

Organ odwoławczy uchylił decyzję organu I instancji w zakresie uznania za niekwalifikowalne wydatków w kwocie 17.844,89 zł poniesionych w związku z postępowaniem ofertowym na wybór dostawcy materiałów szkoleniowych i wyposażenia szkoleniowego przeprowadzonym według organu I instancji z naruszeniem zasady konkurencyjności. Minister stwierdził, że zgodnie z Rozporządzeniem Rady (WE) 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającym przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 warunkiem niezbędnym dla uznania, że mamy do czynienia z nieprawidłowością, a co się z tym wiąże - wystąpieniem wydatków niekwalifikowalnych jest wystąpienie szkody. Organ II instancji nie dopatrzył się szkody w zaskarżonym postępowaniu ofertowym. Organ odwoławczy stwierdził, że strona naruszyła "Wytyczne" w zakresie dokumentowania postępowania, niemniej, w ocenie organu powyższe naruszenia nie spowodowały szkody w budżecie UE, co mogło by stanowić podstawą do uznania wydatków za niekwalifikowalne.

Organ odwoławczy uchylił decyzję organu I instancji w zakresie uznania za niekwalifikowalne wydatków w wysokości 33.600 zł, rozliczonych w projekcie tytułem wynagrodzenia trenerów A. M. j i R. K., które to wydatki w ocenie organu I instancji zostały poniesione z naruszeniem zasady konkurencyjności w wyborze trenerów szkoleń zaplanowanych w projekcie. W toku kontroli projektu kontrolujący zakwestionowali zaangażowanie w projekcie w charakterze trenerów A. M. - partnera projektu i jej pracownika – R. K.. Zatrudniony przez beneficjenta "koordynator projektu", którym był M. M., "Zapytania ofertowe" w przedmiocie zlecenia usług szkoleniowych skierował m.in. do A. M. - partnera projektu, a zarazem córki, u której również był zatrudniony oraz do R. K., pracownika partnera projektu. Całość wydatków rozliczonych z tego tytułu w projekcie w kwocie 33 600 zł uznana została przez organ I instancji za niekwalifikowalne.

Organ I instancji zarzucił beneficjentowi, że zlecenie prowadzenia usług szkoleniowych było niezgodne z założeniami wniosku o dofinansowanie. Zarzucił również, że strona działała niezgodnie z umową partnerską, która nie przewidywała, aby partner projektu był zaangażowany do przeprowadzenia szkoleń w projekcie.

Uzasadniając uchylenie decyzji w zakresie uznania za niekwalifikowalne wydatków w wysokości 33.600 zł rozliczonych w projekcie tytułem wynagrodzenia trenerów Minister ponownie wskazał, że rozporządzenie Rady (WE) 1083/2006 do stwierdzenia nieprawidłowości, a w związku z nią wydatków niekwalifikowalnych, wymaga wystąpienia szkody w budżecie ogólnym Unii Europejskiej w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku. W kwestionowanym postępowaniu ofertowym kwestią sporną nie były kwalifikacje i sposób realizacji usługi szkoleniowej przez partnera projektu i jego pracownika, ale sposób rozliczenia wydatków z tytułu usługi w projekcie. Bezsporną kwestią jest celowość usługi i jej związek z projektem, oraz spełnienie kryterium wykonania usługi. W postępowaniu administracyjnym nie została również zakwestionowana rynkowość stawki za usługę. Z tej perspektywy w ocenie organu odwoławczego nie sposób dopatrzeć się szkody w projekcie, którą miałoby spowodować sfinansowanie wynagrodzeń trenerów zatrudnionych do przeprowadzenia szkoleń w projekcie.

Minister ocenił również decyzję organu I instancji w części obejmującej zakwestionowanie jako niespełniających kryteriów kwalifikowalności, wydatków w kwocie 25.942,85 zł poniesionych po wstrzymaniu przez beneficjenta realizacji działań projektowych. Minister przypomniał, że w związku z nieprawidłowościami wykrytymi w toku kontroli projektu, WUP w K. w dniu [...] grudnia 2011 r. wstrzymał rozliczenie drugiego wniosku o płatność, efektem czego było także wstrzymanie na podstawie § 12 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 umowy o dofinansowanie wypłaty kolejnej transzy dofinansowania. W odpowiedzi na działania WUP w K., oraz w związku z brakiem środków dofinansowania na realizację projektu, beneficjent pismami z 14 marca 2012 r. oraz z 10 kwietnia 2012 r. poinformował o wstrzymaniu realizacji szkoleń oraz ograniczeniu wydatków związanych z realizacją projektu z dniem 1 stycznia 2012 r. Niemniej, aż do zakończenia realizacji projektu, tj. do 31 stycznia 2013 r. beneficjent przedstawiał do rozliczenia wnioski o płatność.

Organ I instancji uznał za niekwalifikowalne wydatki w wysokości 25.942,85 zł. W uzasadnieniu Dyrektor WUP wskazał na brak związku wydatków z celem projektu z uwagi na zawieszenie działań projektowych, a przez to ich nieracjonalność i nieefektywność oraz niezgodność z "Wytycznymi" i prawem krajowym, co stanowiło naruszenie "Wytycznych" (rozdz. 3.1 pkt 1 lit. a, b, i, k).

Organ I instancji zakwestionował wydatki poniesione na wynagrodzenia M. M.., która pełniła w projekcie funkcję "pracownika ds. obsługi uczestników projektu", za okres od lutego 2012 r. do września 2012 r. w łącznej kwocie 15.600 zł oraz z tytułu delegacji za luty 2012 r. w wysokości 29,94 zł, wydatki dotyczące "pracownika ds. promocji" T. K. w wysokości 1.000 zł, wydatek na tablice informacyjne (178,35 zł), koszty sprzątania (2.688 zł), wydatki w kwocie 2.145,09 zł poniesione na materiały biurowe oraz koszty rozmów telefonicznych za okres od 13 stycznia 2012 r. do lutego 2013 r. w wysokości 4.301,47 zł.

Organ odwoławczy uchylił decyzję organu I instancji w zakresie zakwestionowania jako niekwalifikowalne wydatków w kwocie 2.145,09 zł poniesionych na materiały biurowe. W pozostałym zakresie decyzję organu I instancji utrzymał w mocy stwierdzając, że koszty rozmów telefonicznych, sprzątania pomieszczeń biurowych, zakupu tablic informacyjnych, wynagrodzenia "specjalisty ds. promocji" oraz "pracownika ds. obsługi uczestników projektu" nie spełniały kryteriów kwalifikowalności określonych w "Wytycznych" (rozdz. 3.1 pkt 1 lit. a, b, i, k).

Od powyższej decyzji Skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora WUP w K. z [...] sierpnia 2016 r., oraz zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych. Decyzji zarzuciła:

1. I. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:
2. 1. art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE, EUROATOM) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz.U.UE.L1995.312.1), poprzez jego niezastosowanie i wydanie decyzji pomimo zaistnienia przedawnienia obowiązku zwrotu nieprawidłowo wykorzystanego dofinansowania z uwagi na upływ czterech lat od czasu dopuszczenia się nieprawidłowości będącej podstawą do orzeczenia zwrotu należności oraz z uwagi na ostateczne zakończenie Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki EFS UE za lata 2007- 2013, z którego pochodziły środki, z datą 20.11.2017 r., tj. przed wydaniem decyzji przez organ II instancji,
3. 2. art. 207 ust. 9 w zw. z ust. 1 i ust. 2 u.f.p., poprzez jego niewłaściwe zastosowane i nie wskazanie w rozstrzygnięciu decyzji dokładnie określonej kwoty przypadającej do zwrotu przez Skarżącą oraz kwot i dat, od których należy rozpocząć naliczanie odsetek, a także brak dokonania ponownej i prawidłowej kompensaty należności między stronami z uwzględnieniem art. 207 ust. 2 u.f.p., pomimo uwzględnienia w części odwołania, uchylenia części kwot i powstania potrzeby ponownego przeliczenia i podania wysokości kwot od których należy rozpocząć naliczanie odsetek,
4. II. naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, dalej k.p.a. oraz art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., poprzez utrzymanie przez organ II instancji w części w mocy decyzji organu I instancji, pomimo że naruszona została zasady prawdy obiektywnej oraz nie podjęto wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, nie zebrano w sposób zupełny i nie rozpatrzono oraz nie oceniono w pełni, całego zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz nie dokonano wszystkich istotnych ustaleń w sprawie m.in. przez:

braku ustalenia i uwzględnienia chwili "ustania nieprawidłowości" oraz daty "ostatecznego zakończenia Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki EFS UE za lata 2007-2013", z którego środki otrzymała skarżąca, co spowodowało wydanie decyzji, pomimo iż zobowiązanie wygasło z uwagi na zaistnienie przedawnienia, brak stwierdzenia wygaśnięcia zobowiązania podlegającego zwrotowi, pomimo iż upłynął termin jego wymagalności wskazany w art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz.U.UE.L1995.312.1) i wydanie decyzji pomimo upływu terminu na jej wydanie, brak zawarcia w decyzji rozstrzygnięcia w przedmiocie sposobu kompensaty należności między stronami, pomimo częściowego uwzględnienie odwołania strony i umorzenia części należności podlegających zwrotowi przez beneficjenta, a także w związku z pozostawieniem w całości orzeczenia z pkt 2 decyzji organu WUP w K. w zakresie ustalenia kwoty należnej Beneficjentowi do zwrotu od podmiotu IP2, co spowodowało również brak wskazania w decyzji - ostatecznej kwoty przypadającej do zwrotu przez Beneficjenta oraz kwot i dat, od których należy rozpocząć naliczanie odsetek, mimo obowiązku wynikającego z art. 207 ust. 9 w zw. z ust. 2 u.f.p., brak wskazania w decyzji momentów i wartości kwot podlegających wzajemnej kompensacie, przy jednoczesnym pozostawieniu w mocy decyzji organu I instancji w zakresie pkt 2, co miało wpływ na ustalenie wysokość podstawy do naliczenia odsetek,

2. art. 107 § 1 pkt 4 i 6 oraz § 3 k.p.a., poprzez nie wskazanie w uzasadnieniu decyzji wszystkich istotnych faktów, które organ winien był ustalić oraz nie powołanie wszystkich przepisów prawa, które organ miał obowiązek zastosować, co wyłącza możliwość dokonania sprawdzenia prawidłowości przeprowadzonego postępowania i analizy dokonanej oceny dowodów oraz prawidłowości dokonanych ustaleń faktycznych, stanowiących podstawę orzeczenia organu II instancji,

3. art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z 67 ust. 1 u.f.p. przez jego niezastosowanie i brak umorzenia postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość z powodu przedawnienia obowiązku zwrotu nieprawidłowo wykorzystanego dofinansowania i upływu terminu na wydanie decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), dalej: "p.p.s.a." sprowadzają się do kontroli działania organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Dokonując kontroli działania organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, sąd rozpoznając sprawę bada, czy organy do ustalonego stanu faktycznego zastosowały właściwą normę prawa materialnego oraz, czy nie uchybiły przepisom prawa regulującym zasady postępowania, a jeśli dopuściły się takich uchybień to, czy te uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów i badając pod tym względem zaskarżoną decyzję, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Organy orzekające w sprawie uznały, że przy wykonywaniu projektu realizowanego w związku umową o dofinansowanie z realizacją projektu, spełniona została przesłanka wymieniona w art. 207 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 869), dalej "u.f.p.", tj. środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem funduszy europejskich były wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 u.f.p., za które w rozpoznawanej sprawie uznać należy postanowienie umowy.

Zgodnie z art. 207 ust. 1 u.f.p. w przypadku, gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są:

1. 1) wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem,
2. 2) wykorzystane z naruszeniem procedur, o których jest mowa w art. 184,
3. 3) pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości - podlegają zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych.

Stosownie do art. 207 ust. 8 u.f.p. w przypadku stwierdzenia okoliczności, o których jest mowa w ust. 1, instytucja określona odpowiednio w ust. 9 lub 11, wzywa do:

1. 1) zwrotu środków lub
2. 2) do wyrażenia zgody na pomniejszenie kolejnych płatności, o których jest mowa w ust. 2, w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania.

Natomiast w art. w 207 ust. 9 u.f.p. znajdują się uregulowania, zgodnie z którymi po bezskutecznym upływie terminu, o którym jest mowa w ust. 8, organ pełniący funkcję instytucji zarządzającej lub instytucji pośredniczącej w rozumieniu ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (...) wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki oraz sposób zwrotu środków, z uwzględnieniem ust. 2.

Zgodnie z art. 184 ust. 1 u.f.p. wydatki związane z realizacją programów i Projektów finansowanych ze środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3, są dokonywane zgodnie z procedurami określonymi w umowie międzynarodowej lub innymi procedurami obowiązującymi przy ich wykorzystaniu.. W związku z powyższym, procedurami, o których jest mowa w art. 184 u.f.p. są m in. procedury określone w umowie o dofinansowanie.

Natomiast zgodnie z art. 206 ust. 1 u.f.p. szczegółowe warunki dofinansowania Projektu określa umowa o dofinansowanie Projektu, o której mowa w art. 5 pkt 9 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (...).

W związku z powyższymi przepisami, procedurami, o których mowa w art. 184 u.f.p. są m.in. procedury określone w umowie o dofinansowanie Projektu.

W rozpoznawanej sprawie jest to umowa o dofinansowanie nr [...] zawarta [...] czerwca 2011 r. pomiędzy Samorządem Województwa [...] - Wojewódzkim Urzędem Pracy w K., a Stroną na realizację projektu pn. [...], o wartości nieprzekraczającej kwoty 1.537.004 zł, z okresem realizacji od dnia 1 kwietnia 2011 r. do dnia 31 marca 2013 r.

W skardze na decyzję z [...] kwietnia 2019 r. beneficjent zarzucił naruszenie przez organ odwoławczy art. 3 ust. 1 Rozporządzenia Rady (WE, EUROATOM) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r., poprzez jego niezastosowanie i wydanie decyzji pomimo zaistnienia przedawnienia obowiązku zwrotu nieprawidłowo wykorzystanego dofinansowania, z uwagi na upływ czterech lat od czasu dopuszczenia się nieprawidłowości będącej podstawą do orzeczenia zwrotu należności oraz z uwagi na ostateczne zakończenie Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki EFS UE za lata 2007- 2013, z którego pochodziły środki, z datą 20.11.2017r., tj. przed wydaniem decyzji przez organ II instancji.

W ocenie Sądu rozpoznającego sprawę jest to zarzut bezzasadny. Wbrew twierdzeniom skarżącej, w przedmiotowej sprawie nie doszło do przedawnienia zwrotu należności z tytułu nieprawidłowości stwierdzonych w projekcie.

Zauważyć należy, że 2 września 2017 r. wszedł w życie art. 66a u.f.p., zgodnie z którym zobowiązanie do zwrotu środków, o których mowa w art. 60 pkt 6, przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od dnia:

1. 1) w którym decyzja, o której mowa w art. 189 ust. 3b, albo decyzja, o której mowa w art. 207 ust. 9, stała się ostateczna, albo
2. 2) wypłaty salda końcowego, o którym mowa w art. 89 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz. Urz. UE L 210 z 31.07.2006, str. 25, z późn. zm.) - w zależności od tego, który z tych terminów nastąpi później.

Przepisy dotyczące terminów przedawnienia są przepisami prawa materialnego, a więc obowiązują od dnia wejścia w życie i znajdują zastosowanie do sytuacji objętych hipotezą normy prawnej w nich zawartej. W art. 66a u.f.p. ustawodawca przeniósł i doprecyzował na gruncie prawa krajowego regulację dotyczącą okresu przedawnienia i terminu rozpoczęcia biegu przedawnienia, która dotychczas obowiązywała jedynie w prawie unijnym tj. w art. 3 rozporządzenia 2988/1995. W uzasadnieniu do ustawy z dnia 7 lipca 2017 r. o zmianie ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności w perspektywie finansowej 2014-2020 oraz niektórych innych ustaw, którą wprowadzono przepis art. 66a u.f.p. wskazano, że "(...) regulacja stanowi uwzględnienie uwag zgłaszanych przez instytucje systemu wdrażania programów operacyjnych w zakresie konieczności jednoznacznego ustalenia okresu przedawnienia oraz terminu rozpoczęcia biegu przedawnienia w stosunku do niepodatkowych należności budżetowych z tytułu zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich oraz innych należności związanych z realizacją projektów finansowanych z udziałem tych środków, a także odsetek od tych środków i od tych należności, o których mowa w art. 60 pkt 6 u.f.p. (...) Biorąc pod uwagę specyfikę stwierdzania nieprawidłowości w projektach oraz konieczność stosowania w tym zakresie art. 189 ust. 3 i art. 207 u.f.p. precyzyjne określenie rozpoczęcia biegu okresu przedawnienia jest niezbędne".

Zatem przepis art. 66a u.f.p. potwierdził linię orzecznictwa, że bieg terminu przedawnienia należy liczyć od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin na dokonanie zwrotu środków określony w ostatecznej decyzji zobowiązującej do zwrotu.

Do obowiązków nałożonych na państwa członkowskie należy zapobieganie, wykrywanie i korygowanie nieprawidłowości oraz odzyskiwanie kwot nienależnie wypłaconych wraz z odsetkami z tytułu zaległych płatności. Kluczową rolę odgrywa tu zasada ochrony interesów finansowych Unii, która przekłada się m. in. na szerokie kompetencje instytucji zaangażowanych w wydatkowanie środków do kontrolowania prawidłowości wykorzystywania tych środków. Oznacza to, że każde podejrzenie naruszenia musi zostać dogłębnie skontrolowane, a uprawnienie do takich czynności przysługuje w każdym czasie, również po zakończeniu realizacji projektu. Tak ukształtowane zasady odpowiedzialności beneficjentów za naruszenie procedur, pobranie środków w wysokości nienależnej czy też wykorzystanie ich niezgodnie z przeznaczeniem, wynikają ze specyfiki funkcjonowania całego systemu uzyskiwania dofinansowania ze środków europejskich, w którym nieprawidłowości mogą być wykrywane w każdym czasie, a interpretacje czy postanowienia organów Unii Europejskiej wydawane są z opóźnieniem, bądź postępowania w sprawie tych nieprawidłowości trwają przez długi, często kilkumiesięczny okres.

Wobec faktu, że instytucje wdrażające środki unijne są zobowiązane przede wszystkim do dbałości o budżet Unii Europejskiej, określone w art. 26 ust. 1 pkt 14 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju uprawnienie do kontroli nie zostało ograniczone żadnymi ramami czasowymi, zwłaszcza w dokumentach programowych odnoszących się do kontroli, co pozostaje w zgodzie przepisami prawa unijnego w tym zakresie.

Ponadto, nawet gdyby przyjąć, że w sprawie miał zastosowanie art. 3 ust. 1 Rozporządzenia Rady (WE, EURATOM) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz. Urz. UE Nr L 312, s. 1 z 23 grudnia 1995 r. ze zm.), to w tej sytuacji również do przedawnienia nie doszło. Zgodnie z treścią tego przepisu "okres przedawnienia wynosi cztery lata od czasu dopuszczenia się nieprawidłowości określonej w art. 1 ust.

1. Zasady sektorowe mogą jednak wprowadzić okres krótszy, który nie może wynosić mniej niż trzy lata. W przypadku nieprawidłowości ciągłych lub powtarzających się okres przedawnienia biegnie od dnia, w którym nieprawidłowość ustała. W przypadku programów wieloletnich okres przedawnienia w każdym przypadku biegnie do momentu ostatecznego zakończenia programu. Przerwanie okresu przedawnienia jest spowodowane przez każdy akt właściwego organu władzy, o którym zawiadamia się daną osobę, a który odnosi się do śledztwa lub postępowania w sprawie nieprawidłowości. Po każdym przerwaniu okres przedawnienia biegnie na nowo. Upływ terminu przedawnienia następuje najpóźniej w dniu, w którym mija okres odpowiadający podwójnemu terminowi okresu przedawnienia, jeśli do tego czasu właściwy organ władzy nie wymierzył kary; nie dotyczy to przypadków, w których postępowanie administracyjne zostało zawieszone zgodnie z art. 6 ust. 1."

Regulacja art. 3 ust. 1 Rozporządzenia Rady nr 2988/95 ma na celu określenie zasad przedawnienia postępowań mających zastosowanie do nieprawidłowości określonych w tym rozporządzeniu. Zgodnie z art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 2988/95 nieprawidłowość oznacza jakiekolwiek naruszenie przepisów prawa wspólnotowego wynikające z działania lub zaniedbania ze strony podmiotu gospodarczego, które spowodowało lub mogło spowodować szkodę w ogólnym budżecie Wspólnot lub w budżetach, które są zarządzane przez Wspólnoty, albo poprzez zmniejszenie lub utratę przychodów, które pochodzą ze środków własnych pobieranych bezpośrednio w imieniu Wspólnot, albo też w związku z nieuzasadnionym wydatkiem. W wyroku z dnia 15 czerwca 2017 r. sygn. akt C-436/15 (opubl. www.eur-lex.europa.eu) Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wskazał, że taki projekt, którego wdrożenie zaplanowano na kilka lat i jest ono finansowane ze środków Unii, mieści się w zakresie pojęcia "programu wieloletniego" w rozumieniu art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady nr 2988/95. Nie budzi zatem wątpliwości, że Program Operacyjny Kapitał Ludzki na lata 2007-2013 jest programem wieloletnim w rozumieniu art. 3 ust. 1 Rozporządzenia Rady nr 2988/95.

W celu ustalenia momentu "ostatecznego zakończenia programu" należy uwzględnić cel terminu przedawnienia, o którym mowa w ww. przepisie. Przedawnienie to pozwala po pierwsze zagwarantować, że dopóki program nie jest ostatecznie zakończony, dopóty właściwy organ może nadal podejmować czynności w sprawie nieprawidłowości, których dopuszczono się w ramach wykonywania tego programu, w celu ułatwienia ochrony interesów finansowych Unii. Po drugie celem tego przepisu jest zapewnienie pewności prawa dla podmiotów gospodarczych, które powinny być w stanie określić, które z dokonywanych przez nie czynności można uznać za ostateczne, a które mogą być jeszcze przedmiotem dochodzenia. Ze względu na ten podwójny cel, aby określić datę "ostatecznego zakończenia programu", do której biegnie okres przedawnienia w rozumieniu art. 3 ust. 1 Rozporządzenia nr 2988/95, należy uwzględnić dzień zakończenia danego programu wieloletniego.

Zgodnie z art. 89 ust. 5 Rozporządzenia Rady nr 1083/2006 zamknięcie programu operacyjnego następuje w dacie wcześniejszego spośród następujących trzech wydarzeń: a) płatności salda końcowego określonego przez Komisję na podstawie dokumentów, o których mowa w ust. 1;b) przesłania noty debetowej na kwoty nienależnie wypłacone państwu członkowskiemu przez Komisję w odniesieniu dodanego programu operacyjnego; c) anulowania salda końcowego zobowiązania budżetowego. W Programie Operacyjnym Kapitał Ludzki płatność salda końcowego nastąpiła w dniu 20 listopada 2017 r. i datę tę – jak słusznie wskazał Minister - należy uznać za datę ostatecznego zakończenia PO KL.

Niemniej zauważyć należy, że ostateczne zakończenie programu nie oznacza bezwzględnie upływu terminu przedawnienia w odniesieniu do wszystkich ewentualnych nieprawidłowości, których dopuszczono się w trakcie wdrożenia tego programu (wyrok WSA w Gdańsku z dnia 25 kwietnia 2018 r. sygn. III SA/Gd 171/18). Ma to miejsce jedynie w odniesieniu do nieprawidłowości, które ustały ponad cztery lata przed ostatecznym zakończeniem programu, przy czym wobec braku przerwania biegu przedawnienia ze względu na jeden z powodów przewidzianych w art. 3 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia Rady nr 2988/95, nieprawidłowości te przedawnią się automatycznie wraz z zakończeniem projektu (por. wyrok TSUE z dnia 15 czerwca 2017 r. sygn. akt C-436/15). Taka sytuacja nie miała miejsca w przedmiotowej sprawie.

Natomiast przy ocenie przedawnienia należy wziąć pod uwagę również, że termin przedawnienia mający zastosowanie do programów wieloletnich przewidziany w art. 3 ust. 1 akapit drugi zdanie drugie Rozporządzenia Rady nr 2988/95 pozwala jedynie na wydłużenie terminu przedawnienia, a nie na jego skrócenie, a ponadto zgodnie z akapitem trzecim art. 3 ust. 1 Rozporządzenia Rady nr 2988/95 upływ terminu przedawnienia następuje najpóźniej w dniu, w którym mija okres odpowiadający podwójnemu terminowi okresu przedawnienia.

W rozpoznawanej sprawie nieprawidłowości w realizacji projektu związane z uczestnictwem w projekcie osób spoza określonej dla projektu grupy docelowej nie miały charakteru jednorazowego, a trwały co najmniej w okresie maj - grudzień 2011 r. (daty podpisania deklaracji uczestnictwa w projekcie zakwestionowanych uczestników i ponoszenia z tego tytułu wydatków) należy uznać, że naruszenie to miało charakter ciągły i powtarzalny. Natomiast zakwestionowane wydatki po wstrzymaniu przez beneficjenta działań projektowych ponoszone były w ciągu całego 2012 roku, zatem w tym przypadku należy uznać, że miały one charakter ciągły i powtarzalny.

W ocenie Sądu najwcześniej termin przedawnienia rozpoczął bieg od ustania stwierdzonych nieprawidłowości, tj. od grudnia 2011 r. odnośnie wydatków dotyczących niekwalifikowalności uczestników projektu i od grudnia 2012 r. odnośnie wydatków poniesionych po wstrzymaniu realizacji projektu. Zatem czteroletni termin przedawnienia liczony od czasu dopuszczenia się ww. nieprawidłowości, z uwagi na fakt, że PO KL na lata 2007-2013 jest programem wieloletnim, został wydłużony do dnia ostatecznego zakończenia tego programu, tj. 20 listopada 2017 r. Wskazać jednakże należy, że w tak zakreślonym okresie doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia przedmiotowego zobowiązania. Z przytoczonego powyżej art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady nr 2988/95 wynika, że przerwanie okresu przedawnienia jest spowodowane przez każdy akt właściwego organu władzy, o którym zawiadamia się daną osobę, a który odnosi się do śledztwa lub postępowania w sprawie nieprawidłowości.

Powyższy przepis określa w sposób ogólny formę zawiadomienia o nieprawidłowościach, a zatem może być to każde pismo dotyczące nieprawidłowości. Zauważyć należy, że po każdym przerwaniu okres przedawnienia biegnie na nowo, a zgodnie z akapitem trzecim art. 3 ust. 1 Rozporządzenia Rady nr 2988/95 upływ terminu przedawnienia następuje najpóźniej w dniu, w którym mija okres odpowiadający podwójnemu terminowi okresu przedawnienia. Zatem okres przedawnienia wynosi maksymalnie osiem lat od zakończenia trwania nieprawidłowości.

W niniejszej sprawie okolicznościami skutkującymi przerwaniem biegu terminu przedawnienia było doręczenie skarżącej wezwania do zwrotu dofinansowania w łącznej wysokości 528.972,12 zł, w związku z rozwiązaniem umowy o dofinansowanie w trybie natychmiastowym, które nastąpiło 28 stycznia 2014 r., doręczenie zawiadomienia o wszczęciu postępowania w przedmiocie określenia kwoty przypadającej do zwrotu, które nastąpiło w dniu 3 marca 2014 r. oraz doręczenie kolejnego zawiadomienia wszczęciu postępowania przez organ I instancji w dniu 18 sierpnia 2015 r. Zauważyć należy, że: 28 stycznia 2014 r., 3 marca 2014 r. i 18 sierpnia 2015 r. przypadają przed upływem przyjętego powyżej terminu przedawnienia, tj. 20 listopada 2017 r. Skoro zatem w dniach 28 stycznia 2014 r., 3 marca 2014 r. i 18 sierpnia 2015 r. doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia, a od dnia 29 stycznia 2014 r., 4 marca 2014 r. i 19 sierpnia 2015 r. termin przedawnienia biegł na nowo i nie upłynęło jeszcze osiem lat od ustania nieprawidłowości, to w niniejszej sprawie organy były uprawnione do orzekania w przedmiocie ustalenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania, bowiem zarówno decyzja organu I instancji, jak i decyzja organu II instancji zostały doręczone Skarżącej przed upływem biegnącego na nowo terminu przedawnienia przedmiotowego zobowiązania. W świetle powyższego nie zasługuje na uwzględnienie zarzut Skarżącej dotyczący upływu terminu przedawnienia.

W ocenie Sądu nie jest zasadny również zarzut naruszenia art. 207 ust. 9 w zw. z ust. 1 i ust. 2 u.f.p. przez jego niewłaściwe zastosowanie i nie wskazanie w rozstrzygnięciu decyzji - dokładnie określonej kwoty przypadającej do zwrotu przez skarżącą oraz kwot i dat od których należy rozpocząć naliczanie odsetek, a także brak dokonania ponownej i prawidłowej kompensaty należności między stronami z uwzględnieniem ust. 2 art. 207 u.f.p. W ocenie Sądu organ odwoławczy zawarł w decyzji prawidłowe rozstrzygnięcie.

Zgodnie z art. 207 ust. 9 u.f.p. po bezskutecznym upływie terminu wskazanego w wezwaniu do zwrotu środków organ pełniący funkcję instytucji pośredniczącej wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki, oraz sposób zwrotu środków, z uwzględnieniem ust. 2 oraz zawierającą pouczenie o sankcji wynikającej z ust. 4 pkt 3, z zastrzeżeniem ust.7. W rozpoznawanej sprawie organ I instancji w sentencji decyzji z [...] sierpnia 2016 r. orzekł do zwrotu kwotę w wysokości 211.760, 91 zł, wskazał od jakich kwot za jaki okres naliczać należy odsetki i o jaką kwotę pomniejszono należną do wypłaty transzę dofinansowania. Organ I instancji orzekając o kwocie do zwrotu w wysokości 211.760,91 zł wydał decyzję odnoszącą się do wszystkich nieprawidłowości i wydatków niekwalifikowalnych w projekcie, tj. decyzję na całą wartość stwierdzonych w projekcie nieprawidłowości, a nie tylko na kwotę przypadającą do zwrotu.

Natomiast organ odwoławczy nie uchylił decyzji organu I instancji w całości i nie orzekł co do istoty sprawy, a jedynie uchylił decyzję organu I instancji w części, w zakresie w którym uznał wydatki za kwalifikowalne, wskazał uchyloną kwotę tych wydatków, w tym kwotę od której naliczane były odsetki i za jaki okres. W swym rozstrzygnięciu organ odwoławczy odniósł się zatem do całości określonej w decyzji organu I instancji kwoty przypadającej do zwrotu, tj. do kwoty 211.760,91 zł.

Wbrew twierdzeniom beneficjenta Minister wskazał, w jaki sposób rozliczył należność. Organ II instancji uchylił i umorzył decyzję w części 53.589,98 zł, a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, w której wyraźnie dokonano podziału kwoty określonej decyzją tj. 211.760,91 zł na:

1. 1. kwotę 107 778,92 zł, od której należy naliczyć odsetki,
2. 2. kwotę 103 981,99 zł, która stanowi pomniejszenie należnej do wypłaty transzy.

Organ odwoławczy wskazał zatem, że część uchylonej kwoty stanowią środki dofinansowania (17844,89 zł) i uchylając tę kwotę uchylił też odsetki. Natomiast część uchylonej kwoty sfinansowanej ze środków własnych uchylił bez odsetek.

Należy zaznaczyć, że decyzja w I instancji została wydana [...] sierpnia 2016 r., a więc po zakończeniu projektu. Powinna tak zostać określona, aby w sposób ostateczny rozliczyć środki wypłacone beneficjentowi, z uwzględnieniem okoliczności szczególnych w tym przypadku - a mianowicie faktu częściowego finansowania projektu ze środków własnych przez beneficjenta po wstrzymaniu wypłat środków w związku z ustaleniami zespołu kontrolnego. Kwota, na jaką została wydana decyzja z [...] sierpnia 2016 r., tj. 211.760,91 zł, wynikała z uznania przez organ I instancji za niekwalifikowalne różnych wydatków w ramach projektu. Była to łączna kwota wydatków poniesionych, tak z dofinansowania, jak i ze środków własnych beneficjenta. Organ administracji nie uznał kwalifikowalności tych wydatków, a więc stwierdził naruszenie procedur w ramach projektu i wydał decyzję o zwrocie na podstawie art. 207 u.f.p.

Włączenie do decyzji wydatków poniesionych ze środków własnych było działaniem na korzyść beneficjenta, dzięki któremu - z uwagi na to, że IP wstrzymała wypłaty transz środków w trakcie realizacji projektu - beneficjent mógł dochodzić swoich racji w drodze postępowania administracyjnego. Ostatecznie organ odwoławczy nie zgodził się z ustaleniami organu I instancji w przypadku niektórych kosztów w ramach projektu i w zależności od tego, czy były wydatki finansowane z dofinansowania czy nie, odpowiednio określił do zwrotu odsetki lub ich brak. Niezasadne są również twierdzenia skarżącej odnośnie konieczności wskazania w rozstrzygnięciu organu II instancji daty, w których poszczególne należności powinny być prawidłowo skompensowane. Dat tych nie wskazał również w wydanej decyzji organ I instancji.

Zauważyć należy, że rozliczenia projektu dokonuje strona umowy o dofinansowanie i to organ I instancji, w oparciu o decyzję ostateczną, dokonuje wyliczenia kwoty do zwrotu na etapie ostatecznego rozliczenia projektu. Ewentualne pozytywne dla beneficjenta rozstrzygnięcie w postępowaniu administracyjnym będzie skutkować koniecznością ponownego przeliczenia dokonanych kompensat w ramach projektu. Jest to zadanie organu I instancji, który jest stroną umowy o dofinansowanie projektu i ma obowiązek prawidłowo wykonać decyzję ostateczną.

Błędnie rozumuje skarżąca, że skoro organ II instancji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w pozostałym zakresie, to oznacza, że beneficjent w myśl decyzji winien de facto zwrócić jedynie 36.335,94 zł. Nieprawidłowe jest twierdzenie strony, że organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w zakresie pkt 2 rozstrzygnięcia. Powyższe nie wynika z treści decyzji. Orzeczenie organu odwoławczego o uchylenia decyzji organu I instancji w zakresie kwoty 53.589,98 zł odnosiło się do głównej kwoty należności wykorzystanych z naruszeniem procedur orzeczonej do zwrotu tj. do kwoty 211.760,92 zł i nie wskazywało odniesienia do żadnego pkt decyzji I instancji. Podział uchylonej kwoty na kwotę uchyloną z odsetkami i bez odsetek, wskazywał do których wydatków i z jakich środków poniesionych podział ten się odnosił.

Końcowo zauważyć również należy, że skarżąca kwestionując sposób rozliczenia projektu, nie wskazała, jak rozliczenie to powinno wyglądać i jakie kwoty od jakiego momentu winny podlegać kompensacie.

Bezpodstawne są zarzuty Skarżącej dotyczące naruszenia przez organ art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 7, 77, 80 i 107 § 3 k.p.a. W toku prowadzonego postępowania, organ podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy. Organ rozważył wszystkie okoliczności sprawy, poddał je wnikliwej ocenie i na tej podstawie wydał decyzję zgodną ze stanem faktycznym i obowiązującymi przepisami. Nie ma racji skarżąca, że organ wydając zaskarżoną decyzję, naruszył zasadę swobodnej oceny dowodów oraz nie dokonał wszechstronnej analizy materiału dowodowego. Obowiązkiem organu jest zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.). Zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy był kompletny i pozwalał na wydanie merytorycznej decyzji. Ocena materiału dowodowego dokonana została z zachowaniem zasady swobodnej oceny dowodów.

Przyjąć bowiem należy, że dokonanie swobodnej oceny dowodów jest zachowane, jeżeli ocena ta opiera się na materiale dowodowym zebranym przez organ, oparta jest na wszechstronnej ocenie całokształtu materiału dowodowego, ocena znaczenia i wartości dowodów dokonana jest z zastrzeżeniem ograniczeń dotyczących dokumentów urzędowych, a rozumowanie w wyniku którego organ ustala istnienie okoliczności faktycznych, jest zgodne z prawidłami logiki (wyrok WSA z dnia 8 sierpnia 2006 r., sygn. IV SA/Wa 774/06). W toku postępowania organ zgromadził i poddał wnikliwej analizie wszystkie dowody, które zmierzały do poczynienia istotnych dla sprawy ustaleń. W sprawie został zebrany cały materiał potrzebny do wydania rozstrzygnięcia, a przeprowadzona przez organ ocena dowodów została dokonana w sposób prawidłowy, co przesądza o tym, że organ działał w toku postępowania w sposób zgodny z przepisami art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. Okoliczność, że ocena zgromadzonych w sprawie dowodów doprowadziła organ do wniosków odmiennych od tych, które prezentuje w swym stanowisku strona nie oznacza jeszcze, że organ uchybił przepisom procedury administracyjnej.

Bezpodstawny jest zarzut naruszenia przez organ art. 107 § 1 pkt 4 i 6 oraz § 3 k.p.a., poprzez niewskazanie w uzasadnieniu decyzji wszystkich istotnych faktów, które organ winien był ustalić oraz niepowołanie wszystkich przepisów prawa, które organ miał obowiązek zastosować. Wbrew zarzutom skarżącej, Minister wnikliwie wyjaśnił podstawy powziętego rozstrzygnięcia, w sposób szczegółowy przeanalizował stan faktyczny sprawy, wskazał oraz szeroko wyjaśnił podstawy prawne przyjętego rozstrzygnięcia. Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 67 ust. 1 u.f.p. Wbrew twierdzeniom beneficjenta, w przedmiotowej sprawie nie doszło do przedawnienia obowiązku zwrotu nieprawidłowo wykorzystanego dofinansowania. Niezasadnym było zatem zastosowanie w przedmiotowej sprawie art. 105 § 1 k.p.a.

W ocenie Sądu bezspornym jest fakt, że naruszenie przez beneficjenta Wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki stanowiło złamanie obowiązujących przy wydatkowaniu środków projektowych procedur, o których mowa w art. 184 ust. 1 u.f.p. i w konsekwencji stanowiło podstawą do wydania decyzji administracyjnej na podstawie art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. Organy obu instancji w sposób właściwy przeprowadziły postępowanie administracyjne w sprawie, prawidłowo ustaliły okoliczności faktyczne i w oparciu o nie zastosowały odpowiednie przepisy prawa materialnego.

Mając na uwadze wszystko powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.