Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 19 grudnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę E. N. na opisane w komparycji postanowienie Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie.
Pismem z dnia 2 stycznia 2017 r. skarżący, zastępowany przez pełnomocnika, wystąpił o sporządzenie uzasadnienia wyroku.
Zarządzeniem z dnia 10 stycznia 2017 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do uiszczenia opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem sporządzanym na wniosek i doręczanym na wniosek w wysokości 100 zł – w terminie 7 dni.
W dniu 12 stycznia 2017 r. do Sądu wpłynął wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, rozszerzony następnie również o ustanowienie adwokata z urzędu.
Postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2017 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Postanowieniem z dnia 12 czerwca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie starszego referendarza sądowego z dnia 19 kwietnia 2017 r.
Następnie, zarzadzaniem z dnia 26 lipca 2017 r., wezwano skarżącego do uiszczenia opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem sporządzanym na wniosek i doręczanym na wniosek w wysokości 100 zł – w terminie 2 miesięcy.
Pismem z dnia 14 sierpnia 2017 r. skarżący wniósł zażalenie na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 26 lipca 2017 r. domagając się jego uchylenia.
Postanowieniem z dnia 9 listopada 2017 r. sygn. akt II GZ 823/17 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił ww. zażalenie.
Następnie zarządzeniem z dnia 20 marca 2018 r. wezwano skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 26 lipca 2017 r. o wezwaniu do uiszczenia opłaty kancelaryjnej – w terminie 2 miesięcy pod rygorem ściągnięcia ww. opłaty w drodze egzekucji sądowej. Zarządzenie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 31 marca 2018 r.
W dniu 3 kwietnia 2018 r. skarżący wniósł zażalenie na ww. zarządzenie z dnia 26 lipca 2017 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, albo w przypadkach wymienionych w tym przepisie.
Jednocześnie, na podstawie art. 198 p.p.s.a. przepisy działu IV "Środki odwoławcze" stosuje się odpowiednio do zażaleń na zarządzenia przewodniczącego, jeżeli ustawa przewiduje wniesienie zażalenia.
Zgodnie z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Podkreślenia wymaga, iż od prawomocnych orzeczeń nie przysługuje żaden środek zaskarżenia – zażalenie można wnieść bowiem jedynie na nieprawomocne zarządzenia Przewodniczącego o wezwaniu do uiszczenia opłaty kancelaryjnej.
W niniejszej sprawie zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 26 lipca 2017 r. stało się prawomocne od dnia 9 listopada 2017 r., tj. w dniu wydania przez NSA postanowienia o oddaleniu zażalenia na to zarządzenie. Oznacza to, że od powyższego zarządzenia nie przysługuje obecnie stronie żaden środek odwoławczy, a tym samym zażalenie z dnia 3 kwietnia 2018 r. uznać należało za niedopuszczalne.
Należy też zauważyć, iż nawet gdy przyjąć, że zażalenie strony dotyczy zarządzenia z dnia 20 marca 2018 r. o wezwaniu do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 26 lipca 2017 r. o wezwaniu do uiszczenia opłaty kancelaryjnej, również podlegałoby ono odrzuceniu jako niedopuszczalne, gdyż ustawa p.p.s.a., którą stosują sądy administracyjne nie przewiduje takiego środka odwoławczego (por. postanowienie NSA z dnia 23 czerwca 2017 r. o sygn. akt II GZ 439/17; dostępne w CBOSA: orzeczenia.nsa.gov.pl). Tego typu zarządzenie ma wyłącznie charakter czynności materialno-technicznej i nie mieści się ono w kategorii zarządzeń podlegających zaskarżeniu (por. postanowienie NSA z dnia 15 lutego 2011 r., sygn. akt II FZ 4/11, dostępne w CBOSA: orzeczenia.nsa.gov.pl). Oznacza to, że nie przysługuje od niego żaden środek odwoławczy.
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązany był zażalenie odrzucić jako niedopuszczalne, o czym orzekł na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., jak w sentencji postanowienia.