Postanowienie WSA w Warszawie z 23 lutego 2017 r., V SA/Wa 159/17

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

Rozpoznanie

w dniu 23 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji

Sprawa

w sprawie ze skargi O. sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z... grudnia 2016 r. Nr... w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji -

Skład

Sędzia WSA Michał Sowiński przewodniczący

Uzasadnienie

O. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Spółka" lub "skarżąca") zawarła w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, z uwagi na prawdopodobieństwo wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków dla skarżącej.

W uzasadnieniu wniosku wskazano, że wykonanie zaskarżonej decyzji – w kontekście dalszego działania Spółki – może spowodować wystąpienie znacznej szkody oraz trudnych od odwrócenia skutków. W ocenie skarżącej, z okoliczności sprawy wynika, że kapitał własny Spółki nie pokryje nałożonych na nią kar pieniężnych, a utrata płynności finansowej w istocie doprowadzi do jej upadłości. W tym zakresie wskazano, iż w roku 2014 Spółka poniosła stratę w wysokości 79.955,68 zł, a przychód ze sprzedaży na dzień 31 grudnia 2014 r. wyniósł 1.378.356,09 zł, koszty działalności gospodarczej 1.458.299,99 zł. Aktywa wynosiły 1.634.308,63 zł, a pasywa 1.634.308,63 zł. Z kolei w roku 2015 sytuacja finansowa skarżącej uległa znacznemu pogorszeniu, czego dowodem są dokumenty finansowe w postaci wyciągu z rachunków bankowych, z których wynika zdaniem autora uzasadnienia, że od 1 sierpnia 2015 r. do 31 maja 2016 r. Spółka prowadzi ograniczoną aktywność finansową związaną w szczególności z bieżącym regulowaniem zobowiązań podatkowych. W konkluzji podniesiono, iż sytuacja finansowa Spółki jest niestabilna, a wszelkie zaburzenia prowadzące do podwyższenia straty spowodują nieodwracalne konsekwencje w postaci upadłości.

Do wniosku załączono kopie następujących dokumentów: rachunku zysków i strat od 1 stycznia 2014 r. do 31 grudnia 2014 r. wraz z informacją dodatkową do sprawozdania finansowego za rok 2014 oraz wyciągi z rachunku bankowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Dokonując oceny zawartego w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. W pierwszej kolejności zauważyć bowiem należy, że przedstawione przez Skarżącą sprawozdania finansowe są nieaktualne i obrazują sytuacje finansową spółki sprzed ponad 2 lat od wniesienia skargi. Zaś dokumenty obrazujące kondycję finansową wnioskującej strony winny być aktualne w dacie składania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji.

Ponadto przedstawione dokumenty są niepełne. Wbrew deklaracji zawartej we wniosku, przedstawione wyciągi dotyczą wyłącznie jednego rachunku bankowego o numerze [numer rachunku zakryty], a nie "rachunków". Ponadto analiza operacji dokonywanych na tym rachunku prowadzi do wniosku, iż aktywność skarżącej na przedmiotowym rachunku sprowadza się do opłat za jego prowadzenie, opłat miesięcznych za kartę, a także opłacania składek do ZUS. W konsekwencji uznać należało, iż przedłożone wyciągi również nie uprawdopodobniają podnoszonych okoliczności, bowiem nie dokumentują transakcji z tytułu prowadzonej działalności Spółki. Zatem na podstawie wyciągów z jednego tylko rachunku, przy wyraźnej sugestii, że spółka ma ich więcej, nie pozwala na dokonanie oceny argumentacji przedstawionej we wniosku.

Niezależnie od wyłuszczonych wyżej powodów nieuwzględnienia wniosku skarżącej podnieść także trzeba, iż nawet fakt ewentualnego wyegzekwowania należności pieniężnej przed rozpoznaniem skargi i ewentualne jej uwzględnienie nie skutkuje nieodwracalnymi skutkami. Każda bowiem decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji można otrzymać zwrot uiszczonej kwoty (por. postanowienie NSA z dnia 29 listopada 2013 r., sygn. akt II GZ 684/13, LEX nr 1432682).

Podkreślenia wymaga fakt, że to na stronie postępowania sądowego spoczywa obowiązek wykazania przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a rolą Sądu jest zbadanie, czy przemawiają one za udzieleniem środka ochrony tymczasowej, jakim jest wstrzymanie wykonania decyzji, nie zaś poszukiwanie dodatkowych faktów przemawiających za jego zastosowaniem.

Wobec tego, skoro Skarżąca nie wykazała, że zachodzą okoliczności umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.