Uzasadnienie
Zaskarżone rozstrzygnięcie doręczono skarżącemu w dniu 3 sierpnia 2010 r. (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru –akta adm.) wraz z pouczeniem o trybie i terminie wniesienia środka zaskarżenia oraz ze wskazaniem organu, za pośrednictwem którego skarga może zostać wniesiona (pouczenie zawarte w orzeczeniu, akta adm.).
W dniu 2 września 2009 r. strona nadała skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, która wpłynęła do organu w dniu 4 września 2009 r. (k. 8 akt sądowych).
Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, przewidziany w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., upływał w rozpatrywanej sprawie w dniu 3 września 2009 r.
Tymczasem strona, jak wynika z informacji na kopercie załączonej do akt sprawy, złożyła skargę na przedmiotowe postanowienie wprawdzie w dniu 2 września 2009 r., a więc w przedostatnim dniu terminu, jednak przesyłka zawierająca skargę została nadana w urzędzie pocztowym w...
Zgodnie z art. 83 § 3 p.p.s.a. oddanie pisma w polskim urzędzie pocztowym lub w polskim urzędzie konsularnym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu.
W przypadku zatem, gdy skargę wniesiono niezgodnie z wymogami określonymi w art. 83 § 3 cytowanej ustawy, tak jak miało to miejsce w przedmiotowej sprawie, to o zachowaniu terminu nie decyduje data nadania jej za granicą, lecz data przekazania jej polskiemu urzędowi pocztowemu lub polskiemu urzędowi konsularnemu. Jeżeli natomiast nie zachodzi przypadek przekazania skargi polskiemu urzędowi pocztowemu lub polskiemu urzędowi konsularnemu, to o zachowaniu terminu decyduje data wpływu skargi do organu, który wydał zaskarżoną decyzję.
Skoro zatem wniesiona w sprawie za pośrednictwem zagranicznego urzędu pocztowego skarga wpłynęła do organu odwoławczego w dniu 4 września 2009 r., co wynika z prezentaty zamieszczonej na kopercie zawierającej skargę, a więc z uchybieniem terminu do jej wniesienia, to należało ją - stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 wyżej wymienionej ustawy - odrzucić.