Uzasadnienie
W złożonym na urzędowym formularzu (PPF) wniosku o przyznanie prawa pomocy J. K. (dalej: "Skarżący") wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.
Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że Skarżący prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Podstawowym źródłem utrzymania jest świadczenie emerytalne w kwocie 827,02 zł. Wykazał również mieszkanie o powierzchni 28 m.kw. Do wniosku załączył zaświadczenie o wysokości pobieranego świadczenia emerytalnego
Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje.
Na podstawie art. 243 § 1 oraz art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 tekst jednolity), dalej "p.p.s.a", Sąd może - na wniosek strony - przyznać jej prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym.
Zgodnie z art. 245 § 2 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika. Stosownie do treści przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., może zostać ono przyznane osobie fizycznej w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania.
Mając na uwadze powołane regulacje prawne i wynikające z nich zasady, jakimi należy kierować się rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy, wysokość kosztów sądowych, jak i stan faktyczny sprawy zasadne jest przyznanie Skarżącemu prawa pomocy w żądanym zakresie. Z akt sprawy wynika, iż źródłem utrzymania Skarżącego jest świadczenie emerytalne wypłacane w wysokości 827,02 zł.
Z akt administracyjnych wynika, że Skarżący mieszka w lokalu kwaterunkowym, a jego miesięczne koszty utrzymania wynoszą około 474 zł (oprócz żywności). Ponadto Skarżący z uwagi na stan zdrowia pozostaje pod stałą opieką lekarską.
Powyższe wskazuje, iż sytuacja finansowa wnioskodawcy uzasadnia przyznanie mu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata z urzędu. Skarżący wykazał, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.