Uzasadnienie
Gmina P. złożyła do [...] Jednostki Wdrażania Programów Unijnych wniosek o dofinansowanie projektu realizowanego w ramach Regionalnego Programu Województwa Mazowieckiego, lata 2007-2013, pod tytułem "Rekultywacja wydzielonej części składowiska odpadów w miejscowości P., Gmina P.".
Pismem z dnia [...] września 2011 r. organ poinformował skarżącą o brakach wniosku wzywając do ich uzupełnienia - poprawienia wskazując na konkretne uchybienia m.in. podał, że wnioskodawca nie przedstawił informacji w zakresie wykorzystania pozostałej części składowiska. Nie wskazano, w jakiej formie został wybrany aktualny operator - operatorzy zajmujący się odbiorem i utylizacją odpadów. Nie wskazano, czy na planowane przedsięwzięcie były zaalokowane środki w budżecie gminy operatora i kto zarządza lub zarządzał składowiskiem. Nie ujęto informacji, czy operator w dalszym ciągu będzie prowadził działalność związaną z administrowaniem składowiska i jego dalszą rekultywacją oraz czy operator zaprzestając działalności będzie prowadził działalność na innych płaszczyznach, na których występuje konkurencja. Organ wezwał do dostarczenia odpowiednich dokumentów wskazanych w punktach 5-15, § 7 regulaminu konkursu (wyliczenie rekompensaty, dokument potwierdzający nałożenie zobowiązania na operatora w zakresie odbioru i utylizacji odpadów zawarty na czas określony oraz formularz informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc inną niż pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie.
Jednocześnie wnioskodawca zgodnie z regulaminem konkursu zobowiązany był do wskazania w formularzu wniosku o dofinansowanie wszystkich wskaźników dostępnych w ramach Działania 4.2. i dotyczących rekultywacji. Organ wniósł także o poprawę wykazu załączników poprzez wpisanie odpowiedniej opcji - tak, nie lub nie dotyczy - oraz o dołączenie wymaganych do wniosku załączników, tj. dokumentów dotyczących zagospodarowania przestrzennego (kopia decyzji o warunkach zabudowy lub kopia decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji lub wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego), kopii pozwolenia na budowę oraz dokumentów potwierdzających formę prawną wnioskodawcy, oświadczenia o uzyskaniu lub nieuzyskaniu innych środków publicznych na prowadzenie działalności w zakresie usług w ogólnym interesie gospodarczym.
Pismem z [...] października 2011 r. organ poinformował skarżącą, że jej wniosek został odrzucony z przyczyn formalnych oraz wyjaśnił, że nie spełniła Kryterium 7 Zgodność z prawodawstwem krajowym i unijnym w zakresie Pomocy publicznej, przyjętego przez Komitet Monitorujący w ramach Regionalnego Programu Województwa [...] uchwałą nr [...] z [...] maja 2011 r. Zdaniem organu skarżąca nie odniosła się do wszystkich zadanych pytań odnośnie pomocy publicznej i nie dostosowała dokumentacji zgodnie z uwagami. W projekcie wystąpiła o pomoc publiczną i była zatem zobowiązana do opracowania aplikacji zgodnie z wytycznymi w zakresie reguł dofinansowania z programów operacyjnych podmiotów realizujących obowiązek świadczenia usług publicznych w ramach zadań własnych jednostek samorządu terytorialnego w gospodarce odpadami. Wbrew opinii skarżącej, projekt podlegał przepisom, które dotyczyły całościowego procesu prowadzenia działalności w zakresie gospodarki odpadami, od momentu powierzenia tych usług do momentu zakończenia (zamknięcia i rekultywacji) ich wykonywania.
Niezależnie od formy prawnej prowadzenia działalności skarżącej poprzez jednostki jej podległe tj. pierwotnie Zakład Usług Komunalnych i Gospodarki Mieszkaniowej (28 grudnia 2007 r. zlikwidowany), a następnie przez P. Przedsiębiorstwo Usług Komunalnych Sp. z o.o. skarżąca realizowała zadania związane z gospodarką odpadami, w tym prowadziła działalność zarówno w zakresie zarządzania składowiskiem odpadów, jak również polegającą na odbiorze i transporcie odpadów na składowisko. W związku z powyższym organ uznał, że konieczne było stosowanie reguł określonych w wytycznych dla prawidłowego określenia rekompensaty wynikającej ze świadczenia usług publicznych. Aneksowanie umowy pomiędzy PPUK a skarżącą w zakresie zmiany zarządcy starej części składowiska w P. nie wpływa w kontekście przepisów europejskich na fakt, iż dofinansowując rekultywację starej części składowiska - bez szczegółowych zasad wyliczania rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych – PPUK stałby się odbiorcą nielegalnej pomocy publicznej, gdyż PPUK faktycznie przeniosło obowiązki i związane z tym koszty dotyczące rekultywacji na skarżącą.
Projekt rekultywacji starej niecki składowiska nie mógł być oderwany od działalności świadczenia usług publicznych w zakresie gospodarki odpadami. Skarżącą nie skorzystała z możliwości aplikowania w ramach pomocy de minimis.
W odpowiedzi na ww. pismo skarżąca złożyła protest, w którym odniosła się do argumentacji prezentowanej przez organ i przedstawiła swoje stanowisko w sprawie wskazując, iż wbrew twierdzeniom organu wniosek spełniał wszystkie wymagane kryteria. Wyjaśniła, że wszelkie rozliczenia pomiędzy gminą a PPUK w roku 2008 zostały zakończone. Skarżąca zwróciła się do Marszałka Województwa [...] o wyrażenie zgody na zamknięcie wydzielonej części składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne i decyzją z [...] grudnia 2008 r. Marszałek wyraził zgodę na zamknięcie wydzielonej części składowiska w miejscowości P. (stara niecka). Skarżąca przyjęła na siebie zadanie rekultywacji, jak również wskazała, że ponosi wymagane koszty po rekultywacji, związane m.in. z monitoringiem zamkniętego składowiska odpadów i podała, że jako jednostka samorządu terytorialnego, nie otrzymuje rekompensaty na pokrycie bieżących kosztów związanych z rekultywacją składowiska, gdyż pokrywa te wydatki ze środków własnych.
Pismem z [...] listopada 2011 r. organ poinformował stronę skarżącą, że złożony protest został oddalony. Powtórzył po raz kolejny, że w jego ocenie skarżąca nie spełniła kryterium nr 7 oraz powołał się na pismo własne z dnia [...] września 2011 r. wzywające do usunięcia braków. Wskazał, że ani w treści dokumentacji projektowej, ani też w proteście nie zostały wskazane informacje świadczące o tym, że skarżąca nie będzie prowadziła już działalności we wnioskowanym zakresie. W związku z powyższym brak odpowiedzi ze strony skarżącej na pytanie czy będzie ona w dalszym ciągu prowadziła działalność gospodarczą upoważniał osoby oceniające wniosek do postawienia tezy, że podmiot jest przedsiębiorcą w rozumieniu przepisów unijnych, tym bardziej że projekt dotyczył jedynie części składowiska (potencjalnie na drugiej części ta działalność związana z gospodarką odpadami mogła być kontynuowana). Jak zauważył organ, w przypadku, gdy beneficjent kontynuuje działalność w zakresie składowania odpadów na innych kwaterach lub innych składowiskach, dofinansowanie ze środków UE wzmocni jego pozycję konkurencyjną, jako podmiotu aktywnego na rynku składowania odpadów. Z tego powodu wsparcie takich podmiotów należało uznać za pomoc publiczną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 20 stycznia 2012 r. akt V SA/Wa 2522/11, oddalił skargę Gminy P. na informację [...] Jednostki Wdrażania Programów Unijnych z [...] listopada 2011 r. w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu.
Sąd oddalając skargę Gminy P. wyjaśnił, że dopłaty, o które ubiegała się skarżąca, są formą wsparcia finansowego w ramach wspólnej polityki rozwoju, będącej jednym z celów Unii Europejskiej, określonych w art. 87 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (TWE). Niniejsza sprawa została zainicjowana wnioskiem skarżącej Spółki o dofinansowanie w ramach Regionalnego Programu Województwa Mazowieckiego, lata 2007-2013 (dalej RIO WM lata 2007-2013), Priorytet IV: Środowisko, zapobieganie zagrożeniom i energetyka, Działania 4.2: Ochrona powierzchni ziemi. Podstawą prawną obowiązującą w tym naborze wniosków o dofinansowanie było Rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz. Urz. UE L 210 z 31.07.2006).
Program został przygotowany w oparciu o powyższe rozporządzenie i był zarządzany na poziomie regionalnym. Instytucją Zarządzającą był Zarząd Województwa [...], który powierzył realizację programu [...] Jednostce Wdrażania Programów Unijnych, pełniącej tu rolę Instytucji Pośredniczącej II stopnia (tj. Instytucji Wdrażającej).
Sąd I instancji podał, że spór w sprawie sprowadzał się do oceny spełnienia przez skarżącą Kryterium 7 oceny merytorycznej wniosku. Mając na uwadze uregulowania określające wymogi wniosku o wsparcie oraz sposób jego oceny, zdaniem Sądu rację należało przyznać organowi. Jednocześnie WSA zauważył, że zgodnie z § 9 pkt 1 Regulaminu konkursu złożone wnioski o dofinansowanie podlegają ocenie formalnej, strategicznej, merytorycznej i ocenie wykonalności, zgodnie z zapisami obowiązującej wersji Szczegółowego Opisu Priorytetów Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Mazowieckiego 2007-2013 (rozdział 6 "Opis systemu wyboru projektów" oraz załącznik 5 "Kryteria wyboru finansowych operacji").
Skarżąca na etapie uzupełnienia wniosku nie odniosła się do wszystkich zadanych pytań w zakresie pomocy publicznej, nie dostosowała dokumentacji zgodnie z uwagami oraz nie zawarła w dokumentacji kluczowych kwestii pozwalających na uznanie, że nie mają tu zastosowania zapisy pomocy publicznej. W ocenie WSA wytyczne dotyczą całego procesu prowadzenia działalności w zakresie odbioru i składowania odpadów, od momentu powierzenia tych usług, aż do momentu zakończenia ich wykonywania (tj. zamknięcia i rekultywacji składowiska). Tylko spełnienie przesłanek, o których mowa w wytycznych pozwala na udzielenie podmiotowi pomocy publicznej w ramach programu, która będzie zgodna (legalna) z decyzją Komisji z dnia 28 listopada 2005 r. w sprawie stosowania art. 86 ust. 2 Traktatu WE do pomocy państwa w formie rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych, przyznawanej przedsiębiorstwom zobowiązanym do zarządzania usługami świadczonymi w ogólnym interesie gospodarczym (Dz. Urz.
UE L 312 z 29.11.2005 r.). Skarżąca niezależnie od formy prawnej (pierwotnie ZUKiGM, a następnie PPUK sp. z o.o.) realizowała zadania związane z gospodarką odpadami, w tym prowadziła działalność zarówno w zakresie zarządzania składowiskiem odpadów jak również działalność polegającą na odbiorze i transporcie odpadów na składowisko. W związku z powyższym konieczne było stosowanie reguł określonych w wytycznych dla prawidłowego określenia wysokości udzielonej rekompensaty wynikającej z ww. tytułu. Aneksowanie umowy pomiędzy PPUK, a skarżącą w zakresie zmiany zarządcy starej części składowiska w P. nie wpływało w kontekście przepisów europejskich na fakt, iż dofinansowując rekultywację starej części składowiska bez szczegółowych zasad wyliczania rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych PPUK stałby się odbiorcą nielegalnej pomocy publicznej. WSA stwierdził, że projekt rekultywacji starej niecki składowiska nie mógł być oderwany od działalności świadczenia usług publicznych w zakresie gospodarki odpadami, dotyczył bowiem jednej kompleksowej inwestycji realizowanej przez dwa podmioty.
Ponadto fakt, iż w przywołanych wytycznych nie wskazano wprost podmiotów - gmin, a tylko zakłady budżetowe, spółki komunalne oraz operatorów zewnętrznych nie decyduje o stosowaniu ich zapisów tylko dla grup tam wskazanych. Skoro spółki komunalne oraz zakłady budżetowe co do zasady są w 100% własnością gmin należało utożsamiać je bezpośrednio z gminą (skarżącą), a tym samym stosować wprost zapisy wytycznych, także w przedmiotowym projekcie.
Reasumując Sąd I instancji stwierdził, że słusznie organ zastosował zasady dopuszczalności pomocy de minimis lub udzielania pomocy publicznej zgodnie z wytycznymi w zakresie reguł dofinansowania z programów operacyjnych podmiotów realizujących obowiązek świadczenia usług publicznych w ramach zadań własnych jednostek samorządu terytorialnego w gospodarce odpadami z dnia 2 marca 2010 r. Trafnie wskazał, iż skarżąca gmina poprzez działalność w obszarze gospodarki odpadami na rynku konkurencyjnym podlegała zasadom pomocy publicznej a tym samym powinny być stosowane do niej przepisy ww. wytycznych lub zasady pomocy de minimis. Skarżąca nie odniosła się do uwag oceniających oraz nie zastosowała żadnego z zaproponowanych rozwiązań, dlatego projekt został odrzucony, a protest musiał podlegać oddaleniu.
Wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2012 r. Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. akt II GSK 560/12 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
NSA za słuszny uznał zarzut naruszenia przepisów postępowania, które to naruszenia, miało wpływ na wynik sprawy. NSA wskazał, iż Sąd pierwszej instancji popełnił w uzasadnieniu swego wyroku takie błędy, które świadczą o tym, iż Sąd nie rozważał szczegółowo jaki podmiot złożył skargę i w jakim zakresie dokonywana była ocena, tj. czy na etapie oceny formalnej czy merytorycznej. Świadczą o tym zamieszczone na s. 6 uzasadnienia wyroku WSA stwierdzenia, iż skargę złożyła "spółka", co jak podkreśla autor skargi kasacyjnej: "w kontekście pozostałej części uzasadnienia może oznaczać przyjęcie przez Sąd, że skarga została złożona przez spółkę gminy, co nie jest prawdą, gdyż skarga złożona została przez Gminę P.". NSA przypomniał, że stosownie do unormowań zawartych w art. 30 b ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oraz zapisami Procedury odwoławczej dla wniosków o dofinansowanie projektów realizowanych w ramach RPO WM 2007-2013 przyjętej przez Zarząd Województwa [...] uchwałą nr [...] z dnia [...] października 2010 r., rozpatrzenie protestu po ocenie formalnej polega na sprawdzeniu zgodności przeprowadzonej oceny z kryteriami wyboru projektów zatwierdzonymi przez Komitet Monitorujący oraz sprawdzeniu, czy ocena została przeprowadzona w sposób właściwy.
Tymczasem, co słusznie podkreśliła w uzasadnieniu wskazanego zarzutu strona skarżąca, Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stwierdził, iż: "spór w sprawie sprowadza się do oceny spełnienia przez skarżącą Kryterium 7 oceny merytorycznej wniosku." Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego popełnienie takich błędów w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku powoduje, iż wyrok ten uchyla się spod kontroli, ponieważ kwestią bardzo istotną jest to jakie są granice danej sprawy będącej przedmiotem oceny przez sąd administracyjny, a w niniejszym przypadku kwestią bardzo ważną jest czy przedmiotem skargi jest ocena formalna wniosku, czy też jego ocena merytoryczna i kto wniósł skargę. Takich błędów w uzasadnieniu wyroku nie można uznać za "oczywiste omyłki".
Naczelny Sąd Administracyjny za słuszny uznał także zarzut skargi kasacyjnej, iż Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu swego wyroku nie odniósł się do złożonej na rozprawie w dniu 20 stycznia 2012 r. opinii Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów wydanej na prośbę Gminy P., przez co doszło do naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 30 c ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. NSA wskazał, że w uzasadnieniu wyroku sąd administracyjny nie musi szczegółowo odnosić się do wszystkich zagadnień podniesionych w skardze, jeśli nie mają istotnego znaczenia dla końcowego wyniku kontroli zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia organu. W niniejszej sprawie jednak skarżąca Gmina wywodzi z przedmiotowej opinii UOKiK dotyczącej wsparcia na refinansowanie wydatków poniesionych na rekultywację zamkniętej części składowiska ważne dla rozstrzygnięcia sprawy zdanie tegoż organu, z którego wynika, iż: "udzielenie wsparcia...wydaje się nie stanowić pomocy publicznej w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE", a zatem nieodniesienie się do tego dowodu w sprawie, na kanwie którego strona skarżąca sformułowała swoje zarzuty w skardze, jest w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego istotnym uchybieniem Sądu pierwszej instancji mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego dokonując kontroli zaskarżonej informacji Sąd pierwszej instancji powinien rozważyć w świetle argumentacji podniesionej w skardze oraz w proteście od oceny formalnej, czy istotnie można przyjąć tak jak twierdzi organ w zaskarżonej informacji, że: "Ani w treści dokumentacji projektowej ani też w proteście nie zostały wskazane informacje świadczące o tym, że taka działalność nie będzie prowadzona. W związku z powyższym brak odpowiedzi ze strony Wnioskodawcy na pytanie czy będzie on w dalszym ciągu prowadził działalność gospodarczą upoważniał osoby oceniające do postawienia tezy, że podmiot jest przedsiębiorcą w rozumieniu przepisów unijnych..." (s. 2 zaskarżonej informacji), skoro w przedmiotowym proteście skarżąca Gmina wskazała, że z dniem [...].05.2008 r. na podstawie aneksu do umowy [...] PPUK sp. z o.o. przestała dzierżawić teren przedmiotowej niecki i od tego czasu za nieckę odpowiada tylko i wyłącznie Gmina.
Wszelkie rozliczenia pomiędzy PPUK sp. z o.o. a Gminą w 2008 r. zostały zakończone. Gmina P. zwróciła się do Marszałka Województwa [...] o wyrażenie zgody na zamknięcie wydzielonej części składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne. Decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. Marszałek Województwa [...] wyraził zgodę na zamkniecie wydzielonej części składowiska w miejscowości P. (stara niecka). "Wnioskodawca przyjął ww. decyzję o zamknięciu składowiska i przejął na siebie zadanie rekultywacji, jak również ponosi wymagane koszty po rekultywacji, związane m.in. z monitoringiem zamkniętego składowiska odpadów. Gmina, jako jednostka samorządu terytorialnego, nie otrzymuje rekompensaty na pokrycie bieżących kosztów związanych z rekultywacją składowiska, gdyż pokrywa te wydatki ze środków własnych. Jedyną w tym przypadku rekompensatą, a dokładniej przysporzeniem, jest otrzymane przez Wnioskodawcę dofinansowanie, które stanowi korzyść.
Jednocześnie Gmina nie generuje żadnych przychodów na obszarze inwestycji. Zaznaczyć należy, iż Gmina nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej w kontekście przedmiotowej inwestycji, ani też nie jest przedsiębiorcą. Za przedsiębiorcę można uznać spółki lub też zakłady budżetowe, które wykonują zlecone przez JST działania i za które to otrzymują odpowiednią, ustaloną rekompensatę. Taki przypadek nie występuje w projekcie." (s. 3 uzasadnienia protestu).
NSA nakazał także, aby niezależnie od kwestii powyższej Sąd pierwszej instancji rozważył jaki wpływ na rezultat niniejszej sprawy miało pismo MJWPU z dnia [...] września 2011 r. skierowane do Burmistrza Gminy P. W związku z treścią tego pisma Gmina podniosła w skardze zarzut, iż została wprowadzona w błąd przez to m.in., że w piśmie tym MJWPU zawarła jedynie sugestię występowania pomocy publicznej przy dofinansowaniu projektowanej inwestycji, a nie jednoznaczne stanowisko o jej występowaniu.
Rozpoznając sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
- - stosownie do treści art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz 1270 ze zm. dalej ppsa) sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Rozpoznając sprawę niniejszą Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie związany jest zatem wykładnią prawa oraz wytycznymi zawartymi w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 2012 r. sygn. akt II GSK 560/12 wydanym w następstwie rozpoznania skargi kasacyjnej skarżącej gminy P. Mając zatem na względzie z jednej strony powyższe uwarunkowania, z drugiej zaś treść skargi złożonej przez Gminę P. uznać trzeba, iż zasługuje ona na uwzględnienie. Przypomnieć bowiem należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie, o której wyżej mowa przesądził, że nie w każdym przypadku można uznać, że gminę mogą dotyczyć ograniczenia związane z przyznawaniem pomocy publicznej.
W ocenie Sądu należy przyznać rację skarżącej, że taka sytuacja nie zachodzi w sprawie niniejszej. Należy bowiem zważyć, że wniosek o dofinansowanie dotyczy zamkniętej części składowiska odpadów, które już nigdy nie będzie wykorzystywane do prowadzenia działalności o znaczeniu gospodarczym. Składowisko to nie pozostaje w posiadaniu gminnej spółki komunalnej, ale zostało przejęte w posiadanie przez Gminę P. Trudno więc mówić, jak to ujęła MJWPU "PPUK stałby się odbiorcą nielegalnej pomocy publicznej, gdyż PPUK faktycznie przeniosło obowiązki i związane z tym koszty dotyczące rekultywacji na skarżącą."
Należy przy tym pamiętać, że gmina w zakresie gospodarki odpadami ma obowiązki określone m.in. w ustawie z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 391). Zgodnie z art. 3 ust. 1 powołanej ustawy utrzymanie czystości i porządku w gminach należy do obowiązkowych zadań własnych gminy. Dlatego też w tych konkretnych warunkach nie można uznać, iż Gmina P. odpowiada definicji przedsiębiorstwa zawartej w art. 1 Załącznika I do Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (Dz.U. UE L z 9 sierpnia 2008 r.). Projekt związany z rekultywacją starej niecki składowiska odpadów w P. w żaden sposób nie wpłynie bowiem na sytuacje spółki zajmującej się obecnie gospodarka odpadami na terenie Gminy, a tylko PPUK zajmuje się administrowaniem otwartą częścią składowiska, nie ma żadnych obowiązków związanych z rekultywacja części zamkniętej.
Wspomniany art. 1 Załącznika I dla potrzeb pomocy publicznej definiuje "przedsiębiorstwo" jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą bez względu na jego formę prawną. Zalicza się tu w szczególności osoby prowadzące działalność na własny rachunek oraz firmy rodzinne zajmujące się rzemiosłem lub inną działalnością, a także spółki lub konsorcja prowadzące regularną działalność gospodarczą. Pojęcie to jest w prawie unijnym interpretowane bardzo szeroko, o czym także wspomniano w piśmie Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z 11 stycznia 2012 r. Obejmować może także jednostki sektora publicznego, w tym oczywiście gminę. Jednak kluczowe znaczenie ma prowadzenie regularnej działalności gospodarczej, co w tym przypadku nie ma miejsca, bo projekt dotyczy zamkniętej części składowiska.
MJWPU w zaskarżonym piśmie zdaje się utożsamiać Gminę P. z P. Przedsiębiorstwem Usług Komunalnych Spółką z o.o., która zarządza czynną częścią składowiska odpadów. Jest to spółka komunalna, jednak odrębna od gminy osoba prawna, wyposażona w majątek, zdolność do czynności prawnych itd. Udzielenie wsparcia dla Gminy P. w żaden sposób nie wpłynie na polepszenie sytuacji ekonomicznej Spółki, gdyż nie ma ona żadnych obowiązków związanych z zamkniętą częścią składowiska. Te zobowiązania ciążą wyłącznie na Gminie. Wsparcie nie wpłynie na wysokość ceny usług świadczonych przez Spółkę lub zakres oferty.
Z powyższych względów brak jest, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, podstaw do uznania, że projekt zgłoszony do dofinansowania w ramach Regionalnego Programu Województwa Mazowieckiego, lata 2007-2013 Priorytet IV: Środowisko, zapobieganie zagrożeniom i energetyka, Działania 4.2: Ochrona powierzchni ziemi nie spełnia Kryterium 7 Zgodność z prawodawstwem krajowym i unijnym w zakresie Pomocy publicznej.
Wobec powyższego stwierdzenia zbędne jest dokonywanie oceny wpływu, jaki na rezultat niniejszej sprawy miało pismo MJWPU z dnia [...] września 2011 r. skierowane do Burmistrza Gminy P. Konkludując Sąd podzielił w powyższym zakresie zarzuty skargi i dopatrzył się w takim sposobie prowadzenia oceny formalnej wniosku o dofinansowanie realizacji projektu naruszenia prawa, przy czym w myśl art. 30c ust. 3 pkt 1 z.p.p.r. wniosek taki jest wystarczający do przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia.
W toku ponownego rozpatrywania sprawy MJWPU powinna zatem przywrócić projekt do dalszej oceny wniosku.
Mając powyższe na uwadze, Sąd w pkt 1 wyroku stwierdził, że ocena spornego projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, za podstawę rozstrzygnięcia przyjmując art. 30c ust. 3 pkt 1 z.p.p.r. w zw. z art. 3 § 3 p.p.s.a.
O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt 2 wyroku za podstawę biorąc art. 200 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c i pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz. 1349 ze zm.).