Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawiez 21 lipca 2020 r., sygn. akt V SA/Wa 1601/19

Uzasadnienie

Uzasadnienie

W dniu (...) lutego 2013 r. Rada Miejska w P. podjęła uchwałę nr (...) w sprawie określenia warunków tworzenia oraz trybu finansowania zadań z zakresu sprzyjania rozwojowi sportu na terenie Miasta P. (Dz. Urz. Woj. Maz. 2013.3196). Podstawą podjęcia powyższej uchwały był:

1. - art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz.U. nr 127 poz.857 ze zm.) – dalej: u. o. s.
2. – art. 221 ust. 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U.nr 157 poz. 1240 ze zm. – dalej: u. f. p.)
3. – art. 18 ust. 2 pkt.15 i art.40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. nr 142 poz.1591 ze zm. – dalej: u. o. s. g.)

Z treści § 1 powyższej uchwały wynika, że określa ona warunki i tryb finansowania zadania własnego Miasta P. w zakresie rozwoju sportu wykonywanego w drodze realizacji zadania celu publicznego, a nadto, że przepisów tejże uchwały nie stosuje się do dotacji na wspieranie i upowszechnianie kultury fizycznej udzielanych na warunkach i w trybie z ustawy z 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz. U. z 2020 r. 234 poz. 1536 ze zm.).

Z kolei § 4 uchwały, o której mowa wskazuje, że:

1). Finansowanie sportu odbywa się poprzez udzielanie dotacji klubom sportowym 2). Przedmiotem dotacji może być przedsięwzięcie klubu sportowego w zakresie projektu o charakterze sportowym obejmujące dofinansowanie wydatków bieżących z tytułu:

1. a) pokrycia kosztów organizowania zawodów sportowych w określonej dyscyplinie sportu lub uczestnictwa w takich zawodach,
2. b) zakup sprzętu sportowego oraz strojów sportowych dla zawodników,
3. c) organizacji i udziału w obozach (zgrupowaniach) sportowych przygotowujących do rozgrywek ligowych, w tym koszty transportu zbiorowego, wyżywienia, noclegu,
4. d) wynagrodzenia dla trenerów i instruktorów,
5. e) korzystania z obiektów sportowych dla celów szkolenia sportowego wraz z obsługą.
6. 3) Z dotacji nie mogą być finansowane lub dofinansowane:

1. a) wypłaty wynagrodzeń dla zawodników,
2. b) transfery zawodników z innego klubu sportowego,
3. c) zapłaty kar, mandatów i innych opłat sankcyjnych nałożonych na klub sportowy lub zawodnika danego klubu,
4. d) zobowiązania klubu sportowego z tytułu zaciągniętej pożyczki, kredytu lub wykupu papierów wartościowych oraz obsługi zadłużenia,
5. e) koszty, które wnioskodawca poniósł na realizację przedsięwzięcia przed zawarciem umowy o dzielenie dotacji.

Rozdział 5 uchwały odnosi się natomiast do kontroli realizacji wykonania zadania. W paragrafie 5 tegoż rozdziału powiedziano że:

1. 1) W terminie określonym w umowie beneficjent rozlicza się z wykorzystanej dotacji oraz z wykonania projektu.
2. 2) Przedmiotem rozliczenia dotacji nie mogą być koszty, które beneficjent ponosi na realizację projektu przed zawarciem umowy o dotację.
3. 3) Rozliczenie dokonywane jest poprzez przedłożenie do Urzędu Miejskiego prawidłowo wypełnionego druku według załącznika nr 2 do uchwały. Do rozliczenia stosuje się zapisy umowy o dotację oraz przepis art.252 ustawy o finansach publicznych.

Skargę na uchwałę Rady Miasta P. wniosło P. Towarzystwo Sportowe L. P. zarzucając jej naruszenie:

1. 1) § 4 pkt.3 uchwały z art.7 Konstytucji RP, oraz z art.28 ust.2 w zw. z art.27 ust.2 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie.
2. 2) § 4 pkt.3 lit. a uchwały z art. 28 ust. 2 pkt.5 ustawy o sporcie.
3. 3) § 5 Rozdział 5 z art. 7 Konstytucji RP oraz z art. 28 ust.2 ustawy o sporcie.

Podnosząc powyższe skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonych przepisów oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Sąd zważył co następuje

Stosownie do art. 3 § 2 pkt.5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) – dalej: p.p.s.a. kontrola sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje m. in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego.

W niniejszej sprawie kontroli sądowej poddana została wymieniona na wstępie uchwała Rady Miejskiej w P. z dnia (...) lutego 2013 r. Skarga na ten akt wniesiona została w trybie art. 101 ust.1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2019 r. poz.506) i wobec tego w pierwszej kolejności koniecznym było dokonanie oceny dopuszczalności skargi. Wskazać bowiem należy, że w niniejszej sprawie przepis art. 101 ust.1 u.s.g. nie znajdował zastosowania w jego obecnym brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – kodeks postępowania administracyjnego, oraz niektórych innych ustaw (D. U. z 2017 r. poz. 935), która weszła w życie z dniem 1 czerwca 2017 r. Stosownie bowiem do treści art.17 ust.2 ustawy nowelizującej przepisy art.52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy.

Jak już wskazano wcześniej w przedmiotowej sprawie zaskarżona uchwała podjęta została w dniu (...) lutego 2013 r., a więc przed wejściem w życie ustawy nowelizującej. Przepis art. 101 ust.1 u.s.g. na którym strona skarżąca opiera swoje żądania stanowi, że każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.

Z powyższego wynika zatem, że merytoryczne rozpoznanie skargi wniesionej w tym trybie wymaga ustalenia, że postanowienia skarżonej uchwały naruszają interes prawny wnoszącego skargę. Aktualnie, inaczej niż przed ww. nowelizacją nie jest natomiast wymagane uprzednie spełnienie warunku bezskutecznego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa i zachowania w związku z tym określonego terminu do wniesienia skargi. Ponieważ jednak w przedmiotowej sprawie zaskarżona uchwała została podjęta przed wejściem w życie ustawy nowelizującej, o której wyżej mowa, przeto dla dopuszczalności wniesionej skargi istotne było to czy strona skarżąca poprzedziła ją wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa.

Z akt przedmiotowej sprawy niespornie wynika, iż skarżąca z takim wezwaniem nie wystąpiła co skutkowało koniecznością odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a. jako niedopuszczalnej.