Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 3 października 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę M. N., który złożył ją w imieniu spółki z o.o. w likwidacji P., wskazując, iż autor skargi nie ma interesu prawnego w zwalczaniu zaskarżonej decyzji Ministra Rozwoju i Finansów.
W swej skardze M. N. wniósł o zwolnienie go od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych. Wnioskodawca przesłał do Sądu wypełniony urzędowy formularz PPF, przedstawiając swoją sytuację rodzinną i majątkową.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Wniosek M. N. jest niedopuszczalny i jako taki podlega oddaleniu.
Na wstępie przypomnieć należy, iż postępowanie o prawo pomocy jest postępowaniem wpadkowym w ramach toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego i zostaje zainicjowane przez złożenie wniosku.
Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, dalej jako: "p.p.s.a."), prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania.
Literalna wykładnia powyższego przepisu nie pozostawia wątpliwości, iż z wnioskiem o prawo pomocy w ramach toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego może wystąpić jego strona. Wskazać nadto należy, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że stroną postępowania w zakresie prawa pomocy może być również uczestnik na prawach strony postępowania sądowoadministracyjnego.
Mając na uwadze powyższe, w pierwszej kolejności zbadać należało, czy M. N. jest stroną bądź uczestnikiem postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie P. Sp. z o.o. w likwidacji.
Odpowiedzi na to pytanie udzielił WSA w Warszawie w swym postanowieniu z dnia 3 października, sygn. akt V SA/Wa 1615/17, w którym wskazał wyraźnie, iż M. N. nie ma interesu prawnego w zwalczaniu decyzji umarzającej postępowanie odwoławcze z racji braku przymiotu strony, skierowanej do Spółki będącej już w likwidacji, a złożona przez niego skarga winna być odrzucona.
W tym stanie rzeczy przyjąć należało, iż M. N. nie jest stroną postępowania w sprawie ze skargi, ani nie jest jej uczestnikiem na prawach strony. Oznacza to, iż nie może on być w konsekwencji stroną postępowania w zakresie prawa pomocy, a jego wniosek uznać należało za niedopuszczalny.
Mając zatem na uwadze, iż przepisy ustawy p.p.s.a. nie przewidują możliwości odrzucenia wniosku o prawo pomocy z powodu jego niedopuszczalności, należało wniosek oddalić, o czym orzeczono – na podstawie art. 254 § 1 p.p.s.a. – w sentencji postanowienia.