Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2020 r. K. S. (dalej: "Strona", "Wnioskodawca" lub "Skarżąca") zwróciła się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o zwolnienie z obowiązku opłacania należności z tytułu składek za marzec - maj 2020 r. na podstawie przepisów ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 568 ze zm.), dalej: "ustawa o COVID-19".
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] Zakład Ubezpieczeń Społecznych (dalej: "organ" lub "ZUS") odmówił Stronie prawa do zwolnienia z opłacenia należności z tytułu składek na własne obowiązkowe ubezpieczenia emerytalne i rentowe oraz wypadkowe, dobrowolne ubezpieczenie chorobowe, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Solidarnościowy za okres maj 2020 r.
W uzasadnieniu organ przywołał treść art. 31zo ust. 2 i ust. 4 ustawy o COVID-19 i wyjaśnił, że osobie prowadzącej pozarolniczą działalność, o której mowa w art. 8 ust. 6 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 266, z późn. zm.) przysługuje prawo do zwolnienia z opłacenia należności z tytułu składek na własne obowiązkowe ubezpieczenia emerytalne i rentowe oraz wypadkowe, dobrowolne ubezpieczenie chorobowe, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Solidarnościowy, należnych za okres maj 2020 r., jeżeli prowadziła działalność przed dniem 1 kwietnia 2020 r. i przychód z tej działalności w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych uzyskany w pierwszym miesiącu za który jest składany wniosek o zwolnienie, nie był wyższy niż 300% prognozowanego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia brutto w gospodarce narodowej w 2020 r. Zwolnieniu z obowiązku opłacania podlegają należności z tytułu składek ustalone od obowiązującej najniższej podstawy wymiaru składek dla osoby prowadzącej pozarolniczą działalność. ZUS wskazał nadto, że w związku z tym, że na dzień 30 czerwca 2020 r. Skarżąca nie złożyła deklaracji ZUS DRA za maj 2020 r., zwolnienie za miesiąc maj 2020 r. jej nie przysługuje.
Wnioskodawca złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję ZUS z dnia [...] sierpnia 2020 r., zarzucając:
- 1. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7 oraz 77 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 123 ustawy o SUS, polegający na nie przeprowadzeniu kompleksowego postępowania dowodowego w niniejszej sprawie oraz wydaniu zaskarżonej decyzji jedynie w oparciu o wymyślony przez autora decyzji "stan faktyczny" nie mający jakiegokolwiek związku z rzeczywistym stanem rzeczy, a sprowadzający się do ustalenia w treści uzasadnienia decyzji, że Strona nie złożyła deklaracji DRA za maj 2020 roku w sytuacji, gdy z dokumentu sporządzonego w systemie Nowy Portal Informacyjny Platforma Usług Elektronicznych dla Klientów ZUS wynika wprost, że dokumenty rozliczeniowe ZUS DRA były przekazywane do ZUS w terminach ustawowych systematycznie. Ze wskazanego wyżej dokumentu wynika wprost, że wszystkie deklaracje DRA za 2020 roku były składane przez Stronę w terminach ustawowych- dotyczy to również deklaracji DRA za maj 2020 roku. Skutkiem tych rażących naruszeń przepisów proceduralnych jest błąd w ustaleniach faktycznych powodujący, że zaskarżona decyzja jest obciążona dyskwalifikującą ją wadą prawną i w związku z tym powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego. Jeżeli ktokolwiek może mieć wątpliwości co do tego, że daty wpływów dotyczą deklaracji DRA to zwrócono uwagę na to, że Skarżąca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą i nie zatrudnia pracowników w związku z tym ma obowiązek składać jedynie deklarację rozliczeniową ZUS DRA. Biorąc powyższe pod uwagę dokument złożony przez Skarżącą w dniu 29 czerwca 2020 roku jest oczywiście deklaracją ZUS DRA za maj 2020 roku. Ostateczny termin złożenia deklaracji ZUS DRA za miesiąc maj 2020- jak wynika z zaskarżonej decyzji - to 30 czerwiec 2020 roku. Deklaracja DRA została złożona przed tym terminem, bo w dniu 29 czerwca 2020 roku- w związku z tym zaskarżona decyzja jest nieprawidłowa;
- 2. naruszenie prawa procesowego, a mianowicie art. 107 § 1 i 3 kpa w zw. z art. 123 ustawy o SUS poprzez sporządzenie uzasadnienia w sposób uniemożliwiający odtworzenie procesu decyzyjnego organu wydającego zaskarżoną decyzję, prowadzącego do wydania zaskarżonego orzeczenia, a co w konsekwencji uniemożliwia dokonanie merytorycznej kontroli jego prawidłowości, przejawiające się w szczególności w braku w istocie uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji stosownie do standardów nałożonych na organ wydający decyzję przez wskazane wyżej przepisy prawa procesowego, albowiem z treści uzasadnienia decyzji nie można się zorientować jaki przepis obowiązującego prawa uzależnia uzyskanie zwolnienia przez ubezpieczonego ze składki za miesiąc maj 2020 roku od złożenia deklaracji rozliczeniowej za maj 2020 roku do dnia 30 czerwca 2020 roku. Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika który przepis jest podstawą merytorycznego rozstrzygnięcia, albowiem autor decyzji powołuje art. 31 zo ust 2 i 4 ustawy z dnia 2 marca 2020 roku o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID- 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, a powinien również powołać art 31 oz ust. 2a w/w ustawy. W końcu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji są wymienione przesłanki ustawowe zwolnienia z opłacania składek na ubezpieczenia społeczne, które Strona spełnia w całości i złożyła deklarację ZUS DRA, a mimo to rozstrzygnięcie jest dla Skarżącej niekorzystne i to mimo, że ustawodawca w art. 31 oz ust 2 i 2a z mocy prawa zwalnia wnioskodawcę, spełniającego określone ustawą kryteria, z obowiązku płacenia składek na ubezpieczenia społeczne;
- 3. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 31 zo ust. 2 i 2a ustawy z dnia 2 marca 2020 roku o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID- 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374, 567, 568, 695, 875).
Przy tak sformułowanych zarzutach Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Do skargi załączono wydruk z Platformy Usług Elektronicznych ZUS pn. Dokumenty rozliczeniowe ZUS DRA.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:
- 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:
- a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
- b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
- c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
- 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;
- 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.
Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego pod kątem zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Jednocześnie, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Wskazać również należy, że stosownie do art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd orzeka na podstawie akt sprawy, a więc w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony przez organ w aktach administracyjnych.
Dokonując sądowej kontroli według wskazanych kryteriów, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja narusza prawo ze względu na naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o odmowie zwolnienia Skarżącej z opłacenia należności z tytułu składek na własne obowiązkowe ubezpieczenia emerytalne i rentowe oraz wypadkowe, dobrowolne ubezpieczenie chorobowe, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Solidarnościowy za maj 2020 r.
W dniu 19 stycznia 2021 r. sprawa niniejsza została przez Przewodniczącego Wydziału skierowana na posiedzenie niejawne w trybie art. 15zzs (4) ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374).
Skarżąca złożyła wniosek o zwolnienie z obowiązku opłacenia należności z tytułu składek za marzec-maj 2020 r. (niniejsza sprawa dotyczy miesiąca maj 2020 r.) powołując się na przepisy ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw. W podstawie prawnej wydanej decyzji z dnia 6 sierpnia 2020 r. organ powołał wyłącznie art. 31 zo ust. 2 oraz ust. 4, zgodnie z którymi, na wniosek płatnika składek, będącego osobą prowadzącą pozarolniczą działalność, o której mowa w art. 8 ust. 6 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 266 i 321), zwanej dalej "osobą prowadzącą pozarolniczą działalność", opłacającego składki wyłącznie na własne ubezpieczenia społeczne lub ubezpieczenie zdrowotne, zwalnia się z obowiązku opłacenia nieopłaconych należności z tytułu składek na jego obowiązkowe ubezpieczenia emerytalne i rentowe oraz wypadkowe, dobrowolne ubezpieczenie chorobowe, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Solidarnościowy, należne za okres od dnia 1 marca 2020 r. do dnia 31 maja 2020 r., jeżeli prowadził działalność przed dniem 1 kwietnia 2020 r. i przychód z tej działalności w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych uzyskany w pierwszym miesiącu, za który jest składany wniosek o zwolnienie z opłacania składek, o którym mowa w art. 31zp ust. 1, nie był wyższy niż 300% prognozowanego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia brutto w gospodarce narodowej w 2020 r. (ust. 2).
W przypadku osoby prowadzącej pozarolniczą działalność, osoby z nią współpracującej przedsiębiorcy, o którym mowa w ust. 2b i osoby duchownej zwolnieniu z obowiązku opłacania podlegają należności z tytułu składek ustalone od obowiązującej ją najniższej podstawy wymiaru tych składek (ust.4). W uzasadnieniu decyzji pominięto zaś całkowicie art. 31 zq ust. 3, w świetle którego warunkiem zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek, o których mowa w art. 31zo, jest przesłanie deklaracji rozliczeniowych lub imiennych raportów miesięcznych należnych za marzec, kwiecień i maj 2020 r. nie później niż do dnia 30 czerwca 2020 r., chyba że płatnik składek zwolniony jest z obowiązku ich składania.
Organ obowiązany był wykazać w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji pełną podstawę prawną. Należało w sposób dostatecznie precyzyjny wyjaśnić, z jakiej normy prawnej wynika odmowa zwolnienia z opłacania składek z powodu braku złożenia deklaracji ZUS DRA do dnia 30 czerwca 2020 r. Z uzasadnienia decyzji nie wynikało również w jaki sposób ZUS ustalił brak złożenia przez Stronę powyższego dokumentu w ustawowym terminie. W aktach administracyjnych brak w tym zakresie jakichkolwiek dokumentów świadczących o wyjaśnieniu tej okoliczności.
W ocenie Sądu, uzasadnienie zaskarżonej decyzji sporządzone zostało zatem, choćby z tego powodu, z naruszeniem art. 107 § 1 pkt 6 (decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne) i § 3 k.p.a., na podstawie którego uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie stanowi zatem integralny składnik decyzji i jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozytywną część decyzji (por. wyrok NSA z 12.05.2000 r., I SA/Kr 856/98). Tak więc uzasadnienie jako jeden z elementów decyzji, winno zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa.
Prawidłowe zredagowanie pod względem merytorycznym i prawnym uzasadnienia decyzji administracyjnej ma istotne znaczenie dla stosowania zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 k.p.a., a realizowanej na mocy art. 107 § 3 k.p.a. Organ administracyjny jest zobowiązany wyjaśnić stronie zasadność przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. Motywy decyzji powinny być tak ujęte, aby strona mogła poznać i zrozumieć zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy. Jak wyjaśnił NSA w wyroku z 7 stycznia 2009 r., II SA/Wa 1245/08: "Prawidłowe uzasadnienie decyzji ma nie tylko znaczenie prawne, ale i wychowawcze, bowiem pogłębia zaufanie uczestników postępowania do organów administracyjnych. Motywy decyzji winny odzwierciedlać rację decyzyjną i wyjaśnić tok rozumowań prowadzących do zastosowania konkretnego przepisu prawa materialnego do rzeczywistej sytuacji faktycznej. Motywy decyzji powinny być tak ujęte, aby strona mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy".
Podkreślenia wymaga, że w szczególności decyzje odmowne (negatywne) lub częściowo odmowne dla wnioskodawcy powinny być przekonująco i jasno uzasadnione, zarówno co do faktów, jak i co do prawa, tak, aby nie było wątpliwości, że wszystkie okoliczności istotne dla sprawy zostały głęboko rozważone i ocenione, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją. Z decyzji musi zatem wynikać między innymi, że organ nie pozostawił poza swoimi rozważaniami argumentów podnoszonych przez stronę, nie pominął istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy materiałów dowodowych lub nie dokonał oceny tych materiałów wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego (wyrok NSA z 25.01.2011 r., II GSK 96/10).
W konsekwencji Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja wymogów tych nie spełnia. Biorąc to pod uwagę, podkreślić trzeba, że zadaniem sądu administracyjnego nie jest wyręczanie organów administracji w ich obowiązku stosowania zasady przekonywania, wyrażonej w art. 11 k.p.a., a realizowanej na mocy art. 107 § 3 k.p.a. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji w żaden sposób nie wynika z czego organ wywodzi, że Skarżąca miała obowiązek złożyć deklaracje ZUS DRA w terminie do 30 czerwca 2020 r. i że jej w tym terminie nie złożyła. Organ uniemożliwił tym samym Stronie poznanie toku rozumowania, utrudniając tym samym możliwość polemiki z jego twierdzeniami, a następnie możliwość zweryfikowania tego stanowiska przez sąd administracyjny.
Nie bez znaczenia w niniejszej sprawie jest okoliczność, że ze zgromadzonego materiału dowodowego przez organ nie wynika czy deklaracja ZUS DRA została złożona w terminie czy też nie, w szczególności że Strona do skargi załącza dokument, z którego wynika jednak, że spełniła ten wymóg ustawowy. Organ również nie zwrócił się do Skarżącej o wypowiedzenie się w sprawie zebranego materiału dowodowego, w tym co do okoliczności ewentualnego złożenia deklaracji ZUS DRA przed dniem 30 czerwca 2020 r. Tym samym doszło w niniejszej sprawie do kolejnego naruszenia procedury. Stosownie bowiem do art. 10 § 1 k.p.a. przed wydaniem decyzji organ obowiązany był umożliwić Skarżącej wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, czyniąc tym samym zadość zasadzie zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu.
W ocenie Sądu powyższy przepis prawa nie został zrealizowany, a w związku z tym doszło do jego naruszenia. Doprecyzowanie tej zasady zostało zawarte w art. 79a k.p.a. W związku z tym niewątpliwie zagadnienie ewentualnego złożenia deklaracji ZUS DRA w ustawowym terminie wymaga wyjaśnienia. W konsekwencji powyższego w postępowaniu doszło do naruszenia także przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Pierwsze dwa powołane przepisy nakazują organom administracji podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia rzeczywistego stanu faktycznego sprawy. Obowiązek ten jest realizowany dzięki nakazowi zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia przez organ administracji całego materiału dowodowego. Oznacza to, że materiał dowodowy zebrany w sprawie powinien być kompletny, tj. dotyczący wszystkich okoliczności faktycznych, które mają znaczenie w sprawie, a zatem konieczne jest zgromadzenie i przeprowadzenie z urzędu dowodów niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy. Z kolei art. 80 k.p.a. stanowi, że organ ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.
Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni powyższe rozważania i rozstrzygnie sprawę co do istoty, a swoje stanowisko uzasadni zgodnie z art. 106 § 3 k.p.a. Zbierze niezbędny materiał dowodowy w zakresie okoliczności złożenia przez Stronę deklaracji ZUS DRA w terminie do 30 czerwca 2020 r. Ponadto przed wydaniem decyzji organ umożliwi Skarżącej wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, czyniąc tym samym zadość zasadzie zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu, stosownie do art. 10 § 1 k.p.a. Jednocześnie Sąd nie przesądza czy Skarżąca ma, czy też nie ma prawa do zwolnienia z opłacenia składek. Stwierdza wyłącznie, że decyzja została wydana z naruszeniem prawa, a organ ma obowiązek ponownego rzetelnego rozpoznania wniosku.
Końcowo co do kwestii rozpoznania sprawy na posiedzeniu niejawnym należy wskazać, że rozpatrzenie sprawy w tym trybie zostało oparte o art. 15zzs (4) ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374). W świetle tego przepisu Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Zgoda Strony na rozpoznanie w tym trybie zatem nie jest konieczna. Przeprowadzenie posiedzenia niejawnego w tym przypadku jest uzależnione od uznania, że rozprawa mogłaby wywołać nadmierne zagrożenie dla życia i zdrowia osób w niej uczestniczących.
Mając na uwadze, że Miasto Stołeczne Warszawa, będące siedzibą tutejszego Sądu, zostało objęte tzw. obszarem czerwonym przesłanka powyższa została spełniona. Powyższe stanowisko jest zgodne z poglądem zawartym w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2020 r., wydanej w sprawie o sygn. akt II OPS 6/19, zgodnie z którą przepis art. 15zzs (4) ust. 3 uCOVID-19 należy traktować jako "szczególny" w rozumieniu art. 10 i art. 90 § 1 p.p.s.a. Prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19, a w obecnym stanie faktycznym istnieją takie okoliczności, które w zarządzonym stanie pandemii, w pełni nakazują uwzględnianie rozwiązań powyższej ustawy w praktyce działania organów wymiaru sprawiedliwości.
Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 145 § pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.