Uzasadnienie
Przedmiotem skargi z 15 maja 2007 r. wniesionej przez Z.K. jest decyzja Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z [...] marca 2007 r. Nr [...], utrzymująca w mocy decyzję własną z [...] września 2005 r. o odmowie przyznania skarżącemu uprawnień kombatanckich z tytułu pobytu w obozach w P., O. [...], Z.[...], R., L. i J. [...].
Skarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym:
Pismem z 1 sierpnia 2005 r. Z.K. wystąpił do Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych o przyznanie mu uprawnień kombatanckich. Jako przebyte represje wskazał: 1 sierpnia 1944r. - 12 sierpnia 1944r. Powstanie Warszawskie, obóz P.;
15 sierpnia 1944r.- 30 sierpnia 1944r. pobyt w obozie w O.[...];
1 września 1944r. - 30 września 1944r. pobyt w obozie Z., podobozie G.;
2 października 1944r. -kwiecień 1945r. obozy R., L., J.;
Decyzją z [...] września 2005 r. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, na podstawie art. 4 ust. 1 pkt. 1 lit. a, b, c oraz art. 22 ust. 1 ustawy z 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 371 ze zm.) odmówił przyznania stronie uprawnień kombatanckich.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że zgodnie z art 8 ust 1 ustawy o kombatantach Prezes Rady Ministrów, na wniosek Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, określi, w drodze rozporządzenia, po zasięgnięciu opinii Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej - miejsca odosobnienia, w których warunki pobytu nie różniły się od warunków w obozach koncentracyjnych, a osoby tam osadzone pozostawały w dyspozycji hitlerowskich władz bezpieczeństwa, a także więzienia NKWD lub będące pod nadzorem NKWD, w których były osadzone osoby narodowości polskiej lub obywatele polscy innych narodowości oraz obozy o których mowa w art 3 pkt 2 i art 4 ust 1 pkt 1 lit a), b) i lit c) oraz w pkt 3.
Na podstawie powyższego przepisu Prezes Rady Ministrów wydał w dniu 20 września 2001r. rozporządzenie w sprawie określenia miejsc odosobnienia, w których były osadzone osoby narodowości polskiej lub obywatele polscy innych narodowości (Dz. U z 2001r. Nr 106, poz. 1154). Kierownik Urzędu wskazał, iż wnioskowany przez stronę obóz nie został wymieniony we wspomnianym rozporządzeniu ani - jak wynika z dostępnych urzędowi materiałów oraz dokumentów nie był obozem karnym lub wychowawczym, o których mowa w § 5 pkt 2 i 3 powyższego rozporządzenia.
W związku z tym organ uznał, że wnioskowana represja nie jest represją w rozumieniu cyt. ustawy o kombatantach, a w szczególności nie jest represją w rozumieniu art 4 ust 1 pkt 1 lit a, b, lub c.
Od powyższej decyzji wnioskodawca złożył wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, podnosząc, że przebywał w obozie w Z., który stanowił podobóz obozu koncentracyjnego w G. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy w dniu [...] stycznia 2006 r. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wydał decyzję, którą w oparciu o art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), oraz art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. a-c, art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1 ustawy z 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 371 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję własną z [...] września 2005 r. o odmowie przyznania stronie uprawnień kombatanckich. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ stwierdził, iż wniosek strony nie zasługuje na uwzględnienie, po czym pokrótce przedstawił przebieg sprawy i poczynione w jego trakcie ustalenia faktyczne, a następnie swoje stanowisko.
Zdaniem organu nie ulega wątpliwości, że z tytułu pobytu w obozie w Z., który spełniał funkcję podobozu G. ustawodawca przewiduje przyznanie uprawnień kombatanckich. Jednakże jak wynika z pisma Głównej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu [...] z dnia [...]r. " przebywanie więźnia w podobozie obozu koncentracyjnego mogło nastąpić tylko przez obóz macierzysty " -w tym wypadku obóz w G.. Wnioskodawca zaś nie przedstawił żadnych dokumentów, że przebywał w obozie koncentracyjnym. Ponadto organ odwoławczy powołując się na zapisy w aktach administracyjnych sprawy o świadczenie z tytułu pracy przymusowej brata wnioskodawcy M.K. stwierdził, że nie kwestionuje pobytu wnioskodawcy w Z. wraz z rodziną, jednakże w obozie przejściowym. Obóz ten jednakże nie został wymieniony w § 5 oraz 6 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 20 września 2001r. w sprawie określenia miejsc odosobnienia, w których były osadzone osoby narodowości polskiej lub obywatele polscy innych narodowości. Natomiast samo wywiezienie jak i pobyt w obozie pracy nie jest represją w rozumieniu ustawy o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych.
Od powyższego rozstrzygnięcia zainteresowany wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zakwestionował w niej twierdzenia organu zawarte w skarżonej decyzji, iż przebywanie więźnia w obozie mogło nastąpić jedynie przez obóz macierzysty. Ponadto wskazał, że pismo IPN, na które powołuje się Kierownik w uzasadnieniu decyzji dotyczy innej osoby i innego obozu, zatem nie może mieć zastosowania w niniejszej sprawie.
Wyrokiem z dnia 7 września 2006r. wydanym w sprawie sygn. akt V SA/Wa 394/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję zasądzając od organu na rzecz skarżącego koszty postępowania.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd podzielił w stanowisko Kierownika Urzędu, iż uprawnienia kombatanckie nie przysługują osobom deportowanym do pracy przymusowej i przebywającym w obozach pracy, które nie spełniają jednak wymogów określonych w art. 4 ust 1 lit a, b, lub c ustawy z dnia 24 stycznia 1991r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego. Wskazał, że wymogi takie spełnia tylko pobyt w obozach i miejscach odosobnienia wymienionych w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów wydanym na podstawie art 8 ust 1 pkt 2 cyt. Ustawy o kombatantach.
Dalej Sąd wskazał, że w rozporządzeniu tym nie są wymienione obozy w żadnej z miejscowości, w których skarżący przebywał, z wyjątkiem Z.[...], w którym znajdował się podobóz G. Tym samym dla właściwego rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie ma ustalenie czy Z.K. podczas pobytu w Z. przebywał w podobozie.. W tym zakresie w toku postępowania przed organem administracji Sąd dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, gdyż pismo IPN z dnia [...]r., w oparciu o które Kierownik Urzędu wywiódł, że wnioskodawca nie mógł przebywać w podobozie obozu koncentracyjnego, gdyż do podobozu można było trafić tylko przez obóz macierzysty, dotyczy nie tylko innej osoby ale też innego obozu (B.). Nie mogło więc ono być podstawą do jakichkolwiek ustaleń czy wniosków w sprawie niniejszej. Wskazując na dalsze postępowanie organu, Sąd wskazał, iż winien on przy użyciu wszelkich dostępnych środków dowodowych przewidzianych w k.p.a. ustalić, czy Z.K. przebywał w podobozie G. w Z. W tym zakresie Sąd uznał za celowe zwrócenie się do IPN o wyjaśnienie kto i w jaki sposób trafiał do podobozów G..
Po ponownym rozpoznaniu sprawy zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2007r. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych działając w oparciu o art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), oraz art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. a, b, c, ustawy z 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 371 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję własną z [...] września 2005 r. o odmowie przyznania stronie uprawnień kombatanckich.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że wykonując zalecenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zwrócił się do Głównej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu IPN z prośbą o udzielenie opinii, na podstawie dostępnej wiedzy i dokumentacji zebranej w sprawie, czy zainteresowany mógł przebywać w obozie w Z. - podobozie G.. W odpowiedzi GKŚZpNP IPN poinformowała, iż w Z. istniał od lutego 1944r. do lutego 1945r. męski i żeński podobóz G.. Więźniowie pracowali w [...]. Z.K. nie mógł przebywać w wyżej wymienionym obozie. Do podobozów, które istniały przy każdym z obozów koncentracyjnych wysyłano więźniów z obozu macierzystego. Z.K. aby przebywać w Z. musiałby być więźniem G.. Ten fakt nie miał miejsca. Inną przesłanką wskazującą, że Z.K. nie przebywał w tym konkretnym obozie jest fakt, że nie podzielił losów jego więźniów.
W opinii IPN obozy, w których przebywał wnioskodawca były prawdopodobnie punktami zbornymi dla osób wywożonych na roboty przymusowe do Niemiec.
Następnie, jak organ stwierdził, skoro IPN wykluczył możliwość pobytu strony w obozie w Z.- podobozie G., nie ma więc w stosunku do wnioskodawcy zastosowania treść art. 4 ust 1 pkt 1 lit a-c ustawy o kombatantach. Okoliczność pobytu w punktach zbornych osób deportowanych do pracy przymusowej czy w tzw. obozach mieszkalnych nie jest represją w rozumieniu ustawy o kombatantach.
Powyższą decyzję wnioskodawca zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
W skardze żądającej uchylenia zaskarżonej decyzji i przyznania uprawnień kombatanckich - zwrócił uwagę, że decyzja została wydana z naruszeniem szeregu przepisów postępowania administracyjnego: art. 7- 10 k.p.a., art. 35-36 k.p.a, art. 75, 77- 78 k.p.a i art 106 k.p.a a także prawa materialnego - art. 3 pkt 1 i art. 4 ust 1 pkt 1 lit b) ustawy o kombatantach. Skarżący zarzucił, że wydając decyzję organ oparł się jedynie na piśmie IPN, w jego ocenie zawierającym wady i nieścisłości. Ponownie zakwestionował twierdzenia organu, iż przebywanie więźnia w obozie mogło nastąpić jedynie przez obóz macierzysty jak też nie zgodził z uznaniem, iż jego pobyt w pozostałych obozach w R., O. i L. nie uprawnia go do nabycia uprawnień kombatanckich w myśl art. 3 ustawy, skoro jak twierdzi był internowany. Zarzucił organowi administracji brak rzetelności przy zbieraniu informacji, w tym ze sprawy jego brata M.K., bez uwzględnienia wytycznych WSA zobowiązujących do wyjaśnienia sprawy przy użyciu wszelkich środków dowodowych przewidzianych w k.p.a. Zwrócił również uwagę na uchybienie przez organ terminom przewidzianym w k.p.a do załatwienia sprawy administracyjnej.
w stronę skargi skarżący dodatkowo załączył informację o obozach O., Z., L. i R. z dnia [...] r. z Międzynarodowego Biura Poszukiwań [...] otrzymaną na jego wniosek [...].
W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem.
W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia.
Mając na względzie powyższe, tj. dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu na podstawie ww. ustaw, a więc badając zaskarżone orzeczenie pod względem jego zgodności tak z przepisami ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071), dalej: k.p.a., jak i z normami prawa materialnego zawartymi w ustawie z 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. z 2002 r., Nr 42, poz. 371 ze zm.), dalej: ustawa o kombatantach, oraz w oparciu o akta sprawy zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., Sąd uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie aczkolwiek nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są słuszne.
Przede wszystkim wskazać należy, że organ administracyjny, mimo wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku WSA z dnia 7 września 2006r. w sprawie sygn. akt VSA/Wa394/06 nie wyjaśnił dostatecznie sprawy, czym naruszył normę art. 77 kpa. W cyt. wyżej wyroku Sąd ten wskazał, iż przy ponownym rozpoznaniu sprawy Kierownik Urzędu winien wyjaśnić - przy użyciu wszelkich środków dowodowych przewidzianych w k.p.a. czy wnioskodawca przebywał w podobozie., wskazując, iż celowym byłoby zwrócenie się do Głównej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu IPN o wyjaśnienie - kto i w jaki sposób trafiał do podobozów w G.. Wykonując powyższe zalecenia organ pismem z dnia 6 grudnia 2006r. (k 52 akt adm.) zwrócił się do GKŚZpNP IPN o udzielenie opinii na podstawie dostępnej wiedzy oraz m.in przesłanej z akt sprawy dokumentacji czy Z.K. przebywał w okresie od 1 września 1944r. do do 30 września 1944r. w obozie Z. - podobozie obozu koncentracyjnego G. czy też pobyt wnioskodawcy w tym obozie można wykluczyć.
Jednocześnie zwrócono się o informację, czy na terenie Z. istniały inne obozy zagłady lub miejsca odosobnienia, o których stanowi art. 4 ust 1 pkt 1 lit a-c ustawy o kombatantach. W odpowiedzi na powyższe organ uzyskał z IPN informację o istnieniu w Z. od lutego 1944r. do maja 1945r. męskiego i żeńskiego o podobozu G.,jak również IPN dokonał ustalenia, iż skarżący nie mógł przebywać w w/w wymienionym obozie bowiem do podobozów, które istniały przy każdym z obozów koncentracyjnych wysyłano więźniów z obozu macierzystego. Wnioskodawca, jak podaje instytut, aby przebywać w Z., musiałby być więźniem G., a ten fakt, jak stwierdza, nie miał miejsca. Inną przesłanką wskazującą, iż wnioskodawca nie przebywał w tym konkretnym obozie jest, w ocenie IPN fakt, że nie podzielił losów jego więźniów. W opinii instytutu obozy wskazane przez skarżącego we wniosku były prawdopodobnie punktami zbornymi dla osób wywożonych na roboty przymusowe do Niemiec.
W oparciu o powyższe pismo w całości niemalże zacytowane w uzasadnieniu decyzji organ podjął zaskarżone rozstrzygnięcie odmawiając przyznania Z.K. uprawnień kombatanckich, skoro, jak podał Główna Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu IPN wykluczyła okoliczność pobytu strony w obozie w Z. - podobozie obozu G. Postępowanie organu w tym względzie w ocenie Sądu nie było prawidłowe, gdyż nastąpiło z naruszeniem zasad postępowania określonych w art. 7, 77§1, 78 k.p.a. kpa. Skarżący już w piśmie złożonym w toku postępowania po zapoznaniu się z opinią IPN zakwestionował niektóre jej twierdzenia podnosząc: po pierwsze, że sam fakt określenia w rozporządzeniu Prezesa RP podobozów poddaje w wątpliwość twierdzenie, iż aby wykazać okoliczność bycia więźniem danego podobozu należało być więźniem obozu macierzystego. W takiej sytuacji jak twierdzi nie byłoby potrzeby określenia miejsc podobozów, a jedynie obozów macierzystych.
Po drugie podkreślił,że wywiezienie go, jako dziecka wraz z matką i drugim bratem do obozu uzasadniało być może przyjęcie braku odnotowania w kartotekach obozowych jego imienia i nazwiska skoro odnotowywano zazwyczaj jedynie nazwisko matki oraz liczbę będących z nią dzieci. Po trzecie organ nie uwzględnił faktu, iż masowe transporty kobiet i dzieci następowały w sierpniu i wrześniu 1944 r po Powstaniu Warszawskim, a zatem wątpliwym jest czy procedury umieszczania więźniów w podobozach obozów macierzystych zostały zachowane. Wreszcie skarżący powołuje się na zeznania świadków, które przedstawił wraz z wnioskiem: brata M.K. oraz K.Z. razem wywiezionych i przebywających w obozie w Z. wskazanym przez nich jako podobóz G..
Powyższe kwestie podnoszone przez skarżącego w toku postępowania nie zostały wyjaśnione, ani też organ w uzasadnieniu podjętej decyzji nie dokonał oceny przedstawionych przez stronę dowodów. Wydanie decyzji jedynie w w oparciu o opinię IPN bez rozważenia pozostałych dowodów stanowi naruszenie przepisów procedury administracyjnej art. 77 §1, art. 78, art.80 i art.107 §1 i §3 k.p.a mogące mieć wpływ na wynik sprawy, a tym samym skutkujące uchylenie na podstawie art 145 § 1 pkt 1 lit c p..p.s.a zaskarżonej decyzji. W tym miejscu wskazać należy, iż zgodnie z przepisami ustawy o kombatantach, Prezes IPN Głównej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu nie jest uprawniony do wskazywania osób uprawnionych do świadczeń z ustawy o kombatantach, a jedynie do wyrażenia opinii o faktach historycznych. Opinia ta, jak każdy inny dowód podlega kontroli i ocenie organu orzekającego w konkretnej sprawie.
Ponownie zatem rozpoznając sprawę organ odniesie się do zarzutów skarżącego przedstawionych w toku postępowania. Ustalając zasadność jego wniosku o przyznanie uprawnień kombatanckich organ, mając na uwadze opinię z IPN dokona ustaleń także w oparciu o przedłożone przez stronę dowody, w postaci zeznań świadków, a także dokumenty znajdujące się w aktach sprawy brata wnioskodawcy M.K. o przyznanie świadczenia pieniężnego z tytułu pracy przymusowej. Wyjaśni uprzednio przyjętą przez Kierownika Urzędu okoliczność pobytu skarżącego w Z. w tzw. "obozie przejściowym" w sytuacji, gdy jak wynika z pisma IPN Z., w wykazie obozów opracowanym przez Międzynarodową Służbę Poszukiwawczą [...], nie figuruje jako miejscowość, gdzie były inne obozy poza G. (k 59 akt adm.). Pomocne przy tym mogą okazać się informacje uzyskane przez skarżącego z Międzynarodowego Biura Poszukiwań [...], które dołączył do skargi.
Winno się również w tym postępowaniu ocenić zarzuty podniesione w skardze i przejawioną w tym postępowaniu inicjatywę dowodową. Być może niezbędnym będzie uzyskanie dodatkowych informacji z Głównej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu IPN, bądź uściślenie już posiadanych.
Dalej, podnieść trzeba, iż ocena całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego -w kontekście mających zastosowanie w sprawie przesłanek prawa materialnego, winna znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, stanowiącym -stosownie do treści art. 107 k.p.a.- jej integralną część, którego zadaniem jest wyjaśnienie podjętego przez organ rozstrzygnięcia. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa (§ 3 art. 107 k.p.a.). Tak więc, uzasadnienie jako jeden z elementów decyzji winno zawierać ocenę zebranego materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych w sprawie przepisów prawa oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego.
Przechodząc do pozostałych zarzutów podniesionych w skardze Sąd nie uznał za słuszne kwestionowanie przez skarżącego stanowiska organu odmawiającego uznania za represję w rozumieniu ustawy o kombatantach jego pobytu w obozach w pozostałych miejscowościach wskazanych we wniosku, w sytuacji gdy zgodnie z treścią, ustawy: przepisy ustawy stosuje się również do osób, które podlegały represjom wojennym i okresu powojennego. Represjami w rozumieniu ustawy są okresy przebywania z przyczyn politycznych, narodowościowych, religijnych i rasowych:
- a) w hitlerowskich więzieniach, obozach koncentracyjnych i ośrodkach zagłady,
- b) w innych miejscach odosobnienia, w których warunki pobytu nie różniły się od warunków w obozach koncentracyjnych, a osoby tam osadzone pozostawały w dyspozycji hitlerowskich władz bezpieczeństwa,
- c) w innych miejscach odosobnienia, w których pobyt dzieci do lat 14 miał charakter eksterminacyjny, a osoby tam osadzone pozostawały w dyspozycji hitlerowskich władz bezpieczeństwa.
Określenie m.in. miejsc odosobnienia, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. b i lit. c ww. ustawy, ustawodawca pozostawił przepisom wykonawczym.
Prezes Rady Ministrów w rozporządzeniu z 20 września 2001 r. w sprawie określenia miejsc odosobnienia, w których były osadzone osoby narodowości polskiej lub obywatele polscy innych narodowości (Dz. U. Nr 106, poz. 1154 ze zm.), wydanym na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy o kombatantach, nie wymienia obozów w żadnej z miejscowości, w których przebywał skarżący po ewakuacji z W., z wyjątkiem Z. [...] i znajdującego się tam podobozu G..
Podobnie nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skarżącego dotyczące braku rozważań, przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji przez organ, zapisu art. 3 pkt 1 ustawy o kombatantach. Wnioskodawca twierdzi, że będąc wywiezionym z W. do wskazanych we wniosku miejscowości, przebywał w obozach dla "internowanych," podając słownikowe znaczenie tego wyrazu. W tym miejscu wskazać należy, iż pojęcie " przebywania w niewoli" oraz instytucja "internowania" w znaczeniu powołanego wyżej przepisu nie ma nic wspólnego z potocznym rozumieniem znaczenia tych wyrazów, gdyż użyte w ustawie o kombatantach obie stanowią instytucje prawa międzynarodowego przewidziane w Konwencjach Haskiej z 1907 r. i Genewskiej z 1929 r.
Z wymienionych powodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145§1lit c) ustawy z 30 sierpnia 2002. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji. O kosztach rozstrzygnął w oparciu o art. 200 p.p.s.a.
- - ---------------------- 1