Uzasadnienie
Pismem datowanym 19 marca 2007 r. skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego z dnia [...] grudnia 2006 r. o numerze [...].
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Zgodnie z § 2 ww. przepisu przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Z wymienionego unormowania prawnego wynika więc jednoznacznie, że warunkiem prawidłowego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest m.in. wyczerpanie środków odwoławczych, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu administracyjnym.
W niniejszej sprawie skarżąca jako przedmiot skargi wskazał decyzję wydaną w dniu [...] grudnia 2006 r. przez Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego o nr [...], doręczoną stronie w dniu 24 stycznia 2007 r. Z treści pouczenia zawartego w wymienionej decyzji wynika, iż od tego rozstrzygnięcia przysługiwało stronie prawo do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy do Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego w terminie 14-tu dni od daty jej doręczenia, o czym skarżąca w prawidłowy sposób została pouczona. Zatem decyzja ta została wydana w I instancji i przysługiwał od niej środek zaskarżenia. Z akt administracyjnych sprawy wynika natomiast, iż skarżąca z przysługującego jej prawa nie skorzystała i - pomimo że nie zgadzała się z decyzją organu celnego I instancji - nie odwołała się do Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego.
W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny, skargę wniesioną na orzeczenie wydane w I instancji, uznał za niedopuszczalną i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.