Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] października 2014 r. nr [...]Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w W. odmówił zawieszenia postępowania w sprawie wniosku o przyznanie pomocy na zalesianie gruntów rolnych na rok 2010 złożonego przez P. spółka jawna z siedzibą w W. Po wniesieniu przez skarżącą spółkę zażalenia na powyższe postanowienie postanowieniem nr. [...] z dnia [...] listopada 2014 r. Dyrektor Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Warszawie utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
Postanowienie organu odwoławczego zaskarżyła P. spółka jawna zarzucając:
- - naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj art.
- 97. § 1 kpa poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że nie toczy się postępowanie wstępne w danej sprawie prowadzone przez Sąd;
- - naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, art.
- 98. § 1 kpa poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że zawieszenie postępowania zagraża interesowi społecznemu.
Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia, jak i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, a nadto o zasądzenie kosztów postępowania sądowo-administracyjnego.
Pismem procesowym z dnia 9 czerwca 2015 r. pełnomocnik skarżącej przedstawił stanowisko w sprawie.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej uwzględnienie podnosząc, iż organ odwoławczy rozpoznał zażalenie na postanowienie, od którego ono nie przysługiwało.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Z 2014 r., poz. 1647) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta polega na ocenie zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a.).
Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga analizowana w świetle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 141 § 1 k.p.a. prawo zażalenia na postanowienie przysługuje tylko w przypadku gdy tak stanowi kodeks postępowania administracyjnego. Ustawa z 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, która weszła w życie w dniu 11 kwietnia 2011 r. (a więc obowiązująca w dacie skarżonego postanowienia) wprowadziła zmiany dotyczące zaskarżania postanowień wydanych w przedmiocie zawieszenia postępowania (art. 101 § 3 kpa). Przepis ten przed zmianami brzmiał: - ".Na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania służy stronie zażalenie." Przyjmowano zatem, iż "w sprawie" oznacza, że zażalenie przysługuje na postanowienie o zawieszeniu postępowania, odmowie zawieszenia postępowania, podjęciu zawieszonego postępowania, odmowie podjęcia zawieszonego postępowania.
Aktualne brzmienie przepisu art. 101 § 3 kpa to - "Na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy zawieszonego postępowania służy stronie zażalenie."
Zdaniem Sądu, tekst przepisu jest precyzyjny, jasny i nie budzi wątpliwości interpretacyjnych.
W obecnym stanie prawnym zażalenie przysługuje tylko na postanowienie o zawieszeniu postępowania i odmowie podjęcia zawieszonego postępowania.
Nowelizacja przepisu § 3 art. 101 kpa niewątpliwie miała służyć zasadzie szybkości postępowania administracyjnego, jak i niedopuszczania do jego przewlekłości.
Zatem skoro kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje możliwości zaskarżenia postanowienia odmawiającego zawieszenia postępowania należało uwzględnić skargę na postanowienie organu II instancji o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania.
Podkreślić też należy, że zawieszenie postępowania jest orzeczeniem o charakterze formalnym. Z tego też względu na obecnym etapie postępowania wobec uchylenia postanowienia organu II instancji nie ma podstaw, które uzasadniałyby konieczność zajęcia przez Sąd stanowiska, co do pozostałych zarzutów skargi.
Wobec powyższego, na zasadzie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa Sąd orzekł jak w pkt 1 wyroku. O kosztach jak w pkt 2 wyroku orzeczono na zasadzie przepisu art. 200 ppsa.