Uzasadnienie
W dniu 8 października 2009 r. obywatel N. B.K. wystąpił do Wojewody M. z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony uzasadniając go wykonywaniem pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Decyzją z [...] grudnia 2009 r. Nr [...] Wojewoda M. odmówił wnioskowanego zezwolenia stwierdzając, iż cudzoziemiec nie spełnia wymagań określonych w art. 53-53b ustawy z 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2006 r. Nr 234, poz. 1694, z późn. zm.).
Od powyższej decyzji strona skarżąca wniosła odwołanie do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. Do odwołania dołączono poprzednie zezwolenie na pracę oraz umowę o pracę, oświadczenie dotyczące ilości osób będących na utrzymaniu cudzoziemca, zeznanie podatkowe PIT-37 za 2008 rok oraz wniosek o wydanie zezwolenia na pracę złożony u Wojewody M. w dniu [...] grudnia 2009 r.
W wyniku rozpatrzenia odwołania, Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z [...] maja 2010 r., działając w oparciu o art. 57 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach i związku z art. 127 § 2 oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.): dalej: “k.p.a.". - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Organ odwoławczy podał, iż przez brak zezwolenia na pracę skarżący nie udokumentował, że spełnia przesłankę z art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Szef Urzędu nie uznał za zasadne przedłużanie rozpatrywania niniejszej sprawy do czasu uzyskania przez cudzoziemca wymaganych dokumentów, gdyż co do zasady w przypadku cudzoziemca, który zamierza wykonywać na terytorium Polski pracę, powinien on posiadać zezwolenie na pracę lub stosowane oświadczenie pracodawcy już w dniu złożenia wniosku. W ocenie organu fakt braku posiadania zezwolenia na pracę a tym samym niemożność podjęcia zatrudnienia na terytorium Polski uzasadniają twierdzenie, że strona nie posiada stabilnego i regularnego źródła dochodu, w rozumieniu art. 53b ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, z uwzględnieniem postanowień art. 53b ust. 5 i 5a powolnej ustawy.
Decyzja Szefa Urzędu stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której B.K. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, 8, 77 § 1, 2 i 4 oraz art. 80 k.p.a.
Cudzoziemiec podkreślił, iż nie został wezwany do uzupełnienia materiału dowodowego, co pozwoliłoby na złożenie aktualnego pozwolenia na pracę. Zaznaczył, iż posiada wszelkie wymagane do uzyskania zezwolenia na pobyt dokumenty.
W odpowiedzi na skargę, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji Szef Urzędu wyjaśnił, iż skarżący zasadnie podnosi, iż nie wezwano go do uzupełnienia materiału dowodowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Materialnoprawną podstawę decyzji o udzieleniu cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na terytorium RP na czas oznaczony stanowi art. 53 ustawy o cudzoziemcach. Wobec tego, że skarżący we wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony powołał się na zamiar wykonywania pracy, ocenie podlegało spełnienie powyższej przesłanki. Stosownie do treści art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się cudzoziemcowi, który posiada zezwolenie na pracę albo pisemne oświadczenie pracodawcy o zamiarze powierzenia cudzoziemcowi wykonywania pracy, jeżeli zezwolenie na pracę nie jest wymagane jeżeli okoliczność, która jest podstawą ubiegania się o to zezwolenie, uzasadnia jego zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące.
Wskazując na przedłożone w trakcie postępowania sądowoadministracyjnego zezwolenie na pracę wydane dla skarżącego przez Wojewodę M. w dniu [...] stycznia 2010 r. (k. 15 akt sąd.) należy stwierdzić, iż ustaleń faktycznych dokonano w rozpoznawanej sprawie bez podjęcia czynności procesowych mających na celu rozpatrzenie całego materiału dowodowego. Podkreślić należy bowiem, iż skarżący na etapie postępowania odwoławczego nie został wezwany do uzupełnienia zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.
Szef Urzędu, jako organ odwoławczy o charakterze reformatoryjnym, dokonując oceny zgromadzonych w sprawie dowodów, winien uwzględnić zmiany stanu faktycznego, które nastąpiły po wydaniu decyzji przez organ I instancji. Kompetencje organu odwoławczego nie sprowadzają się bowiem jedynie do kontroli zasadności zarzutów podniesionych w stosunku do decyzji organu I instancji. Organ II instancji ustala stan faktyczny w oparciu o materiał dowodowy zebrany w postępowaniu I instancji, rozszerzając granice postępowania dowodowego na okoliczności faktyczne, które po wydaniu decyzji przez organ I instancji uległy zmianie. Powyższe oznacza, iż analizę spełnienia wymogów, o których mowa w art. 53-53b ustawy o cudzoziemcach należy uznać za dokonaną z naruszeniem prawa procesowego, polegającym na nierespektowaniu obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wyczerpującego rozpatrzenia i oceny całościowego materiału dowodowego.
Stanowiło to naruszenie zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a., której istota polega na wyczerpującym zbadaniu wszelkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego stosowania prawa.
Reasumując – Sąd stwierdził, że organ odwoławczy zaniechał podjęcia wszelkich czynności procesowych, zmierzających do zebrania i rozpatrzenia pełnego materiału dowodowego pozwalającego na ocenę spełnienia przez cudzoziemca ustawowych przesłanek udzielenia zezwolenia na zamieszkanie. W konsekwencji, ustalenia faktyczne oparte na niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym materiale dowodowym, należy traktować jako dowolne.
Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych dla wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonywującej treści (art. 7 k.p.a.) (por. wyrok SN z dnia 23 11 1994 r., III ARN 55/94, OSNAPU 1995, nr 7, poz. 83).
Wskazane wyżej naruszenia przepisów postępowania - w ocenie Sądu - miały wpływ na wynik sprawy i uzasadniały uchylenie zaskarżonej decyzji.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) orzekł, jak w sentencji.