Uzasadnienie
W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zakwestionował decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe. W skardze tej sformułowano wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji albowiem istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody stronie skarżącej i porządkowi prawnemu, bowiem zrealizowanie tej decyzji naruszyłoby ważny interes skarżącego i interes publiczny poprzez funkcjonowanie w obrocie prawnym decyzji naruszającej prawo.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a."), wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. W myśl natomiast art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
W świetle tych uregulowań instytucja wstrzymania wykonania ma niewątpliwie charakter wyjątkowy. Dodatkowo podkreślić należy, że wykazanie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na skarżącym. Jak podnoszono wielokrotnie w orzecznictwie, sąd nie bada z urzędu faktu, czy szkoda lub trudne do usunięcia skutki rzeczywiście mogą zaistnieć, lecz wykazanie tego faktu ciąży na wnioskodawcy.
Pozostaje bowiem poza sporem, że przytoczona regulacja nakłada określone obowiązki nie tylko na sąd administracyjny, ale i na wnioskodawcę. Jest on zobowiązany do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej (postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt I FSK 983/08, LEX nr 468877).
Tymczasem wnioskodawca, choć reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, nie uprawdopodobnił istnienia przesłanek z przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. W przedmiotowej sprawie strona skarżąca ograniczyła się jedynie do stwierdzenia, że istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody jej i porządkowi prawnemu, bowiem zrealizowanie tej decyzji naruszyłoby ważny interes skarżącego i interes publiczny poprzez funkcjonowanie w obrocie prawnym decyzji naruszającej prawo.
Mając powyższe na uwadze, na zasadzie art. 61 § 3 w związku z § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.