Uzasadnienie
S. P. R. i T. D. i M. N. "P." w W., dalej: "Strona" lub " S." wystąpiło z wnioskiem, sporządzonym na urzędowym formularzu PPPr, o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.
W uzasadnieniu wniosku wskazano, że S. jest organizacją społeczną, nie posiada majątku, nie działa w celu osiągnięcia zysku. Majątek pochodzi z dotacji celowej - jego spieniężenie oznacza naruszenie dyscypliny finansów publicznych i może spowodować odpowiedzialność karną. W rubryce nr 8 formularza PPPr wpisano, że stan konta wynosi 0 zł, zaś w rubryce nr 9.1 formularza wskazano, że na rachunku bankowym Stowarzyszenie ma zgromadzone środki w wysokości 700 zł. Zgodnie z oświadczeniem złożonym na formularzu PPPr bieżące koszty działania Stowarzyszenia ponosi prezes zarządu. Do wniosku Strona załączyła dodatkowe oświadczenie dotyczące sytuacji majątkowej, kopie dwóch pism Banku Pekao o wypowiedzeniu umowy rachunku bankowego, potwierdzenie salda na rachunkach oraz tytuł wykonawczy.
Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje.
W postępowaniu sądowoadministracyjnym zasadą jest, że strona wnosząca do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki obowiązana jest do uiszczenia kosztów sądowych. Zgodnie bowiem z art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718), dalej "p.p.s.a." - strona ponosi koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie.
W myśl art. 246 § 2 pkt 1 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie całkowitym może być przyznane osobie prawnej, a także innej jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, gdy wykaże, że nie ma żadnych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania (art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a.).
Na podstawie art. 249a p.p.s.a. postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się, jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne. Zgodnie z art. 239 § 2 p.p.s.a.: "Nie mają obowiązku uiszczania opłat sądowych organizacje pożytku publicznego, działające na podstawie przepisów o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, w sprawach własnych, z wyjątkiem spraw dotyczących prowadzonej przez te organizacje działalności gospodarczej, a także organizacje pozarządowe oraz podmioty wymienione w art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz. U. z 2014 r. poz. 1118, 1138 i 1146) w sprawach własnych dotyczących realizacji zleconego zadania publicznego na podstawie przepisów o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie".
Biorąc powyższe pod uwagę, należało dojść do wniosku, że Stowarzyszenie korzysta w niniejszej sprawie z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, wskazać bowiem należy, że w dziale 1, rubryka 1 - Dane podmiotu informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu z rejestru stowarzyszeń, innych organizacji społecznych i zawodowych, fundacji oraz samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej z dnia 22 marca 2016 r. znajduje się wpis wskazujący, że Stowarzyszenie jest organizacją pożytku publicznego. W konsekwencji stosownie do art. 249a p.p.s.a., postępowanie w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych jako zbędne należy umorzyć.
W związku z powyższym wniosek Stowarzyszenia należy rozpoznać w zakresie ustanowienia pełnomocnika, a więc ocenić, czy Stowarzyszenie spełnia przesłanki przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym. Uznać należy, że wniosek o ustanowienie pełnomocnika zasługuje na uwzględnienie. Za przyjęciem takiego stanowiska przemawia to, że Stowarzyszenie nie prowadzi działalności zarobkowej, nie zatrudnia pracowników i nie posiada żadnego majątku ani środków pieniężnych. Działalność statutowa jest prowadzona w oparciu o otrzymywane dotacje celowe, a rachunki bankowe zostały zamknięte. Wobec Stowarzyszenia prowadzone jest postępowanie egzekucyjne.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 oraz art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a. orzeczono, jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia, a na podstawie art. 249a p.p.s.a. orzeczono jak w punkcie drugim sentencji postanowienia.