Uzasadnienie
Pismem z... maja 2010 r. V. R. (zwany dalej: skarżącym), działając przez ustanowionego w sprawie pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z... kwietnia 2010 r.
W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, iż jej wykonanie pozbawiłoby skarżącego prawa do realnej sądowo-administracyjnej kontroli legalności zaskarżonej decyzji administracyjnej, a przeto do ochrony jego bezpieczeństwa przez czas niezbędny dla rozstrzygnięcia sprawy wynikłej ze skargi na przedmiotową decyzję.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej powoływanej jako "p.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Sądu, zaistniały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Przywołując orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 maja 2006r., o sygn. akt II OZ 501/06 należy wyjaśnić, iż przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. O takim potencjalnym niebezpieczeństwie jest mowa w powyższym przepisie i z tą sytuacją należy wiązać możliwość wyrządzenia szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
Przymusowe opuszczenie terytorium Polski przed zakończeniem postępowania sądowoadministracyjnego uniemożliwiłoby skarżącej skorzystanie w pełnym zakresie z prawa do sądu, a w razie uwzględnienia skargi nie zostanie udzielona konwencyjna ochrona międzynarodowa.
Tym samym wniosek skarżącej został przez Sąd uwzględniony.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji postanowienia.