Uzasadnienie
W. S. wezwany do wpisu od skargi na postanowienie Komendanta Głównego Policji z [...] grudnia 2011r. wystąpił z wnioskiem - na urzędowym formularzu PPF - o zwolnienie z kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku wskazał, iż samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, nie posiada żadnych nieruchomości, przedmiotów wartościowych ani oszczędności pieniężnych. Utrzymuje się ze świadczenia rentowego w kwocie 1075 zł netto.
W związku z tym, iż złożone oświadczenia okazały się niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych skarżącego, zarządzeniem z 20 lutego 2012r. wezwano zainteresowanego do złożenia dodatkowych informacji poprzez udzielenie odpowiedzi na konkretne pytania, w terminie siedmiu dni pod rygorem rozpoznania wniosku w oparciu o posiadane dokumenty.
W dniu 5 marca 2012r. (data nadania) skarżący nadesłała dodatkowe oświadczenie, w którym podała, iż jest osobą samotną, jedynym źródłem jego utrzymania jest renta w wysokości 1075 złotych netto. Wskazał, że jest osobą schorowaną i nie może podjąć żadnej pracy zarobkowej. Za użyczony pokój z dostępem do kuchni i media płaci miesięcznie 400 zł, za lekarstwa – 200 zł i czasami na prywatne wizyty lekarskie wydaje – 100 zł, pozostałą kwotę 375 złotych przeznacza na żywność i ubranie. Podał, iż nie posiada zasobów na rachunkach bankowych, akcji i obligacji. Do pisma załączył postanowienia w przedmiocie otrzymanego przez skarżącego prawa pomocy w innych postępowaniach sądowoadministracyjnych.
Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje:
Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest – zgodnie z art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a. - ponoszenie przez Strony kosztów postępowania związanych ze swym udziałem w sprawie. Przyznanie prawa pomocy ze środków publicznych jest instytucją wyjątkową i następuje tylko w przypadkach określonych w cytowanej ustawie, po spełnieniu przez stronę określonych przesłanek. Przesłanki te są każdorazowo odnoszone do stanu majątkowego osoby ubiegającej się o przyznanie rzeczonego prawa.
W myśl art. 245 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Zgodnie z §3 powołanego przepisu prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego (...). Prawo pomocy w zakresie częściowym, zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., zostaje przyznane osobie fizycznej, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Określenie "gdy osoba fizyczna wykaże" oznacza, że to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy.
Zatem rozstrzygnięcie w tej kwestii będzie zależało od tego, co zostanie udowodnione przez wnioskodawcę. Oznacza to, że instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest stosowana w przypadku osób charakteryzujących się trudną sytuacją materialną.
Sytuacja materialna skarżącego jest trudna i uzasadnia przyznanie mu prawa pomocy w postaci zwolnienia od obciążającego go na obecnym etapie postępowania wpisu od skargi (w kwocie 100 zł), jak i od pozostałych mogących wystąpić w przyszłości kosztów sądowych. Złożone oświadczenia wskazują, iż skarżący prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, a jego jedyny dochód stanowi świadczenie rentowe w wysokości 1075 złotych, które jest w całości przeznaczane na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych Skarżącego.
W związku z powyższym na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. postanowiono, jak w sentencji.