Uzasadnienie
Pismem z [...] września 2009 r. Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa poinformowała M. Z. o odmowie przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych. Wyżej wskazane pismo zostało doręczone stronie w dniu [...] września 2009 r. Strona skarżąca wystąpiła z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa w dniu [...] września 2009r. (data nadania pocztowego).
Następnie M. Z. pismem z dnia 19 listopada 2009 r. wniosła bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na pismo Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] września 2009 r.
Pismem z 23 listopada 2009 r. oznaczonym symbolem [...] (data nadania pocztowego 27.11.2009r.) przekazano skargę z 19 listopada 2009 r. (20 listopada 2009 r.- data nadania pocztowego) zgodnie z właściwością do Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Pismo to przesłano również do wiadomości skarżącej. Ww. pismo zostało doręczone stronie skarżącej 1 grudnia 2009 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k. 18 akt sądowych).
7 grudnia 2009 r. (data nadania pocztowego) strona skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu ww. wniosku skarżąca powołała się na okoliczność błędnego pouczenia zawartego w zaskarżonym piśmie, jako przyczyny uprawdopodobniającej brak jej winy w uchybieniu terminu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Oceniając powyższy wniosek należy uznać, iż zasługuje on na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 86 § 1 i art. 87 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270, ze zm., dalej jako p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności bez swojej winy, może złożyć wniosek o przywrócenie terminu wnosząc go do sądu, w którym czynność miała być dokonana w terminie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, uprawdopodabniając okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.
Brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Artykuł 86 § 1 p.p.s.a. nie określa, według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony. Ocena braku winy została pozostawiona uznaniu sądu. Daje to sądowi możliwość uwzględnienia wszystkich okoliczności, jakie uzna za istotne (postanowienie Sądu Najwyższego z 22 lipca 1999 r., I PKN 273/99, OSNAP 2000, nr 20, poz. 757).
Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie należało przyjąć, iż dniem, w którym ustała przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi jest dzień 1 grudnia 2009 r., w którym to dniu doręczono skarżącej pismo z 23 listopada 2009 r. oznaczone symbolem [...]. Dlatego też złożenie przez skarżącą w dniu 7 grudnia 2009 r. (data nadania pocztowego), wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nastąpiło przed upływem ustawowego siedmiodniowego terminu do wniesienia tegoż wniosku.
Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki warunkujące przywrócenie terminu do wniesienia skargi z uwagi na brak winy po stronie skarżącej w uchybieniu terminu. Wskazać należy, że w zaskarżonym piśmie organ pouczył stronę, że przysługuje jej skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, po uprzednim wezwaniu na piśmie Prezesa ARiMR do usunięcia naruszenia prawa, w terminie 14 dni od dnia otrzymania zaskarżonego pisma. Organ pouczył również stronę, że skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeśli odpowiedzi na wezwanie nie udzielono, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usuniecie naruszenia prawa. Organ nie pouczył natomiast strony o tym, że skargę wnosi się za pośrednictwem organu. Skarżąca nie może zatem ponosić negatywnych konsekwencji, spowodowanych zastosowaniem się do niepełnego pouczenia zawartego w zaskarżonym piśmie.
Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że została spełniona przesłanka do przywrócenia terminu, określona w art. 87 § 2 p.p.s.a. i na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.