Uzasadnienie
W dniu 22 października 2012 r. (data nadania) skarżący złożył - na urzędowym formularzu PPF - wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, tj. zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego lub adwokata.
Uzasadniając wniosek wskazał, że uzyskuje dochody ze świadczenia emerytalnego w wysokości 2786,76 zł brutto, posiada dom w budowie, działkę o pow. 0,67ha oraz samochód osobowy wyprodukowany w 1997.
W dodatkowym oświadczeniu złożonym na wezwanie referendarza sądowego wnioskodawca wyjaśnił, iż zamieszkuje sam, świadczenie emerytalne wynosi 2786,76 zł zł netto. Skarżący nie potrafił określić ile wydaje na wyżywienie, ubranie, leczenie i utrzymanie miejsca zamieszkania. Pozostałe ze świadczenia emerytalnego wolne środki przeznacza na budowę domu. Ponadto wyjaśnił, iż nie posiada wyciągów z banku, a jedyne faktury jakie posiada są związane z budową domu i znajdują się w biurze rachunkowym.
Postanowieniem z dnia 27 listopada 2012 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
W sprzeciwie na powyższe postanowienie skarżący stwierdził, że posiadany przez niego samochód ma niską wartość, więc środki uzyskane dzięki jego sprzedaży nie pozwolą na wynajęcie profesjonalnego pełnomocnika.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
W myśl art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej; p.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Ciężar wykazania przesłanek przyznania prawa pomocy spoczywa na stronie wnioskującej o jego przyznanie, która winna tego dokonać poprzez złożenie kompletnego, wiarygodnego i przekonującego oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym, dokumentów źródłowych oraz, na wezwanie Sądu, dodatkowych oświadczeń.
Mając na uwadze treść złożonych przez skarżącego oświadczeń nie sposób jest stwierdzić, że wykazał on, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Sytuacja majątkowa skarżącego, opisana w jego wniosku oraz w późniejszych pismach, nie wskazuje, iż spełnia on przesłanki wymienione w art 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.
Podkreślić należy, że prawo pomocy stanowi instytucję prawną służącą realizacji konstytucyjnego prawa do sądu. Jest ono pochodną tzw. "prawa ubogich", które ma umożliwiać dochodzenia swoich praw przed sądem osobom o bardzo niskich dochodach lub całkowicie tych dochodów pozbawionych, które z uwagi na swoją sytuację materialną nie są w stanie pokryć kosztów związanych z postępowaniem sądowym. Zasadą jest bowiem, że strona powinna partycypować w kosztach postępowania, w szczególności jeśli posiada stały miesięczny dochód. Skarżący zaś taki dochód - w postaci świadczenia emerytalnego w kwocie 2786,76 zł netto miesięcznie - posiada.
Skarżący oświadczył ponadto, że zamieszkuje sam jednak nie potrafi określić wydatków związanych z utrzymaniem, tj. na zakup żywności, ubrań i leków. Nie przedstawił również żadnych dokumentów obrazujących jego wydatki mieszkaniowe. Nie podał także wartości samochodu osobowego, którego jest właścicielem. Skarżący oświadczył również, iż środki jakie mu pozostają przeznacza na budowę domu. Nie wyjaśnił jednak jaka jest wysokość tych środków.
Oświadczenia powyższej treści uniemożliwiają porównanie wysokości dochodów z wydatkami związanymi z zaspokajaniem podstawowych potrzeb życiowych. Skarżący nie wywiązał się zatem z ciążącego na nim obowiązku i nie wyjaśnił w sposób nie budzący wątpliwości swojej sytuacji finansowej, a tym samym nie uprawdopodobnił przesłanek z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 254 § 1 i art. 260 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił jak w sentencji.