Uzasadnienie
K.Z. (dalej: "Skarżąca") zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie opisaną w komparycji postanowienia decyzję Ministra Rozwoju i Finansów wnosząc równocześnie o wstrzymanie jej wykonania. Mocą tej decyzji orzeczono o solidarnej odpowiedzialności Skarżącej (jako członka zarządu) za niepodatkowe należności budżetowe C. Sp. z o.o. o charakterze publiczno-prawnym.
Uzasadniając wniosek Skarżąca podniosła, że nie jest w stanie uregulować zadłużenia, wynikającego z powyzszej decyzji Ministra z bieżących dochodów i posiadanego majątku. Należności, które ma zwrócić wynoszą 152.084,62 zł, co razem z odsetkami daje 235.737,62 zł.
Strona jest wspólnikiem spółki jawnej M., a jej udział w zyskach i stratach wynosi 50%. Dochód całej spółki od początku 2017 r. do września 2017 r. wynosi 85.939,90 zł, a więc przypadająca na Skarżącą część tego dochodu, to kwota 42.969,95 zł. Uzyskuje więc średni, miesięczny dochód w wysokości 4.774,44 zł. Skarżąca jest również właścicielką dwóch lokali mieszkalnych. Lokal położony w P., gdzie zamieszkuje wraz z mężem, obciążony jest hipoteką na zabezpieczenie kredytu hipotecznego zaciągniętego w dniu [...] marca 2006 r. w kwocie 82.152,60 zł, denominowanym we [...], którego spłata została rozłożona na 360 rat miesięcznych. Wysokość zadłużenia na dzień [...] kwietnia 2017 r. zdenominowana do [...], wynosi 25.079,60 [...]. Przeliczając tę wielkość według średniego kursu NBP, obowiązującego w tym dniu, zadłużenie wyrażone w PLN wynosi 99.535,92 PLN.
Z kolei w lokalu położonym w S. zamieszkuje ojciec Skarżącej, któremu udostępniła go w ramach wykonywania obowiązku alimentacyjnego. Ponadto mieszkanie to stanowi zabezpieczenie spłaty pożyczki pieniężnej, udzielonej Skarżącej w dniu [...] marca 2017 r. w kwocie 74.400 zł, płatnej do dnia [...] października 2039 r. Skarżąca obawia się, że wykonanie zaskarżonej decyzji wyrządzi jej znaczną szkodę majątkową poprzez zbycie tego majątku poniżej jego wartości rynkowej w ramach sprzedaży komorniczej. Sprzedaż lokali spowoduje też ich bezpowrotną utratę.
Strona dodała, że u jej męża zdiagnozowano przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu C, marskość wątroby oraz cukrzycę. Wszczęcie egzekucji, konieczność zmiany miejsca zamieszkania, stres z tym związany oraz pozostałe dolegliwości faktyczne, związane z taką sytuacją, z pewnością miałyby bardzo niekorzystny wpływ na jego stan zdrowia.
Do wniosku Skarżąca załączyła m.in. kopię jednolitego tekstu umowy spółki jawnej M. z dnia [...] września 2011 r., wydruk z podatkowej księgi przychodów i rozchodów spółki M. za miesiące od stycznia do września 2017 r., wydruki elektronicznych ksiąg wieczystych dotyczących lokali w P. i S., uwierzytelnione kopie umów kredytowych z dnia [...] marca 2006 r. oraz [...] marca 2017 r., kopię dotyczącej kredytu z dnia [...] marca 2006 r. informacji o wysokości salda kredytowego z dnia [...] kwietnia 2017 r. (doręczanej w cyklach sześciomiesięcznych) oraz uwierzytelnione kopie karty leczenia szpitalnego jej męża z dnia [...] września 2017 r. i zaświadczenia Burmistrza S. z dnia [...] października 2017 r. o miejscu zameldowania ojca Skarżącej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369), dalej: "p.p.s.a." wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z powyższej regulacji wynika, że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty. Przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, o której można mówić, jeżeli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Natomiast spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków musi być rozważone z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie – w tym przypadku decyzji. Przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. dotyczą zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności, czy to w drodze egzekucji administracyjnej, czy to w wyniku działań osób trzecich, realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. Zaznacza się przy tym, że skutki te mają w ocenie wniosku znaczenie niejako potencjalne.
Podkreślenia wymaga też, że dla uwzględnienia wniosku nie są wystarczające samo przekonanie strony, iż wykonanie aktu wywoła szczególnie niekorzystne dla niej konsekwencje oraz uzasadniający to przekonanie wywód. Dokonując oceny wniosku o wstrzymanie Sąd musi mieć do dyspozycji materiał dowodowy, pozwalający zweryfikować twierdzenia wnioskodawcy.
Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanego wniosku należy zauważyć, że Skarżąca przede wszystkim obawia się, iż wskutek wykonania zaskarżonej decyzji zostanie jej wyrządzona znaczna szkoda majątkowa poprzez sprzedaż majątku poniżej jego wartości. Twierdzenia o grożącej znacznej szkodzie majątkowej należy oceniać w porównaniu z sytuacją finansową wnioskodawcy, którą Skarżąca przedstawiła w sposób wyczerpujący i rzetelny, a jej oświadczenia znalazły potwierdzenie w przesłanych dokumentach. W ocenie Sądu zasadne są obawy Skarżącej, że skoro prowadzi działalność gospodarczą i uzyskuje z niej średnio około 4.700 zł miesięcznie, to wykonanie zaskarżonej decyzji może wywołać skutki, które trudno będzie odwrócić w przyszłości. Należności, które ma zwrócić wynoszą 152.084,62 zł, co razem z odsetkami daje kwotę ok. 235.000,00 zł. Wprawdzie Skarżąca posiada znaczny majątek w postaci dwóch lokali mieszkalnych, jednak stanowi on równocześnie zabezpieczenia ciążących na niej znacznych zobowiązań kredytowych sięgających kwoty ok. 175.000,00 zł.
Biorąc pod uwagę zapisy przedstawionych umów kredytowych należy zgodzić się ze Skarżącą, że podjęcie przez organ czynności egzekucyjnych celem wykonania zaskarżonej decyzji, grozi jej wypowiedzeniem kredytów przez banki i postawieniem ich w stan natychmiastowej wymagalności. Skutkiem tego może być sprzedaż lokali w trybie postępowania egzekucyjnego co, biorąc pod uwagę zasady doświadczenia życiowego, pozwala przypuszczać, iż uzyskana cena będzie znacząco niższa, od ceny rynkowej. Uzyskana w ten sposób kwota, jeśli pozwoli na zaspokojenie banków, to nie będzie wystarczająca dla zaspokojenia Skarbu Państwa z tytułu wydanej w stosunku do Skarżącej decyzji.
Co więcej utrata lokalu w S. znacznie utrudni Skarżącej wykonywanie obowiązku alimentacyjnego wobec jej ojca, będącego w podeszłym wieku (78 lat), natomiast utrata lokalu, w którym zamieszkuje z mężem może negatywnie wpłynąć na stan jego zdrowia, który w chwili obecnej jest zły.
Reasumując, w ocenie Sądu, Skarżąca uprawdopodobniła zaistnienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., zatem Sąd na do czynienia z sytuacją, która uzasadnia zastosowanie wobec niej wyjątkowego rozwiązania prawnego jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Z tego też względu na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji.