Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej przez Spółdzielczą Grupę Producentów [...] w [...] (zwaną dalej: skarżącą) jest decyzja Prezesa Agencji Rynku Rolnego nr [...] z [...] czerwca 2011 r. utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Terenowego Agencji Rynku Rolnego w [...] z [...] kwietnia 2011 r. na mocy której ustalono w stosunku do skarżącej karę pieniężną w wysokości 14.898,00 zł w związku z naruszeniem art. 54 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 11, poz. 65 ze zm.; zwana dalej: ustawą). Decyzja ta została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Zgodnie z art. 54 ustawy – podmiot skupujący, który nie prześle w terminie określonym w art. 8 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 595/2004 z 30 marca 2004 r. informacji określonych w art. 10 ust. 1 pkt 5, podlega karze pieniężnej w wysokości ustalonej na podstawie art. 8 ust. 3 ww. rozporządzenia.
Art. 8 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 595/2004 stanowi, iż przed 15 maja każdego roku skupujący przekazują właściwemu organowi Państwa Członkowskiemu zgłoszenie zbiorcze danych zawierające zestawienie informacji rocznych poszczególnych producentów.
Stosownie zaś do art. 10 ust. 1 pkt 5 ustawy – podmiot skupujący jest obowiązany do przekazywania dyrektorowi właściwego oddziału terenowego Agencji informacji za poprzedni rok kwotowy dotyczących: a) ilości mleka dostarczonego w danym roku kwotowym przez poszczególnych dostawców hurtowych, b) średniej ważonej zawartości tłuszczu w mleku dostarczonym w danym roku kwotowym przez poszczególnych dostawców hurtowych, c) ilości mleka przeliczonego na mleko o referencyjnej zawartości tłuszczu, dostarczonego w danym roku kwotowym przez poszczególnych dostawców.
Stosownie do art. 8 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 595/2004 – Państwa Członkowskie zobowiązują skupujących, którzy nie przestrzegają terminu określonego w ust. 2, do zapłaty kwoty równej należnej opłacie wyrównawczej za przekroczenie w wysokości 0,01% ilości mleka dostarczonego przez producentów, za każdy rok kalendarzowy zwłoki.
W przedmiotowej sprawie skarżąca 29 czerwca 2010 r. nadała w placówce pocztowej informację za rok obrotowy 2009/2010, która wpłynęła do organu 30 czerwca 2010 r.
Powyższe spowodowało wszczęcie przez Agencję 2 listopada 2010 r. postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej. W trakcie postępowania wyjaśniającego skarżąca tłumaczyła opóźnienie w przekazaniu informacji rocznej chorobą i wyjazdem osoby odpowiedzialnej za sporządzenie tej informacji na leczenie sanatoryjne.
Decyzją z [...] kwietnia 2011 r. Dyrektora OT ARR wymierzył skarżącej karę pieniężną.
Skarżąca od powyższej decyzji wniosła odwołanie, w którym podniosła, że nieterminowe przesłanie informacji rocznej nie było zamierzone i zdarzyło się pierwszy raz. Podkreśliła, że do sporządzenia i przesyłania przedmiotowych informacji wynajęła podmiot zewnętrzny.
Prezes ARR utrzymując w mocy decyzję z [...] kwietnia 2011 r. wyjaśnił, że okoliczności podniesione w odwołaniu nie mogą stanowić podstawy do uchylenia decyzji o wymierzeniu kary pieniężnej, ponieważ nie stanowią one przypadku siły wyższej, nie stanowią również podstawy do uznania, iż naruszenie nastąpiło z przyczyn nieleżących po stronie podmiotu skupującego lub iż naruszenie nieznacznie wpływa na mechanizm kwotowania produkcji mleka.
W skardze z 25 lipca 2011 r. na powyższą decyzję Prezesa ARR skarżąca wniosła o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że samodzielnie nie mogła wysłać stosowanych rozliczeń, ponieważ nie dysponowała odpowiednim program do ich rozliczenia. Natomiast Zakład Przetwórstwa [...] "[...]" Sp. z o.o., zgodnie z umową zlecenia, 14 maja 2010 r. drogą elektroniczną (mailem) oraz listem zwykłym przesłał informację roczną o wykonanym skupie od dostawców hurtowych, a więc w przewidzianym terminie. Skarżąca podkreśliła, że przepisy nie wymagają, aby informacja ta przesłana miała być formie elektronicznej jak i papierowej. Wskazują tylko na wymóg przesłania, czy też przekazania takich informacji we wskazanym terminie i posiadanie przez skupującego stosownego programu informatycznego umożliwiającego przesłanie tych informacji. Skarżąca wskazała także, że w rozmowie telefonicznej odbytej 21 czerwca 2011 r. pracownika skarżącej z pracownikiem Oddziału Terenowego ARR w [...] ustalono, że mail od skarżącej posiadający informacje o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 5 ustawy został przesłany drogą elektroniczną i wpłynął do ARR 14 maja 2010 r. Skarżąca podkreśliła, że przesłanie rocznych informacji 29 czerwca 2011 r. na wezwanie organu zostało dokonano tylko na potwierdzenie informacji wysłanych wcześniej drogą elektroniczną.
W odpowiedzi na skargę Prezes ARR wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowego stanowisko w sprawie. W odpowiedzi na zarzuty skargi wyjaśnił, że plik dostaw rocznych w formacie PDF przesłany przez Zakład Przetwórstwa [...] "[...]" Sp. z o.o. 14 maja 2010 r. nie był opatrzony ani podpisem elektronicznym ani w żaden inny sposób uwierzytelniony zgodnie z wymogami art. 63 § 3a k.p.a., a zatem nie można uznać, iż informacja roczna została złożona przez skarżącą w terminie. Ponadto podkreślił, że ARR nie odnotowała wpływu tej informacji nadanej 14 maja 2010 r. listem zwykłym.
Pismem procesowym z 8 września 2011 r. skarżąca – reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika – uzupełniła zarzuty skargi. Podkreśliła, że do tej pory wszystkie pisma wysyłane drogą mailową do ARR były przyjmowane i organ nie kwestionował, że na tych dokumentach nie ma podpisu elektronicznego. Skarżąca wskazała, że zgodnie z art. 63 § 3a k.p.a. podaniem wniesionym przez strony są wszelkiego rodzaju oświadczenia stron oraz innych uczestników postępowania, składane organowi prowadzącemu postępowanie. Nadto skarżąca podniosła, że zgadza się z przyjętym podglądem doktryny wskazującym, że jeżeli składający podanie nie wprowadzi do wzoru podania elektronicznego wszystkich wymaganych danych, w szczególności nie opatrzy podania właściwym podpisem elektronicznym, będziemy mieli do czynienia z sytuacją braków formalnych podania. Zastosowanie znajdzie wówczas art. 64 § 2 k.p.a., który nakazuje wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, czego organ w niniejszej sprawie nie uczynił. Skarżąca powołała się przy tym na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 21 listopada 2007 r. sygn. akt II SAB/Gd 25/2007.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
skarga jest zasadna.
Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) Sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:
- a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
- b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
- c) istotne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W przedmiotowej sprawie zachodzi sytuacja o jakiej mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a., bowiem okoliczność podniesiona przez skarżącą na etapie skargi, dotycząca nadesłania informacji rocznej o ilości skupionego mleka za rok obrotowy 2009/2010 pocztą elektroniczną 14 maja 2010 r. jest nową okolicznością faktyczną, która istniała w dniu wydania decyzji i była nieznana organowi, który wydał zaskarżoną decyzję. Przy czym istotne w sprawie jest to, że choć w aktach sprawy brak jest wydruku przedmiotowego maila, to jednak obie strony zgodnie twierdzą, że taka informacja została faktycznie drogą elektroniczną wysłana i dotarła do ARR.
Powyższą sytuację należy zakwalifikować jako przesłankę wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Sąd podziela te poglądy wyrażone w doktrynie i orzecznictwie, zgodnie z którymi naruszenie prawa, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 b p.p.s.a. nie może być identyfikowane z "zawinieniem organu", z naruszeniem prawa w rozumieniem tego przepisu mamy do czynienia zawsze, gdy proces konkretyzacji normy prawa materialnego okazał się wadliwy, a więc zawsze, gdy zajdzie którakolwiek z przesłanek o których mowa w art. 145 § 1 k.p.a. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 18 lipca 2008 r. sygn. akt II SA/Rz 958/07, Lex nr 519028, oraz B. Adamiak (B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Warszawa 2007, wyd. 5, s. 452, 453) i T. Woś (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2005, s. 453).
Mając na uwadze powyższe ponownie rozpoznając sprawę organ powinien załączyć do akt sprawy kopię przesłanego mail z 14 maja 2010 r., a następnie ocenić czy zawarte w nim informacje odpowiadają wymogom art. 10 ust. 1 pkt 5 ustawy i stanowią te dane, które skarżącą nadesłała na żądanie organu 30 czerwca 2010 r. Stwierdzenie tożsamości informacji o skupie mleka za rok obrotowy 2009/2010, spowoduje, iż brak będzie podstaw do uzupełnienia braków formalnych pisma z 14 maja 2010 r., bowiem pismo to o właściwy podpis zostało uzupełnione 30 czerwca 2010 r. Jednocześnie Sąd podziela zarzuty skargi i podgląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 21 listopada 2007 r. sygn. akt II SAB/Gd 25/2007, iż wniesienie przez skarżącą informacji w formie dokumentu elektronicznego, mimo że nie został on opatrzony bezpiecznym podpisem elektronicznym jest możliwe, a brak właściwego podpisu nie powoduje bezskuteczności pisma, a jedynie stanowi jego brak formalny, podlegający uzupełnieniu na żądanie organu w trybie art. 64 § 1 k.p.a., czego w niniejszej sprawie nie uczyniono.
W przypadku stwierdzenia, iż informacja nadesłana mailem z 14 maja 2010 r. jest tożsama z informacją złożoną pisemnie 30 czerwca 2010 r. organ powinien jeszcze raz przeanalizować, czy istotnie zachodzą przesłanki do wymierzenia kary pieniężnej skarżącej w związku z naruszeniem przepisów ustawy o organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych.
Mając całość powyższego na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, działając przy tym na zasadzie art. 145 § 1 ust. 1 lit. b p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. W oparciu o art. 152 p.p.s.a. Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.