Uzasadnienie
J. W. wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wskazał, iż gospodarstwo domowe prowadzi z żoną, jest współwłaścicielem domu o pow. 240 m2 i nieruchomości o pow. 1.280 m2, natomiast nie posiada zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. W rubryce 10 wniosku oświadczył, iż źródłem utrzymania jego i żony jest renta w wysokości odpowiednio 1.270 zł oraz 690 zł. W uzasadnieniu wskazał wydatki niezbędne dla utrzymania, dodatkowo podnosząc, iż jest osobą chorą i ponosi związane z tym koszty leczenia.
W dodatkowym oświadczeniu z dnia 18 maja 2015 r. wyjaśnił, iż nie posiada rachunków bankowych ani lokat, posiada natomiast samochód osobowy z 2006 r.
Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje:
Prawo pomocy stanowi wyjątek od obowiązującej w postępowaniu przed sądem administracyjnym zasady ponoszenia przez stronę kosztów postępowania związanych z jej udziałem w sprawie (wyrażonej w art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. Stosownie do treści przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., może zostać ono przyznane osobie fizycznej w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania.
Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Oceniając złożone oświadczenia, uznać należało, iż wnioskodawca nie posiada wystarczającego źródła dochodu, które pozwoliłoby mu ponieść koszty związane z udziałem w postępowaniu sądowym bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania. Wzięto pod uwagę, iż utrzymuje się wraz z żoną ze świadczeń rentowych, które w całości pożytkowane są na wydatki związane z niezbędnym utrzymaniem oraz leczeniem. Wzięto także pod uwagę, iż nie posiada zasobów pieniężnych, oszczędności ani przedmiotów wartościowych, co przemawia za uznaniem, iż po opłaceniu wydatków niezbędnych dla utrzymania oraz kosztów leczenia nie pozostają mu wolne środki na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.