Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej przez Gminę Miasto R. (dalej: Skarżący, Odwołujący, Beneficjent) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest decyzja Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju (dalej: Minister, Organ, Instytucja Zarządzająca, IZ) z dnia... lipca 2019 r., znak... utrzymująca w mocy decyzję Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (dalej: PARP, Instytucja Pośrednicząca, IP) z dnia... kwietnia 2019 r., znak..., wydaną w przedmiocie zwrotu środków pochodzących z umowy o dofinansowanie projektu nr...
Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym:
Na mocy zawartego Porozumienia w sprawie systemu realizacji Programu Operacyjnego Polska Wschodnia Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości - w ramach Osi priorytetowej II: Nowoczesna Infrastruktura Transportowa - zawarła z Gminą Miastem R. w dniu... czerwca 2017 r. umowę o dofinansowanie nr... projektu pt. "[...] ". Umowa ta została zmieniona 3 aneksami z dnia:... grudnia 2017 r.,...czerwca 2018 r. oraz...grudnia 2018 r.
W wyniku przeprowadzonego przez Instytucję Audytową (dalej: IA) audytu projektu stwierdzono brak agregacji przez Beneficjenta wartości szacunkowej zamówień w 2016 r. oraz należytego upublicznienia postępowań o udzielenie zamówień publicznych zgodnie z wymogami prawnymi przewidzianymi dla kwot wynikających z agregacji kwot w 2016 r. Przedmiotowe ustalenia były podstawą zakwestionowania przez IA prawidłowości udzielenia zamówień w postępowaniach:
- 1. Rozbudowa ul....poprzez budowę chodnika,
- 2. Przebudowa skrzyżowania... z ul.... wraz z przebudową sygnalizacji świetlnej i budową zawrotki,
- 3. Budowa publicznej drogi gminnej łączącej ul.... z ul....
W ocenie IA łączna wartość tych postępowań - ujęta w planie zamówień na 2016 r. i przekraczająca tzw. progi unijne - powinna skutkować opublikowaniem informacji o zamówieniach w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (dalej: DUUE). Oprócz opisanego uchybienia IA, w odniesieniu do postępowania "Budowa publicznej drogi gminnej...", wskazała również na inne działania Beneficjenta, które były sprzeczne m.in. z zasadą konkurencyjności.
Ustalenia dokonane przez IA zostały przyjęte przez PARP za własne i legły u podstaw wezwania Strony, w piśmie z dnia... kwietnia 2018 r. znak:...), do zwrotu środków dofinansowania w kwocie obliczonej przy zastosowaniu 25 % wskaźnika korekty wynikającego z Rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 29 stycznia 2016 r.. W odpowiedzi Beneficjent wystosował pismo z dnia... maja 2018 r., w którym nie zgodził się ze stanowiskiem PARP oraz wniósł o jego zmianę i odstąpienie od żądania zwrotu dofinansowania.
Z uwagi na brak zwrotu, IP (pismem z dnia 8 listopada 2018 r.) poinformowała Beneficjenta o wszczęciu postępowania administracyjnego. Po przeprowadzeniu postępowania IP wydała decyzję, w której określiła podlegającą zwrotowi kwotę środków w wysokości 1.293.667,37 zł wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych.
Od tego rozstrzygnięcia Strona złożyła odwołanie, po rozpoznaniu którego organ odwoławczy tj. Minister Finansów, Inwestycji i Rozwoju decyzją z dnia... lipca 2019 r., znak... utrzymał w mocy decyzję Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z dnia...kwietnia 2019 r., wydaną w przedmiocie zwrotu środków pochodzących z umowy o dofinansowanie projektu nr...
W uzasadnieniu Minister wskazał, iż w jego ocenie kwestią niesporną w sprawie jest, że Beneficjent nie dokonał agregacji kwot zamówień planowanych na 2016 r., co doprowadziło do nieprawidłowego oszacowania wartości zamówienia. Uchybienie to z powodu zaniżonej kwoty wartości zamówienia (poniżej tzw. kwot progowych) doprowadziło w konsekwencji do nie przekazania ogłoszenia o zamówieniu Urzędowi Publikacji Unii Europejskiej (dalej: UPUE), co stanowiło złamanie dyspozycji przepisu art. 40 ust. 3 Prawa zamówień publicznych (dalej: pzp). Zgodnie z jego treścią jeżeli wartość zamówienia jest równa lub przekracza kwoty określone w przepisach wydanych na podstawie art. 11 ust. 8, zamawiający przekazuje ogłoszenie o zamówieniu Urzędowi Publikacji Unii Europejskiej.
Nie wypełnienie obowiązku wynikającego z art. 40 ust. 3 pzp skutkowało naruszeniem fundamentalnej zasady udzielania zamówień publicznych, tj. zasady uczciwej konkurencji i równego traktowania wykonawców wynikającej z art. 7 ust. 1 pzp. Publikacja ogłoszenia o zamówieniu w Biuletynie Zamówień Publicznych była de facto zaadresowana do wykonawców krajowych i eliminowała z udziału w postępowaniu wykonawców zagranicznych. Barierę dla wykonawców z zagranicy mogły bowiem stanowić nie tylko nieznajomość języka ale także (a być może przede wszystkim) brak wiedzy wykonawców nt. polskiego publikatora, w którym zamieszczono ogłoszenia o zamówieniach.
W uznaniu dla powyższego organ odwoławczy stwierdził, że wezwanie, na podstawie przepisu art. 207 ust. 8 ustawy o finansach publicznych (dalej: ufp), do zwrotu środków z powodu naruszenia procedur obowiązujących przy udzielaniu zamówień publicznych, a wobec braku uczynienia zadość wezwaniu, wszczęcie postępowania przez IP w celu określenia kwoty do zwrotu były tak uzasadnione jak i konieczne.
Na decyzję organu II instancji Skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucono decyzji Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju:
- I. naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to:
- 1. art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: kpa), poprzez jego bezzasadne zastosowanie i utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu pierwszej instancji na skutek uznania za słuszny zarzutu, że skarżący dokonał nieuprawnionego, sztucznego podziału zamówienia, a niewłaściwe oszacowanie wartości zamówienia skutkowało złamaniem ustawowego obowiązku przekazywania do UPUE ogłoszeń o zamówieniu przekraczającym wartości progów unijnych, czym naruszył zasadę konkurencyjności;
- 2. art. 138 § 1 pkt 2 kpa poprzez jego bezzasadne niezastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, pomimo że spełniona została przesłanka do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji w całości z uwagi na brak istnienia w okolicznościach niniejszej sprawy przesłanek wskazujących na naruszenie przez skarżącego warunków kwalifikowalności wydatków wynikających z § 1 pkt 27 umowy o dofinansowanie nr... (zmienionej następnie aneksami), której przedmiotem było dofinansowanie projektu pn. "[...] ", co w konsekwencji doprowadziło do uznania, że wydatki poniesione przez Beneficjenta dotyczące postępowań: Rozbudowa ul...., Przebudowa skrzyżowania..., Budowa publicznej drogi gminnej..., stanowią wydatki niekwalifikowane;
- 3. art. 8 w zw. z art. 11 kpa poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, jak również naruszenie zasady przekonywania w merytorycznym rozstrzygnięciu przedmiotowej sprawy w kontekście przyszłych skutków finansowych, jakie mogą grozić Skarżącemu, w szczególności poprzez bezzasadne pominięcie zarzutów stawianych przez Skarżącego w odwołaniu i nie odniesienie się do nich w treści zaskarżonej decyzji, zwłaszcza zarzutów naruszenia przepisów postępowania administracyjnego;
- 4. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 kpa oraz art. 80 kpa poprzez:
- - niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie, niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, co kłóci się z zasadą dbałości o interes społeczny i słuszny interes obywateli;
- - wyprowadzenie z materiału dowodowego niniejszej sprawy wniosków z niego nie wynikających;
- - dokonanie wybiórczej, dowolnej oceny materiału dowodowego bez uwzględnienia okoliczności niniejszej sprawy;
- 5. art. 107 § 3 kpa poprzez niedostateczne wyjaśnienie przesłanek, którymi kierował się organ wydając zaskarżoną decyzję, w szczególności poprzez niedostateczne uzasadnienie podstaw faktycznych nałożenia korekty finansowej.
- II. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to:
- 1. art. 207 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 9 ufp, poprzez niezasadne przyjęcie ich zastosowania, mimo że w świetle zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wynika, że przyznane Beneficjentowi środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich w kwocie 1.293.667,37 zł nie zostały przez Beneficjenta wykorzystane w naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 ufp;
- 2. Wytycznych w zakresie kwalifikowalności wydatków w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności na lata 2014-2020 Wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków: Podrozdziału 6.5 pkt 3 w zw. z art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. prawo zamówień publicznych w zw. z art. 40 ust. 3 pzp poprzez błędną interpretację ich postanowień dotyczących podziału zamówienia publicznego i jego publikacji;
- 3. Lp.2 "Niedopełnienie obowiązku odpowiedniego ogłoszenia o zamówieniach o wartościach równych lub wyższych niż określone w przepisach wydanych na podstawie art. 11 ust. 8 ustawy pzp " Załącznika do rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 22 lutego 2017 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków obniżania wartości korekt finansowych oraz wydatków poniesionych nieprawidłowo związanych z udzielaniem zamówień (Dz. U. z 2017 r., poz. 615) poprzez jego błędne zastosowanie i nałożenie korekty finansowej w wysokości 25%.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty Skarżący wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Nadto w treści pisma uzupełniającego do skargi pełnomocnik Skarżącego wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu w postaci decyzji Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia... kwietnia 2020 r., wydanej w stosunku do Skarżącego w analogicznej sprawie.
W odpowiedzi na skargę Minister Finansów, Inwestycji i Rozwoju wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje stanowisko w sprawie. W ocenie organu skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2020 r., poz. 365 z p. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z p. zm. – dalej: p.p.s.a.), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:
- 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:
a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
- 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;
- 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.
Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego pod kątem zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Jednocześnie, zgodnie z przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonego postanowienia ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu (patrz: T. Woś - Postępowanie sądowo-administracyjne, Warszawa 1996 r., str. 224). W tym celu Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).
W tym miejscu wskazać również należy, że zgodnie z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374), niniejsza sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, w myśl art. 120 p.p.s.a. na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Skierowanie sprawy do rozpoznania w przywołanym trybie zostało poprzedzone wyrażeniem zgody przez strony w tym zakresie.
Mając na uwadze powyższe, na tej właśnie podstawie, sąd rozpoznał skargę w trybie uproszczonym.
Reasumując należy stwierdzić, iż uchylenie aktu administracyjnego z racji naruszenia prawa materialnego uzasadnione będzie wtedy, gdy - w wypadku prawidłowego zastosowania tych norm - rozstrzygnięcie byłoby inne. Zaznaczyć trzeba, że naruszenie prawa nie powoduje uchylenia aktu administracyjnego, gdy wystąpi w postaci rażącej, albowiem wówczas stwierdza się nieważność decyzji lub postanowienia. Wreszcie "inne naruszenie przepisów postępowania" skutkuje uchyleniem aktu administracyjnego, o ile uchylenie to mogło mieć (a więc wcale nie musiało mieć) wpływu na wynik sprawy.
Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie. Sąd uznał bowiem, rozpoznając niniejszą sprawę, iż organy administracji publicznej naruszyły przepisy postępowania w stopniu, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W analizowanej sprawie spór bez wątpienia dotyczy kwestii związanej z rozumieniem i stosowaniem przepisów ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych (wersja w okresie objętym spornym zamówieniem - Dz. U. z 2015 r., poz. 2164 z p. zm.; dalej jako p.z.p.), a w szczególności kwestii związanej z zaniżaniem wartości zamówienia lub wybieraniem sposobu obliczania wartości zamówienia (wcześniej: podziałem zamówienia na części) w celu uniknięcia stosowania przepisów ustawy prawo zamówień publicznych.
Sąd rozpoznając niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd zaprezentowanym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2016 r., sygn. akt II GSK 274/16 (wszystkie powołane orzeczenia dostępne na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych: www.orzeczenia.gov.pl), który odnosząc się do stosowania art. 32 ust. 2 p.z.p. wskazał, iż istotnym dla ustalenia tożsamości przedmiotowej zamówienia na roboty budowlane jest funkcjonalne podejście do pojęcia "robót budowlanych". Jako jedno zamówienie należy zatem traktować takie przedsięwzięcie, które obejmuje możliwie szeroki zakres realizacji obiektu budowlanego, spełniającego określoną funkcję techniczno-użytkową.
NSA wskazał, że linia tego rodzaju podziału nie zawsze będzie jednak wyraźna, zwłaszcza w odniesieniu do inwestycji dotyczących budowy/przebudowy dróg publicznych, stanowiących element sieci dróg o różnym rodzaju i charakterze, wymagających czasami zastosowania różnych technologii budowy. Zamawiający oraz organy muszą zatem szczególnie ostrożnie oceniać czy planowane przedsięwzięcie ma charakter jednostkowy, czy powinno raczej zostać potraktowane jako część szerszej całości.
Argument, na jaki wskazuje organ, są wyniki kontroli, które dotyczą zbliżonego zakresu robót budowlanych w odrębnie przeprowadzonych zamówieniach oraz dodatkowo połączenia przebudowy dróg w jednym zamówieniu, w mniemaniu organu wskazuje, że możliwa była realizacja wszystkich elementów przez tego samego wykonawcę. Świadczy to zatem o podobieństwie sposobu realizacji zamawianych robót - są one tego samego rodzaju i o tym samym przeznaczeniu. Po drugie, istnieje zbieżność czasowa pomiędzy wiedzą zamawiającego o zakresie i wartości zamówień a momentem udzielania pierwszych z nich. Dodatkowo miało miejsce dofinansowanie przedsięwzięcia w ramach jednego projektu.
Jak to podkreślił w cyt. wyroku NSA wskazane okoliczności, tj. ten sam rodzaj i to samo przeznaczenie robót budowlanych, możliwość ich przewidzenia w określonej perspektywie czasowej oraz możliwość ich realizacji przez jednego wykonawcę, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, należy traktować jako wskazówki przy ocenie dochowania wymogów z art. 32 ust. 2 p.z.p., nie przesądzające jednak o prawidłowości przeprowadzonej procedury zamówień publicznych.
Naczelny Sąd Administracyjny nie zgodził się z prezentowanym przez organ poglądem, iż beneficjent na pewno dokonał nieuprawnionego podziału zamówienia publicznego, czym wypełnił dyspozycję art. 32 ust. 2 p.z.p., a w konsekwencji nie zsumował jego wartości i nie zamieścił ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
NSA wskazał, że inwestycje drogowe m.in. z uwagi na swój zakres, poziom skomplikowania, dużą konkurencję na rynku wykonawców, wartość oraz niejednokrotne współfinansowanie ze środków europejskich, są przedsięwzięciami szczególnie złożonymi. Ocena naruszenia w konkretnej sprawie normy z art. 32 ust. 2 p.z.p. nie może zatem abstrahować od powyższych okoliczności, przyjmując na potrzeby oceny wyłącznie zewnętrzny sposób spojrzenia, dodatkowo prowadzony z perspektywy procedur przetargowych już zakończonych. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela więc sugerowanego de facto przez organ spojrzenia, iż to kwestia zamówień publicznych przesądza o realizacji danej inwestycji drogowej tj. tego co, gdzie i w jaki sposób zostanie wykonane. Takie stanowisko w istocie paraliżowałoby inwestycje w dziedzinie dróg, nakazując - z powodu błędnie rozumianej ostrożności - sumowanie wszelkich planowanych w danym okresie inwestycji drogowych, bowiem te bez wątpienia w znakomitej większości mogą zostać wykonane przez tego samego wykonawcę, pozostają ze sobą w związku oraz prowadzone roboty są tego samego rodzaju i o tym samym przeznaczeniu.
Jak ponadto stwierdził NSA - rozumowanie takie w ogóle nie uwzględnia mogących istnieć po stronie zamawiającego przesłanek o charakterze organizacyjnym lub celowościowym, przemawiających za określonym (rozdrobnionym) ukształtowaniem zamówień publicznych, a te w równym stopniu wpływają na ocenę okoliczności, o której mowa w art. 32 ust. 2 p.z.p. Dodatkowo NSA wskazał, iż organ skupia się w sposób skrajny na kwestii kumulowania wartości zamówienia, tak aby w ten sposób doprowadzić do zapewnienia jak najwyższej konkurencyjności w wyborze ofert. Zapomina jednak, iż kumulowanie wartości planowanych przedsięwzięć, a przez to i ich zakresu przedmiotowego nie jest celem samym w sobie i może powodować, że do potencjalnych zamówień mogą przystąpić wyłącznie największe podmioty na rynku, bowiem tylko one będą zdolne wykonać tak złożone przedsięwzięcie. To z kolei może prowadzić do pokrzywdzenia mniejszych podmiotów, zmuszonych w celu przystąpienia do inwestycji do zawiązywania konsorcjów. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał na powyższe kwestie z uwagi na potrzebę każdorazowej ich oceny.
Tym samym zasadnym jest, aby organ ustalił, czy udzielone odrębnie zamówienia powinny były zostać potraktowane jako jedno, a przez to ich wartość zsumowana, czy też nie doszło do takiej sytuacji, jak na to wskazuje Skarżący.
W świetle powyższego zauważyć należy, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy Minister w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji powinien, czyniąc zadość wymogom z art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., odnieść się do zarzutów odnośnie ustalenia powyższych kwestii w przedstawionym przez Sąd aspekcie.
Należy też nadmienić, że Sąd zapoznał się z treścią decyzji z dnia... kwietnia 2020 r., wydanej w stosunku do Skarżącego przez Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej (a więc niewątpliwie znanej organowi), a dotyczącej podobnej kwestii, z której wynika odmienny pogląd, niż zaprezentowany w zaskarżonej decyzji.
Powyższe naruszenia świadczą również o zasadności zarzutów skargi nie tylko w zakresie naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 § 1 k.p.a., lecz również art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a., który nakazuje organom administracji publicznej prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej, jak też art. 11 k.p.a., nakładający obowiązek przekonywania strony.
Ponieważ zaskarżona decyzja Ministra została uchylona z uwagi na naruszenie przepisów proceduralnych uniemożliwiające ocenę prawidłowości zastosowania przepisu prawa materialnego (art. 32 ust. 2 p.z.p.), przedwczesne jest wiążące wypowiadanie się do zasadności zarzutów skargi nawiązujących do ustaleń w zakresie naruszenia w tym zakresie wytycznych w zakresie kwalifikowalności wydatków, ustawy o finansach publicznych oraz w kwestii sposobu obliczania przedmiotowej korekty finansowej.
Ponownie orzekając w sprawie Minister uwzględni ocenę prawną wyrażoną w niniejszym wyroku i rozważy zasadność wszystkich argumentów i zastrzeżeń podniesionych przez Skarżącego na etapie odwołania (powtórzonych także w skardze). Organ winien dokonać odpowiedniego ustalenia okoliczności wskazanych jako podstawa wszczęcia postępowania co do zwrotu, a w razie potwierdzenia ich zasadności, ustalenia kwoty wydatków niekwalifikowalnych, a co za tym idzie określenia kwoty zwrotu, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu przyszłej decyzji, spełniającej wymogi art. 107 § 3 k.p.a.
Ponownie rozpatrując sprawę Minister Finansów, Inwestycji i Rozwoju (obecnie Funduszy i Polityki Regionalnej) dostosuje się do wskazań zawartych w niniejszym wyroku.
Z przedstawionych powyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję i orzekł jak w wyroku.
Odnośnie do wniosku o zwrot kosztów, Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Do kosztów tych zalicza się między innymi koszty sądowe, w tym wpis, a także wynagrodzenie pełnomocnika reprezentującego stronę skarżącą, o czym stanowi art. 205 § 1 i § 2 p.p.s.a.
Wniosek o zwrot kosztów Sąd rozstrzygnął zatem w oparciu o wskazane przepisy, zasądzając na rzecz Skarżącego kwotę 23 754 zł, stanowiącą sumę uiszczonego w sprawie wpisu sądowego (12 937 zł) oraz wynagrodzenia pełnomocnika (10 800 zł), jak też zwrot uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł).