Uzasadnienie
W dniu [...] kwietnia 2000 r. na wniosek R. M. na podstawie zgłoszenia celnego SAD nr [...] objęto procedurą dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym importowany z F. samochód osobowy marki [...] o wartości [...][...]. Do zgłoszenia dołączono fakturę nr [...] z dnia [...] kwietnia 2000 roku wystawioną przez sprzedawcę, tj. firmę E. z siedzibą w G., Deklarację Wartości Celnej z dnia [...] kwietnia 2000 roku oraz ocenę techniczną Zespołu Rzeczoznawców Techniki Samochodowej i Ruchu Drogowego A.P. o nr [...] z dnia [...] kwietnia 2000 roku.
Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. decyzją z dnia [...] marca 2003 roku o nr [...] uznał powyższe zgłoszenie celne za nieprawidłowe w zakresie wartości celnej, stawki celnej i wymiaru cła oraz ustalił wartość celną importowanego pojazdu w wysokości [...], stawkę celną autonomiczną w wysokości 35% (2.500 eur/szt.) oraz kwotę długu celnego na poziomie [...] złotych.
Po rozpatrzeniu odwołania importera Dyrektor Izby Celnej [...] w W. decyzją z dnia [...] lipca 2003 roku o nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W skardze na powyższą decyzję zarzucono organom celnym naruszenie art. 122, 187 i 191 Ordynacji podatkowej, polegające na zaniechaniu wyjaśnienia wszelkich okoliczności sprawy oraz dokonanie przez organ celny ustaleń w sposób arbitralny i dowolny, bez oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym. W uzasadnieniu skargi skarżący stwierdził, że faktura nr [...] nie jest mu znana i nigdy nie stanowiła dowodu jakiejkolwiek transakcji dokonanej przez niego, w szczególności nie dotyczyła zakupu samochodu [...] (rok prod. 1994, nr nadwozia [...]). Skarżący zakwestionował wiarygodność "nowych" faktur, tj. faktur przedstawianych w miejsce faktur dołączonych do zgłoszenia celnego, a nadto podniósł, że otrzymał decyzję organu ł instancji, od której wniósł odwołanie, natomiast decyzja II instancji skierowana została do J.M.
Oddalając skargę wyrokiem z dnia 9 listopada 2004 r., sygn. akt VSA 3474/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że świetle uzyskanych od [...] władz celnych informacji, organ celny był uprawniony dokonania korekty wartości celnej.
Sąd wskazał, że zgodnie z postanowieniami art. 11 ust. 3 Protokołu nr 6 do Układu Europejskiego organy celne obu państw były uprawnione do wykorzystywania ja dowodów, otrzymanych informacji i dokumentów, w tym przypadku faktury [...] Zdaniem Sądu organy celne miały prawo zakwestionować autentyczność przedłożonej przez skarżącego przy zgłoszeniu celnym faktury, zgodnie bowiem z art. 2 Protokołu nr 6 wzajemnej pomocy w sprawach celnych do Układu Europejskiego, zebrane przez [...]organy celne informacje i dowody zostały udostępnione polskiej administracji celnej w celu zapewnienia prawidłowego stosowania ustawodawstwa celnego, w szczególności prze zapobieganie, prowadzenie dochodzeń i wykrywanie naruszeń tego ustawodawstwa.
Sąd uznał za chybione zarzuty skarżącego, że organy celne w swojej decyzji ni wykazały, dlaczego właśnie fakturę ujawnioną przez f. władze celne uznały z wiarygodną, pomimo, że za prawdziwością danych ujętych w fakturze nr [...] przemawiał, treść dołączonej do zgłoszenia celnego opinii technicznej. Sąd uznał, że sam fakt, że faktur; nr [...] została odnaleziona przez [...] władze celne w toku postępowania prowadzonego na wniosek władz polskich, uprawniała władze polskie do wykorzystywania jej jako dowodu. Do tego celu. z mocy postanowień Protokołu nr 6 o wzajemnej pomocy w sprawach celnych, organy celne nie były zobligowane do przeprowadzenia jakiegokolwiek dodatkowego postępowania dowodowego.
Odnosząc się do zarzutu zastosowania przez organ celny stawki celnej w wysokości 35 procent Sąd wskazał, że obniżone stawki celne określone w umowach zawartych przez Rzeczpospolitą Polską z innymi państwami bądź grupami państw są stosowane na wniosek zgłaszającego, o ile towar importowany spełnia warunki ich zastosowania. Sąd podkreślił, że przepisy art. 13 i 16 Protokołu nr 4 do Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Rzeczpospolitą Polską z jednej strony a Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi z drugiej strony, dotyczące definicji pojęcia "produkty pochodzące" i metod współpracy administracyjnej oraz przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 1999 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz. U. Nr 107, poz. 1217) uzależniają możność zastosowania obniżonych stawek celnych od wystąpienia określonych przesłanek.
Sąd wyjaśnił, że zgodnie z art. 16 Protokołu nr 4 produkty pochodzące ze Wspólnot Europejskich korzystały przed 1 maja 2004 roku w imporcie do Polski (i odwrotnie) z obniżonych stawek celnych pod warunkiem przedłożenia jako dowodu pochodzenia świadectwa przewozowego EUR 1 albo deklaracji złożonej przez eksportera na fakturze, specyfikacji wysyłkowej lub innym dokumencie handlowym. W niniejszej sprawie, wobec zakwestionowania wiarygodności przedłożonej przy zgłoszeniu celnym faktury, organ celny przyjął, iż zakwestionowana została nie tylko podana na tym dokumencie cena transakcyjna, ale także wiarygodność innych w nim zamieszczonych danych dotyczących towaru, w tym i wiarygodność deklaracji pochodzenia towaru. Z uwagi na to Sąd uznał, że organ celny w sposób prawidłowy i zgodny z interesem skarżącego, opierając się na danych wynikających z tzw. nr VIN, ustalił, że importowany samochód był wyprodukowany w H. i uznał tę informację za wystarczający dowód pochodzenia dla zastosowania stawki celnej autonomicznej w wysokości 35% (2.500 eur/szt).
Sąd uznał, iż bez znaczenia dla oceny sprawy jest podniesiony w skardze zarzut, że w uzasadnieniu decyzji organ podał należną stawkę celną w wysokości 35% (1250 eur/szt.), gdyż jest to oczywisty błąd pisarski.
Sąd uznał, że w toku postępowania nie doszło do naruszenia zasady ochrony słusznego interesu strony, czy też zasady zaufania obywateli do organów państwa i podkreślił, że wydając rozstrzygnięcie, organy celne działały na podstawie przepisów prawa, prowadziły postępowanie w sposób budzący zaufanie do organów celnych i podjęły wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. W ocenie Sądu wnioski organu odwoławczego wyprowadzone z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wykraczają poza swobodną ocenę dowodów, a więc nie stanowią naruszenia prawa.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący wskazał jako jej podstawę:
Naruszenie prawa materialnego, przejawiające się obrazą art. 13 § 1, art. 23 § 7 w zw. z art. 29 § 1 oraz art. 85 § 1, a także art. 222 § 4 ustawy z dnia-9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (Dz.U. z 2001 r. Nr 75 poz. 802 z późn. zm.), a także art. 247 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.)
Naruszenie prawa procesowego, przejawiające się obrazą art. 134 § 1 i art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako p.p.s.a.) w związku z art. 231 kpc.
Ponadto, zdaniem skarżącego WSA w Warszawie pominął w sprawie przesłankę nieważnościową, o której mowa w art. 247 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa. Bezspornym jest bowiem, iż decyzja Dyrektora Izby Celnej [...] w W. z dnia [...] lipca 2003 r. o nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. nr [...], której stroną był Pan R. M., skierowana została do J. M. - syna skarżącego i strony w innym toczącym się postępowaniu. Zdaniem skarżącego, obowiązki wynikające z decyzji II instancji nałożone zostały na osobę nie będącą stroną w sprawie, a tym samym decyzja z dnia [...] lipca 2003 r. dotknięta jest wadą nieważności, na podstawie przepisu wskazanego powyżej.
Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 23 maja 2005 r. sygn, akt I GSK 197/05 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
Odnosząc się do zarzutu skarżącego polegającego na skierowaniu decyzji organu II instancji do J. M., a tym samym nałożenia obowiązków na osobę nie będącą stroną postępowania administracyjnego Sąd wskazał, że materiał dowodowy potwierdza, ze decyzja organu I instancji skierowana została R. M., który złożył od niej odwołanie, natomiast decyzja organu II instancji skierowana została do syna skarżącego-J. M.- uczestnika innego postępowania administracyjnego. Sąd II instancji stwierdził, że pomimo zarzutów w tej mierze, Sąd I instancji nie dokonał badania tej kwestii w ramach badania legalności zaskarżonej decyzji. Nie dokonano oceny interesu prawnego w rozumieniu art. 50 p.p.s.a. we wzruszeniu tej decyzji
NSA nakazał zbadanie i ustalenie statusu prawnego skarżącego w sytuacji, gdy był on uczestnikiem postępowania administracyjnego, zaś adresatem decyzji ostatecznej jest inna osoba, która nie brała udziału w tym postępowaniu, a w konsekwencji jego uprawnień do wniesienia skargi w świetle art. 50 § 1 p.p.s.a. i w zależności od dokonanych ustaleń, ewentualnego rozpoznania skargi z uwzględnieniem art. 134 p.p.s.a.
Rozpatrując ponownie sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zarzuty skargi dotyczące skierowania decyzji II instancji do osoby, która nie jest stroną w sprawie są bezzasadne.
Jak wynika z materiału dowodowego sprawy zgłaszającym towar wg SAD [...] z dnia [...].04.2000 r. i adresatem decyzji organu I instancji z dnia [...].03.2003r. był R. M. zam. [...].(k. 8,25,26 akt. adm.).
R. M. złożył również odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. i był adresatem pisma z dnia [...].05.2003r. przesłanego przez organ II instancji w trybie art. 200 Ordynacji podatkowej (k. 29, 31, 32,33 akt adm.)
W decyzji z dnia [...].07.2003 r. Nr [...] Dyrektora Izby Celnej [...], wydanej na skutek odwołania R. M. z dnia [...].04.2003r. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. nr [...], uznającej zgłoszenie celne zawarte w JDA SAD nr [...] z dnia [...].04.2000 za nieprawidłowe, jako adresata wskazano J. M., [...]. (k. 37 akt. adm.). Odbiór tej decyzji pokwitował R. M. w dniu 21.07.2003 r.(k. 38 akt adm.).
Postanowieniem z dnia [...].10.2003 r., wydanym na podstawie art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej, Dyrektor Izby Celnej [...] sprostował z urzędu oczywistą omyłkę w swojej decyzji z dnia [...].07.2003 r. Nr [...] w ten sposób, że na stronie pierwszej zamiast "J. M." wpisano "R. M."(k. 39 akt. adm.) Postanowienie to zostało doręczone R. M. w dniu [...].10.2003 r. (k.30 akt adm.) i nie zostało zaskarżone. Stanowi więc integralną część decyzji organu II instancji z dnia [...].07.2003 r., która odnosi się do zgłoszenia celnego z dnia [...].05.2000 r.
Jak już wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie (por. wyrok NSA,1999.10.2 w Krakowie I SA/Kr 1206/98LEX nr 39772) oczywiste omyłki, zgodnie z art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej można sprostować w drodze postanowienia, nawet po wniesieniu przez stronę odwołania, w którym powyższe omyłki są przedmiotem zarzutów.
W niniejszej sprawie bezspornym jest, że Dyrektor Izby Celnej [...] błędnie podał w decyzji z dnia [...].07.3003r. imię uczestnika postępowania. W świetle całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego należy jednak uznać, że powyższy błąd był oczywistą omyłką, którą zgodnie z art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej można było sprostować w drodze postanowienia, nawet po wniesieniu przez stronę odwołania, w którym powyższa omyłka jest przedmiotem zarzutów.
W konkluzji stwierdzić należy, że adresatem decyzji ostatecznej z dnia [...].07.2003r. nr [...] wydanej w II instancji przez Dyrektora Izby Celnej w W. jest R. M., który pokwitował odbiór zarówno decyzji, jak i postanowienia o sprostowaniu oczywistej omyłki z dnia [...].10.2003r.- w związku z czym R. M. był w świetle przepisu art. 50 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi na tę decyzję.
Trafne są natomiast zarzuty skargi dotyczące nieprawidłowości w sposobie ustalenia odsetek wyrównawczych. Zaskarżona decyzja, w tym zakresie została wydana z naruszeniem prawa.
Zawarte w sentencji decyzji utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją orzeczenie co do odsetek nie odpowiada wymaganiom art. 210 Ordynacji podatkowej, gdyż stanowiąc, że "Wysokość odsetek wyrównawczych stosownie do § 1 ust.3 pkt.2 i § 2.1 i 2.3 powołanego wyżej Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 czerwca 1998r. określi Wydział Finansowy Izby Celnej [...] w W. Data powstania długu celnego-[...].04.2000r. ", nie stanowi rozstrzygnięcia w tym zakresie w rozumieniu art. 210 pkt.5 w zw. z art. 270 § 2 Ordynacji podatkowej. Nie rozstrzyga bowiem sprawy co do jej istoty, ani w inny sposób nie kończy postępowania w sprawie, a przy tym ustalenie odsetek wyrównawczych pozostawiono jednostce nie będącej organem celnym w rozumieniu art. 278 Kodeksu celnego.
Ponadto decyzja organu I instancji poza przytoczeniem przepisów prawa odnoszących się do określania i pobierania odsetek wyrównawczych nie zawiera uzasadnienia faktycznego i prawnego (art. 210 § 1 pkt6, § 4 Ordynacji podatkowej), zaś decyzja organu II instancji nie spełnia żadnego z warunków wymienionych w tych przepisach.
Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 26 czerwca 1998r. zmieniające rozporządzenie w sprawie wypadków i warunków pobierania odsetek wyrównawczych oraz sposobu ich naliczania (Dz. U. Nr 86, poz. 544) jak sam tytuł wskazuje określa zasady pobierania odsetek wyrównawczych oraz sposoby ich obliczania przypisując tę powinność organowi celnemu.
Organ ten winien określić kwotę od jakiej należy obliczyć odsetki wyrównawcze, początek i koniec okresu za jaki są należne. Elementów tych nie zawierają decyzje obu instancji.
Powyższe naruszenia przepisów art. 210 § 4 w zw. z art.235 O. p. należy uznać za mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Z tych wszystkich względów Sąd na podstawieart.145 § l lit. a oraz lit. c oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz 1270) uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej odsetek wyrównawczych, natomiast w pozostałej części, stosownie do art. 151, Sąd skargę oddalił uznając, że w tym zakresie decyzja nie narusza prawa.
Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania znajduje uzasadnienie w przepisie art. 206 p.p.s.a.
|Wyrok z dnia 23 września 2005 r. |
|Sygn. Akt. VSA/Wa 1751/05 jest prawomocny |
|od dnia 15 grudnia 2005 r. |
|podpis sędziego |