Uzasadnienie
W dniu 4 stycznia 2001 r., działająca w imieniu firmy V. Sp. z o.o. w W., Agencja Celna [...] w W. zgłosiła do procedury wywozu samochód osobowy marki [...] nr nadwozia [...], rok produkcji 1998.
W zgłoszeniu celnym nr [...] jako nadawcę towaru wpisano ww. firmę V. Sp. z o.o. w W., zaś jako jego odbiorcę J. M. zam. [...].
Do zgłoszenia celnego została załączona faktura VAT nr [...] z dnia [...] stycznia 2001 r. wystawiona dla J. M. zam. [...]; dowód rejestracyjny pojazdu nr [...] wystawiony dla właściciela samochodu V. Sp. z o.o. w W. Dyrektor Urzędu Celnego w W. przyjął ww. zgłoszenie celne jako odpowiadające wymogom formalnym określonym w art. 64 § 1 i § 2 Kodeksu celnego, co z mocy prawa spowodowało objęcie towaru wnioskowaną procedurą celną.
W dniu 9 października 2003 r. działająca w imieniu J. M. Agencja Celna [...] W. wniosła o uznanie zgłoszenia celnego nr [...] z dnia [...] stycznia 2001 r. za nieprawidłowe w polu 2, w którym zamiast firmy V. Sp. z o.o. w W. jako nadawca towaru powinien figurować J. M. zam. [...]. Do wniosku załączono kserokopię faktury pro-forma VAT nr [...] z dnia [...].12.2000 r. wystawioną dla J. M. zam. w [...]; kserokopię faktury VAT nr [...] z [...].01.2001 r. wystawioną na J. M. z adresem w [...]; kserokopię przelewu pieniędzy z [...].12.00 r.
Decyzją z dnia [...] marca 2004 r. Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. umorzył postępowanie w przedmiotowej sprawie. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że brak jest podstaw prawnych do uznania J. M. za stronę postępowania oraz do zmiany zapisów w polu 2 ww. zgłoszenia celnego. Jako podstawę takiego wniosku organ wskazał pismo firmy V. Sp. z o.o. o obecnej nazwie V. Sp. z o.o. z dnia [...] listopada 2003 r., w którym stwierdzono, że w systemie księgowym istnieje tylko jedna faktura VAT nr [...] z dnia [...].01.2001 wystawiona dla J. M. z adresem [...], nie ma śladu żadnych innych faktur wystawionych w związku z tą sprzedażą. Firma potwierdziła, iż to ona była nadawcą towaru zgłoszonego do wywozu, oraz że nie widzi podstaw do zmiany zapisów w polu nr 2 zgłoszenia. Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Dyrektor podzielił ustalenia faktyczne oraz wnioski organu pierwszej instancji.
W dniu 19 września 2006 r. J. M. złożył skargę na powyższą decyzję Dyrektora Izby Celnej wnosząc o jej unieważnienie oraz o unieważnienie decyzji ją poprzedzającej. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił:
że jest wadliwe, gdyż SAD eksportowy jest dokumentem o charakterze kryminalnym. pojazd został wyprodukowany na rynek europejski z europejską specyfikacją, nie może być sprzedany lub eksportowany do K., gdzie obowiązuje północnoamerykańska specyfikacja i homologacja pojazdów. Wszystko to stanowi zgodnie z obowiązującymi międzynarodowymi umowami dotyczącymi obrotu pojazdami samochodowymi oraz przepisami obowiązującymi w K., że pojazd mógł być legalnie odprawiony w dniu [...] stycznia 2001 r. tylko czasowo z koniecznością jego powrotu do Polski, jedyną istotną informację do sporządzenia prawidłowego SAD-u wywozowego przedmiotowego pojazdu powinien być jego numer identyfikacyjny, że zostało wydane z przewlekłością postępowania.
Jednocześnie skarżący wniósł o zasądzenie od organów odszkodowania w kwocie [...] zł; zadośćuczynienia w kwocie [...] zł; zwrotu kosztów podróży w kwocie [...] zł; zwrotu kosztów składowania pojazdu w składzie celnym, zwrotu kosztów dokumentacji i administracyjnych w kwocie [...] zł.
Na rozprawie w dniu 14 grudnia 2006 r. skarżący cofnął skargę w zakresie roszczeń cywilnoprawnych, w pozostałej części wnosił o uchylenie obu decyzji.
Dyrektor Izby Celnej wnosił o oddalenie skargi podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem.
Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji wydanej przez Dyrektora Izby Celnej w W., w granicach kompetencji przysługujących sadowi administracyjnemu na podstawie ww. ustaw, tj. badając zaskarżone orzeczenie pod względem jego zgodności tak z przepisami procesowymi jak i z normami prawa materialnego, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja nie jest prawidłowa, aczkolwiek z innych powodów niż wskazane w skardze.
Zaskarżoną decyzją organ stwierdził, że skarżący nie jest stroną postępowania i dlatego umorzył postępowanie w sprawie.
Dokonując tego stwierdzenia organ nie wskazał dlaczego i na jakiej podstawie prawnej tak uważa.
Jest to błąd organu wpływający na treść decyzji.
W sprawie należało rozważyć jakie przepisy materialne oraz jakie przepisy proceduralne mają zastosowanie. Rozważono tylko zastosowanie przepisów materialnych.
Zgodnie z ogólną zasadą prawa stosuje się przepisy prawa materialnego właściwie na datę zdarzenia, w tym przypadku zgłoszenia celnego wywozowego oraz przepisy prawa procesowego właściwe na datę orzekania, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.
W przedmiotowej sprawie właściwe przepisy prawa materialnego to kodeks celny z dnia 9 stycznia 1997 r. (Dz.U. Nr 75 z 2001 r., poz. 802 ze zm.) o czym stanowi ww. zasada potwierdzona przepisem przejściowym art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne (Dz.U. Nr 68 z 2004 r., poz. 623). Natomiast przepisy procesowe to ordynacja podatkowa - ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r., a w niej art. 133 określający stronę postępowania.
Wymieniony przepis różnie określał stronę w dacie zgłoszenia celnego oraz w dacie złożenia wniosku o uznanie zgłoszenia celnego za nieprawidłowe i w dacie orzekania przez organ.
W tych ostatnich dwóch datach § 2 wymienionego przepisu miał takie same brzmienie, a w nim ustawodawca dopuszczał między innymi możliwość bycia stroną (poza jednostką, do której czynność organu się odnosi) również innych osób, w tym fizycznych, jeżeli zgodnie z przepisami prawa celnego przed powstaniem obowiązku celnego zamierza ona skorzystać z uprawnień wynikających z tego prawa.
Z treści odwołania strony od decyzji pierwszoinstancyjnej, jak też dołączonego do niego odpisu faxu z [...] października 2003 r. wynika, że strona ubiega się o uznanie powrotnego przywozu auta do Polski.
Zważywszy, że przepisy Kodeksu celnego przewidywały szereg zwolnień od cła w przywozie, w tym w odniesieniu do towarów powracających, co stanowi o prawnych przywilejach - to brak rozważenia przez organ tej okoliczności w kontekście § 2 art. 133 Ordynacji podatkowej ma wpływ na wynik sprawy.
Wobec powyższego Sąd zgodnie z art. 134 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję.
Ponieważ uchylona decyzja nie miała charakteru merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie, Sąd nie odniesie się do zarzutów merytorycznych podnoszonych przez skarżącego.
W ponownym rozpoznaniu sprawy organ administracyjny jest zobowiązany rozważyć okoliczności wyżej wskazane.
Z tych względów Sąd orzekł jak w wyroku.
O kosztach postępowania orzeczono zgodnie z art. 200 p.p.s.a.