Uzasadnienie
S. C. w skardze na wskazane w sentencji postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. zawarła m.in. wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji, zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.).
W uzasadnieniu wniosku wskazano, że wykonanie decyzji organu I instancji pogorszy i tak trudna sytuację majątkową Skarżącej i może doprowadzić do zakończenia prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. Ponadto podniosła, że okoliczności sprawy wskazują na brak jej zaangażowania w urządzanie gier na automatach w rozumieniu ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja/postanowienie administracyjne korzystają z domniemania zgodności z prawem i podlegają wykonaniu.
Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową lub uszczerbek niemajątkowy), które nie będą mogły być wynagrodzone przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona skarżąca ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienia NSA z 14 listopada 2006 r., II FZ 585/06, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Nie wystarczy zatem ogólny tylko wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Podkreślić również należy, iż w judykaturze utrwalony jest już pogląd, zgodnie z którym, podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od sądu, aby ten, wyręczając go, niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny (por. postanowienia NSA: z dnia 25 kwietnia 2012 r., II FSK 498/12; z dnia 10 maja 2011 r., II FZ 106/11;z dnia 9 września 2011 r., II FSK 1501/11; z dnia 28 września 2011 r., I FZ 219/11 i z dnia 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07).
Odnosząc powyższe rozważania do badanej sprawy w pierwszej kolejności zauważyć należy, że w świetle przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a., wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie mogą uzasadniać podnoszone w skardze zarzuty wskazujące na wydanie decyzji z naruszeniem prawa. Podkreślenia bowiem wymaga, iż na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu Sąd nie ma możliwości dokonania oceny zgodności z prawem decyzji wydanych w toku postępowania administracyjnego, a zatem niedopuszczalne jest wywodzenie konieczności uwzględnienia wniosku z przekonania o wadliwości danego rozstrzygnięcia.
Jednocześnie zauważyć należy, że we wniosku nie przedstawiono żadnego konkretnego uzasadnienia, dotyczącego sytuacji majątkowej skarżącej, które Sąd mógłby wziąć pod uwagę przy rozpoznaniu wniosku.
Argumenty dotyczące stanu finansów i majątku skarżącej zostały natomiast przedstawione przez skarżącą w toku wszczętego przez nią postępowania w przedmiocie przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, które zakończyło się odmową wyrażoną postępowaniem referendarza sądowego z 26 września 2016 r. Rozpatrując ten wniosek, referendarz na podstawie oświadczeń skarżącej ustalił, że uzyskuje ona miesięczny dochód w wysokości ok. w przedziale od 2.600 zł do 2.800 zł netto z tytułu 2 umów o pracę oraz prowadzonej działalności gospodarczej. Jednakże, co warte zauważenia, nie zostały przedstawione żadne dokumenty dotyczące funkcjonowania tej działalności gospodarczej, poza zeznaniem podatkowym za 2015 r. Jednocześnie kwoty – gdzie podstawowe wydatki kształtowały się w przedziale od 2.750 zł a 3.450 zł – jakie skarżąca przedstawiła, dotyczące miesięcznych kosztów utrzymania, poddały w wątpliwość okoliczność, czy skarżąca przedstawiła wszystkie źródła dochodu, albo czy uczyniła to rzetelnie.
Sąd podziela te wątpliwości. Duża rozbieżność pomiędzy przedstawianymi dochodami i wydatkami nakazuje zastanowić się nad tym, w jaki sposób skarżąca znajduje środki na pokrycie tej różnicy. Skoro zaś środki te się znajdują, a nie zostały wskazane w żaden sposób w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, stwierdzić należy, że Sąd nie otrzymał od skarżącej dostatecznych danych do podjęcia miarodajnej oceny w kwestii skutku, jaki wywarłoby ewentualne wykonanie rozstrzygnięcia organu. Biorąc pod uwagę, że pierwotnie skarżąca nie przedstawiła żadnych informacji dotyczących jej stanu majątkowego – co w ogóle uniemożliwiłoby jakiekolwiek merytoryczne rozpoznanie wniosku – a uzyskane jedynie "przy okazji" informacje nie były zupełne, niemożliwym jest wydanie rozstrzygnięcia uwzględniającego żądanie skarżącej.
Podkreślenia wymaga fakt, że to na stronie postępowania sądowego spoczywa obowiązek wykazania przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a rolą Sądu jest zbadanie, czy przemawiają one za udzieleniem środka ochrony tymczasowej, jakim jest wstrzymanie wykonania decyzji.
Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił jak w sentencji.