Uzasadnienie
K. B. (dalej: "skarżący") wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na orzeczenie opisane w komparycji niniejszego postanowienia.
W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej zaskarżonej decyzji, a także skargę skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję. Zdaniem organu skarżący składając wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, zamknął sobie jednocześnie drogę do zaskarżenia decyzji do sądu administracyjnego. Z tego względu skarga jest zdaniem organu niedopuszczalna.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Badanie merytorycznej zasadności skargi w postępowaniu przed sądem administracyjnym każdorazowo poprzedza analiza wymogów jej dopuszczalności. Postępowanie sądowoadministracyjne może się bowiem toczyć wyłącznie na skutek prawnie dopuszczalnej oraz skutecznie wniesionej skargi.
Zgodnie z dyspozycją art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej "p.p.s.a.") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Jeżeli stronie przysługuje prawo zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa (art. 52 § 3 p.p.s.a.)
Zasadą jest więc, że skargę można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, o ile służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Tym samym kiedy stronie przysługuje prawo wniesienia jakiegokolwiek środka zaskarżenia, wniesienie skargi na ten akt lub czynność do sądu administracyjnego jako przedwczesne jest niedopuszczalne. Nie dotyczy to jednak wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W przypadku tego środka zaskarżenia strona może zdecydować, czy skorzysta z tego środka zaskarżenia, a zatem czy wniesie ona wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy przez ten sam organ, czy też od razu – nie korzystając ze wskazanego wyżej środka zaskarżenia – wniesie skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Wynikająca z treści przepisu art. 52 § 3 p.p.s.a. możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji nieostatecznej w administracyjnym toku instancji, od której stronie przysługuje zwyczajny środek prawny, jakim jest wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nie może być intepretowana jako prawo do równoczesnego korzystania z dwóch możliwości wzruszenia decyzji administracyjnej.
Decyzja strony o wyborze środka zaskarżenia determinuje dalsze postępowania w sprawie. W przypadku skorzystania przez stronę z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy sąd nie może rozpoznać skargi, która dotyczy rozstrzygnięcia organu I instancji. Dopiero akt administracyjny wydany po rozpatrzeniu złożonego przez stronę środka zaskarżenia, jakim jest wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy otwiera stronie drogę do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że skarżący składając wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, zamknął sobie jednocześnie drogę do zaskarżenia decyzji z dnia [...] lipca 2020 r. do sądu administracyjnego. Wniesiona skarga jest zatem niedopuszczalna. Nie oznacza to jednak, że skarżący był pozbawiony prawa do sądu, bowiem jak wynika z akt administracyjnych sprawy, w dniu [...] września 2020 r. ZUS wydał decyzję, która utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] lipca 2020 r. i dopiero na tę ostateczną decyzję z dnia [...] września 2020 r. służyła skarżącemu skarga do sądu administracyjnego, o czym został on pouczony przez organ.
W związku z tym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.