Uzasadnienie
W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu H. M. wystąpił z wnioskiem na urzędowym formularzu PPF z 7 grudnia 2009 r. (data nadania) o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
W uzasadnieniu wniosku, jak i w oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wskazał, iż gospodarstwo domowe prowadzi wspólnie z matką. Stwierdził, iż nie posiada żadnego majątku ani oszczędności, które pozwoliłyby mu na poniesienie kosztów sądowych. Wskazał, że po wydaniu decyzji przez Radę do Spraw Uchodźców nie otrzymuje żadnej pomocy dla osób ubiegających się o status uchodźcy, nie ma też prawa do zasiłku, prawa do pracy i nie otrzymuje żadnego wsparcia materialnego od organów i organizacji pozarządowych. Stwierdził również, iż sytuacja prawna i faktyczna matki jest taka sama jak jego, gdyż ona również ubiega się o nadanie statusu uchodźcy. Oświadczył, iż utrzymuje się z pomocy świadczonej przez znajomych i bliskich.
Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje:
Prawo pomocy stanowi wyjątek od zasady ponoszenia przez stronę kosztów związanych z jej udziałem w postępowaniu sądowym i może zostać przyznane osobie fizycznej w zakresie częściowym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)).
Sytuacja materialna skarżącego jest trudna i stanowi pozytywną przesłankę do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Dokonując takiej oceny, kierowano się przede wszystkim tym, iż cudzoziemiec nie posiada wystarczającego źródła dochodu, które pozwoliłoby mu ponieść koszty związane z postępowaniem sądowym. Już sama okoliczność, iż utrzymuje się z pomocy innych osób, świadczy o jego trudnej sytuacji materialnej. Ponadto przy rozpoznawaniu wniosku wzięto pod uwagę, iż skarżący nie posiada nieruchomości, oszczędności pieniężnych ani przedmiotów wartościowych.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.