Uzasadnienie
W dniu... lipca 2011 r. R. S. (dalej: Skarżący) wniósł skargę na pismo Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia... kwietnia 2011 r. w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013.
W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania rozstrzygnięcia o odmowie przyznania pomocy finansowej, wskazując iż w razie ewentualnego pozytywnego rozstrzygnięcia przez Sąd, Agencja może odmówić Skarżącemu przyznania pomocy z powodu braku limitu środków, w przypadku ich niezabezpieczenia, co niosłoby za sobą znaczną szkodę dla Skarżącego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Wniosek Skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: ustawy p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy. Z reguły wiąże się z obawą wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, zaś jej zastosowanie nie może być poprzedzone merytoryczną oceną zasadności skargi lub obawą wystąpienia jakiejkolwiek straty. Podstawową przesłanką wstrzymania, jest wykazanie we wniosku, niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym ostatnim wypadku, chodzi o taką szkodę (majątkową a także niemajątkową), kiedy nie będzie możliwe przywrócenie stanu pierwotnego, w szczególności jeśli szkoda nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia.
W przedmiotowej sprawie okoliczności podniesione przez skarżącego nie prowadzą do konsekwencji, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. Rodzaj zaskarżonego rozstrzygnięcia tj. odmowa przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych, stanowi informację dla wnioskodawcy, że pomoc finansowa nie została mu przyznana. Zatem zaskarżonym rozstrzygnięciem nie zostały nałożone na Skarżącego obowiązki, które podlegałyby przymusowemu wykonaniu. Rozdysponowanie środków pomocowych przez właściwy organ, nie może zostać zabezpieczone przez Sąd przedmiotowym postanowieniem, jak chciałby tego Skarżący.
Z wyżej wymienionych względów Sąd w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.