Uzasadnienie
Województwo M. wystąpiło z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od wpisu sądowego ponad kwotę 1.000 zł. W uzasadnieniu szczegółowo przedstawiono sytuację finansową Województwa, wskazując m.in., iż posiadane środki publiczne w całości przeznaczane są na wydatki i rozchody publiczne, zgodnie z zasadami określonymi w ustawie o finansach publicznych i innych ustawach szczególnych. Wyjaśniono, iż w budżecie na rok 2015 ustalonym uchwałą sejmiku Województwa M. nr 2/15, określono nadwyżkę budżetu w kwocie 32.103.497 zł, która w całości przeznaczona jest na spłatę długu. W 2014 r. Województwo zmuszone było zaciągnąć pożyczkę długoterminową z budżetu państwa w wysokości 246.527.895 zł w związku z koniecznością spłaty zaległych rat z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw za 2013 i 2014 r. Otrzymana pożyczka z budżetu państwa generuje koszty jej obsługi – w 2015 r. na spłatę odsetek od pożyczki zaplanowano kwotę 7.395.837 zł. Kwota planu wydatków na obsługę długu z tytułu kredytów długoterminowych, odsetek i obligacji w 2015 r. wynosi 82.101.961 zł. Jak wynika z oświadczenia o majątku i dochodach, strata za ostatni rok obrotowy wynosi 1.269.408.675,86 zł (skumulowany deficyt), zaś kwota długu na koniec I kwartału 2015 r. wyniosła 2.646.647.227 zł i stanowiła 61,07 % planowanych dochodów Województwa.
Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje:
Prawo pomocy stanowi wyjątek od zasady ponoszenie przez stronę kosztów postępowania związanych ze swym udziałem w sprawie (wyrażonej w art. 199 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") i może zostać przyznane osobie prawnej w zakresie częściowym gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania (art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a.).
Wniosek zasługuje na uwzględnienie.
Za przyjęciem takiego stanowiska przemawia to, iż strona wnioskująca jest jednostka samorządu terytorialnego, a w związku z tym za podstawę gospodarki finansowej strony wnioskującej uznać należy budżet uchwalany w formie uchwały budżetowej, który jest przy tym rocznym planem dochodów i wydatków oraz przychodów i rozchodów tej jednostki (art. 211 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych; t. j. Dz. U. 2013, poz. 885). Uchwała ta stanowi podstawę gospodarki finansowej jednostki samorządu terytorialnego w roku budżetowym, zawiera także plany przychodów i wydatków zakładów budżetowych, gospodarstw pomocniczych jednostek budżetowych i funduszy celowych oraz dochodów własnych jednostek budżetowych. Województwo wskazało, że w uchwale sejmiku Województwa M.nr 2/15, określono nadwyżkę budżetu na 2015 r. w kwocie 32.103.497 zł, ale nadwyżka w całości przeznaczona jest na spłatę długu.
W ocenie referendarza za uwzględnieniem złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy przemawiają inne okoliczności, które w zestawieniu z przedstawioną sytuacją finansową uzasadniają pozytywne rozpatrzenie badanego wniosku. W 2014 r. Województwo zmuszone było zaciągnąć pożyczkę długoterminową z budżetu państwa w wysokości 246.527.895 zł w związku z koniecznością spłaty zaległych rat z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw za 2013 i 2014 r. Województwo ponosi wysokie koszty obsługi pożyczek, kredytów długoterminowych i obligacji. Kwota planu wydatków na obsługę długu w 2015 r. wynosi 82.101.961 zł.
Wskazać również należy na wysokość wpisu od skargi należnego w sprawie, który wynosi 100.000 zł. Ponadto przed tut. Sądem toczą się także inne postępowanie sądowoadministracyjne, tożsame co do przedmiotu sprawy z udziałem wnioskującej strony, w którym wezwano do uiszczenia wpisu sądowego również w maksymalnej wysokości 100.000,00 zł.
W ocenie referendarza sądowego, łączna kwota ciążących na Województwu wpisów sądowych w zestawieniu z podniesionymi we wniosku o prawo pomocy informacjami o kondycji finansowej Województwa wskazuje na zasadność uwzględnienia złożonego wniosku.
Wobec powyższego, na podstawie art. 246 § 2 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.