Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej przez Zakład Masarski,,W.’’ Spółka jawna, A.,D.,K.W. (dalej: Skarżący, Strona) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest rozstrzygniecie zawarte w piśmie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lutego 2014r. nr [...] odmawiające przyznania pomocy w ramach Działania 123,,Zwiększanie wartości dodanej podstawowej produkcji rolnej i leśnej’’.
Zostało ono wydane w wyniku rozpatrzenia wniosku, który Strona wniosła w dniu [...].
- 05. 2013r w ramach wspomnianego wyżej Działania.
Podstawą odmowy było zaistnienie okoliczności zawartych w § 10 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 października 2007r. w sprawie szczegółowych warunków przyznawania pomocy finansowej w ramach Działania 123,,Zwiększanie wartości dodanej podstawowej produkcji rolnej i leśnej objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 200 poz. 1444 z póżn. zm.)
W skardze na powyższe rozstrzygnięcie Strona wniosła o jego uchylenie.
Zarzuciła mu:
- 1. Naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności:
- - art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 7 marca 2007r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (t.j. Dz. U. z 2013r. poz. 173 ze zm.) poprzez ich niezastosowanie i błędną wykładnię, a mianowicie poprzez nie podpisanie i nieopieczętowanie przez uprawniony podmiot rozstrzygnięcia ARiMR z dnia [...].02. 2014r. dotyczącego odmowy przyznania pomocy finansowej w ramach działania,,Zwiększanie wartości dodanej podstawowej produkcji rolnej i leśnej objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013r. co narusza podstawowe zasady formy pisemnej oświadczenia wo9li,
- - art. 21 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 marca 2007r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (t.j. Dz. U. z 2013r. poz. 173 ze zm.) poprzez ich niezastosowanie i błędną wykładnię, a mianowicie poprzez naruszenia zasady praworządności oraz należytego i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego sprawy w postepowaniu dotyczącym przyznania wskazanej wyżej pomocy,
- - § 10 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 października 2007r. w sprawie szczegółowych warunków przyznawania pomocy finansowej w ramach Działania 123,,Zwiększanie wartości dodanej podstawowej produkcji rolnej i leśnej objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 200 poz. 1444 z późn. zm.) poprzez ich niezastosowanie i błędną wykładnię, a mianowicie poprzez przyjęcie, że wnioskodawca nie usunął w terminie braków wniosku o przyznanie pomocy finansowej, podczas gdy faktycznie wskutek nieprawidłowości w doręczeniu wezwania do usunięcia wskazanych braków wniosku, brak jest podstaw do stwierdzenia uchybienia przez wnioskodawcę w/w terminu.
- 2. Obrazę przepisów prawa procesowego, a w szczególności:
- - art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 7 marca 2007r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (t.j. Dz. U. z 2013r. poz. 173 ze zm.) w zw. z art. 45 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r – Kodeks postepowania administracyjnego- poprzez ich niezastosowanie i błędna wykładnię.
W odpowiedzi na skargę ARiMR w niosła o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Uprawnienia sądów administracyjnych, określone m.in. przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), dalej jako p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z przepisami postępowania administracyjnego i normami prawa materialnego.
Jednocześnie, zgodnie z przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonej decyzji ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu. W tym celu Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).
W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, iż organ administracji publicznej w ogóle nie wydał żadnego rozstrzygnięcia.
Należy bowiem pamiętać, że art. 107 § 1 k.p.a. stanowi, jakie elementy powinna zawierać decyzja. Powinna ona, miedzy innymi zawierać, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Zgodnie zaś z art. 21ust. 1 ustawy z dnia 7 marca 2007r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (t.j. Dz. U. z 2013r. poz. 173 ze zm.) do postępowań stosuje się k.p.a.
Skoro tak, rozstrzygnięcie niezawierające wskazanych wyżej, niezbędnych elementów, jest nieważne z mocy art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. Trzeba pamiętać, iż podpis jest gwarancją tego, ze decyzja (rozstrzygnięcie) pochodzi rzeczywiście od odpowiedniego i właściwego organu i jest wyrazem jego woli, a nie projektem decyzji.
Jeżeli zatem decyzja nie istnieje, to nie można wnieść skargi do sądu administracyjnego. Z przepisu art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., wynika, co jest przedmiotem kontroli przez sady administracyjne.
W związku z powyższym, na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 6) p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku.
O kosztach rozstrzygnięto na podstawie przepisu art. 200 p.p.s.a..