Uzasadnienie
Skarżąca spółka wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą na opisane w komparycji postanowienie, wnosząc o jego uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Skarga została sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika i złożona za pośrednictwem organu. Organ przekazał ją do Sądu wraz z odpowiedzią na skargę, wnosząc o umorzenie postępowania sądowego. Organ wyjaśnił przy tym, iż uznał skargę za zasadną w całości i na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. Nr 270 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a.") wydał postanowienie z dnia... lutego 2016 r., którym uchylił zaskarżone postanowienie z dnia... grudnia 2015 r. oraz umorzył postępowanie w sprawie uchybienia terminu do wniesienia odwołania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Rozpoznając sprawę stwierdzić w pierwszej kolejności należy, iż w aktach administracyjnych przekazanych wraz ze skargą znajduje się postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia... lutego 2016 r. nr..., mocą którego organ uwzględnił w całości skargę Spółki i uchylił zaskarżone postanowienie własne, a także umorzył postępowanie w sprawie uchybienia terminu do wniesienia odwołania.
W tym stanie rzeczy Sąd przyjął, że przedmiot zaskarżenia został wyeliminowany z obrotu prawnego, co z kolei skutkuje bezprzedmiotowością postępowania sądowego.
Jednakże, wobec tego, że powyższe nastąpiło po złożeniu skargi do sądu administracyjnego, obowiązkiem Sądu jest zbadanie, czy działanie organu wypełnia przesłanki określone w art. 54 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, organ, którego działalnie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania.
Sąd zauważa, że w skardze pełnomocnik strony skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Wobec tego, że postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia 8 lutego 2016 r. czyni zadość żądaniu skargi poprzez uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia z dnia 15 grudnia 2015 r. przyjąć należało, że organ uwzględnił skargę w całości w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a.
W tym stanie rzeczy postępowanie stało się bezprzedmiotowe, a Sąd na mocy art. 161 § 2 w związku z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. postanowił jak w punkcie pierwszym sentencji.
Stosownie do art. 201 § 1 p.p.s.a. w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 p.p.s.a., stronie skarżącej przysługuje od organu zwrot kosztów postępowania. O kosztach tych orzeczono na podstawie art. 201 § 1 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.).
Sąd wyjaśnia ponadto, że obecnie obowiązującym aktem prawnym regulującym powyższe zasady jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804). Zgodnie jednak z § 21 tego rozporządzenia, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Jednocześnie w myśl § 23, rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2016 r.
Wobec tego, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało zakończone w pierwszej instancji w dniu 9 marca 2016 r., stosownie do wskazanego przepisu przejściowego należało zasądzić koszty należne radcy prawnemu w oparciu o przepisy dotychczasowe, tj. przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Mając zatem na uwadze zawarty w skardze wniosek o zasądzenie kosztów postępowania, na podstawie art. 201 § 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w punkcie drugim sentencji.