Uzasadnienie
Skarżąca spółka reprezentowana przez pełnomocnika wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na pismo Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z [...] lutego 2013r. w przedmiocie ustalenia wysokości należności pieniężnej w wysokości 50% kwoty zgłoszonej przez H. S.A. w spisie wierzycieli złożonym w Sądzie Rejonowym P. w P. w wysokości 173.248,58 zł.
Pełnomocnik w treści skargi wyjaśnił, iż Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad odmówił na mocy wyżej wskazanego pisma uwzględnienia zgłoszonej przez skarżącego należności ponad kwotę 346.497,16 zł. z tytułu zawartej z upadłym dłużnikiem H. S.A. umowy z [...] października 2012r. nr [...] na realizację inwestycji pod nazwą: "[...]".
Zdaniem autora skargi doszło do naruszenia przez organ przepisów prawa tj.
- - art. 6 pkt 2 ustawy z 28 czerwca 2012r. o spłacie niektórych niezaspokojonych należności przedsiębiorców, wynikających z udzielonych zamówień publicznych poprzez przyjęcie błędnej jego wykładni, że podstawą do wypłaty zaliczki dla przedsiębiorcy na podstawie zgłoszonego wniosku może być złożony przez dłużnika spis wierzycieli H. S.A., w sytuacji gdy wskazany przepis umożliwia wypłatę zaliczki na podstawie tego spisu, gdy zostanie on przedłożony Dyrektorowi GDDKiA wyłącznie przez przedsiębiorcę zgłaszającego temu organowi wierzytelność na podstawie przepisów wspomnianej ustawy,
- - jak również naruszenie wyżej wskazanego przepisu poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, będące następstwem nieprawidłowej wykładni, a polegające na wypłacie skarżącemu zaliczki, w sytuacji gdy taka wypłata jest możliwa jedynie w razie przedstawienia Dyrektorowi GDDKiA przedmiotowego spisu wierzycieli wyłącznie przez przedsiębiorcę dokonującego zgłoszenia należności,
- - art. 6 pkt 1 wyżej wymienionej ustawy, polegające na jego niezastosowaniu w sytuacji, gdy wniosek skarżącego oparty został na podstawie nakazu zapłaty zasadzającego na jego rzecz należność objętą zgłoszeniem,
- - a ponadto pełnomocnik skarżącego zwrócił uwagę na błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu, że dokumenty przedstawione przez skarżącego uzasadniają wypłatę zaliczki jedynie w kwocie 173.248,58 zł. (na poczet należności w kwocie 346.497,16 zł.), podczas gdy prawidłowa - zdaniem autora skargi - kwota wynosi 1.207.998,77 zł., a zaliczka przysługująca skarżącemu wynosić powinna 603.999,39 zł.
Pełnomocnik skarżącego wniósł o stwierdzenie bezskuteczności dokonanego przez organ ustalenia wysokości należności oraz przysługującej do wypłaty skarżącemu zaliczki oraz o ustalenie kwoty tych należności na sumę 1.207.998,77 zł., w tym zaliczki w kwocie 603.999,39 zł.
Pełnomocnik organu w treści odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, z uwagi na fakt, że jego zdaniem ustalenie wysokości należności pieniężnej nie należy do żadnej z form działania administracji publicznej. Wskazał, że w wyniku merytorycznej weryfikacji zgłoszenia spółki organ w dniu 20 maja 2013r. dokonał wypłaty należności, która w sumie wyniosła 1.207.998,77 zł. Zatem w opinii pełnomocnika organu ewentualne dochodzenie przez spółkę należności pieniężnych winno odbywać się na drodze postępowania cywilnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Na wstępie wskazać trzeba, że Sąd z urzędu bada, w pierwszej kolejności, dopuszczalność skargi ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymieniona w art. 58 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - (Dz. U. 2012r., poz. 270ze zm.), dalej zw..p.p.s.a. Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na decyzje, akty, czynności w nim wymienione.
Rozważając sprawę należy stwierdzić, że podstawą dochodzonych przez skarżącego należności pieniężnych jest umowa z [...] października 2011r. którą zawarł jako przedsiębiorca z upadłym dłużnikiem H. S.A. (następca prawny H. S.A.). wykonawcą inwestycji części budowy autostrady [...].
Treść umowy warunkuje zakres przedmiotowy zgłoszonych należności, na podstawie art. 6 ustawy z 28 czerwca 2012r. o spłacie niektórych niezaspokojonych należności przedsiębiorców, wynikających z realizacji udzielonych zamówień publicznych (Dz. 2012 poz. 891 zwana "specustawą pomocową"). GDDKiA dokonała wypłaty zaliczki w wysokości 50 % kwoty zgłoszonej należności, zgodnie z pismem z [...] lutego 2013r. W tym miejscu wskazać należy, że zapisy tejże ustawy dotyczą stosunku prawnego pomiędzy przedsiębiorcą i Skarbem Państwa - GDDKiA oraz Skarbem Państwa - GDDKiA i wykonawcą. Przepisy tej ustawy nie określają formy prawnej, w której powinno nastąpić określenie wysokości zaliczki, gdyż jest to czynność materialno-techniczna w postaci wypłaty zaliczki na rachunek wskazany przez przedsiębiorcę, nie jest wymagane złożenie wniosku o wypłatę zaliczki dla powstania obowiązku jej wypłaty (vide komentarz do ustawy autorzy: Piotr Duma, Bogusław Lackoroński, Joanna Łagowska publik. LEX).
Przedmiotem sporu stron, zatem jest kwestia wywiązania się przez organ z wypłaty zaliczki, która zdaniem pełnomocnika skarżącego została wypłacona skarżącemu w kwocie niższej niż należna. Wskazać należy, że wszelkie sporne kwestie dotyczące kwestii jej wysokości podlegają rozstrzygnięciu na drodze postępowania cywilnego przed sądem powszechnym. A zatem w związku z tym, przedmiotowa sprawa nie ma charakteru sprawy administracyjnej w rozumieniu art. 1 w związku z art. 3 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy o p.p.s.a. odrzucił skargę.