Uzasadnienie
W dniu 30 października 2013 r. (data nadania) wpłynął do Sądu wniosek skarżącego o wstrzymanie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) – dalej zwana p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, iż to na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli uzna, że spełniona jest ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostaną wykonane. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych i zindywidualizowanych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie z dnia 2 kwietnia 2009r., sygn. akt II OZ 308/09). Chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
Argumentacja strony winna znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. W przeciwnym przypadku, brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04).
Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanego wniosku, Sąd stwierdza, że skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika nie wykazał w sposób wystarczający, by istniały przesłanki uzasadniające udzielenie jemu ochrony tymczasowej. Wniosek nie został bowiem poparty jakimkolwiek uzasadnieniem, jak i stosownymi dowodami. Skarżący swój wniosek oprał na twierdzeniu, że wystawienie przedmiotowego tytułu wykonawczego i prowadzenie postępowania egzekucyjnego prowadzącego do uszczuplenia jego majątku wyrządzi tym samym znaczną szkodę, w sytuacji, gdy istnieją poważne wątpliwości, co do zasadności wydanej zaskarżone decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
Należy podkreślić, iż przesłanką wstrzymania wykonania decyzji nie jest zasadność skargi, ale nieodwracalność skutków lub realna groźba powstania znacznej szkody w następstwie wykonania aktu. Sąd, rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie może wnikać w meritum sprawy – wówczas rozstrzygałby przed wyznaczeniem rozprawy, co jest niedopuszczalne.
Podnoszona okoliczność zajęcia rachunku bankowego w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji mogła być uwzględniona przez Sąd tylko w przypadku, gdyby skarżący w jakikolwiek sposób wykazał, jak ta okoliczność wpłynie na jego sytuacje osobistą i materialną. Należy wskazać, że uzasadniając wniosek o wstrzymanie skarżący winien przede wszystkim powołać informacje dotyczące jego sytuacji osobistej i majątkowej, które wykazywałyby, że wykonanie tego aktu lub czynności spowoduje szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. w, GZ 138/04, dostępny na stronie internetowej. http://www.nsa.gov.pl/). Strona musi, zatem każdorazowo wykazać następstwo czynności egzekucyjnych, które może rodzić zagrożenie, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
W tym stanie rzeczy Sąd uznał, zatem za zasadne odmówić udzielenia ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania obu decyzji, orzekając w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.