Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 16 marca 2011r., sygn. akt V SA/Wa 1855/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę A. J., dalej "skarżący" na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, z powodu nieuiszczenia przez skarżącego wpisu sądowego od skargi.
W dniu [...] kwietnia 2011r. (data nadania) skarżący wniósł skargę kasacyjną od postanowienia odrzucającego skargę. W sporządzonej osobiście skardze kasacyjnej, skarżący wskazał, że nie zapłacił wpisu od skargi, ponieważ znajduje się w bardzo trudnej sytuacji majątkowej. Skarżący wyjaśnił, że złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy, ale jego wniosek nie został przez Sąd rozpoznany.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 178 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
Do wymogów formalnych skargi kasacyjnej zaliczyć trzeba przewidziany w art. 175 p.p.s.a. rygor sporządzenia jej przez adwokata lub radcę prawnego, chyba że skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.
W sprawach obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami skargę kasacyjną może sporządzić doradca podatkowy, a w sprawach własności przemysłowej - rzecznik patentowy.
Odnosząc powyższe do rozpatrywanej sprawy Sąd zauważa, że skarga kasacyjna została sporządzona osobiście przez skarżącego - a z akt sprawy nie wynika by był on profesjonalnym pełnomocnikiem.
Zauważyć należy, że skarżący został w prawidłowy sposób pouczony o treści cytowanego wyżej przepisu wprowadzającego przymus adwokacko-radcowski oraz o konsekwencjach wniesienia skargi kasacyjnej osobiście, bez sporządzenia jej przez fachowego pełnomocnika procesowego.
Odnosząc się do uzasadnienia skargi kasacyjnej w części dotyczącej, nierozpoznanego przez Sąd, zdaniem skarżącego, wniosku o przyznanie prawa pomocy stwierdzić należy, że wbrew twierdzeniom skarżącego, jego wniosek o przyznanie prawa pomocy został rozpoznany przez referendarza sądowego, który postanowieniem z 16 grudnia 2010 r. odmówił skarżącemu przyznania prawo pomocy. Referendarz sądowy stwierdził w uzasadnieniu wydanego postanowienia, że skarżący nie złożył dodatkowego oświadczenia uzupełniającego, do którego został wezwany na podstawie zarządzenia z 10 listopada 2010 r. W konsekwencji skarżący nie wykazał, że w jego przypadku wystąpiła ustawowa przesłanka przyznania prawa pomocy i nie potwierdził okoliczności wskazanych w formularzu PPF o przyznanie prawa pomocy. Odpis postanowienia z 16 grudnia 2010 r. skutecznie doręczono skarżącemu w dniu 27 grudnia 2010 r. - za pośrednictwem dorosłego domownika – J. J. - żony skarżącego, co zgodnie z art. 72 p.p.s.a. jest prawnie skuteczne. Skarżący nie złożył od tego postanowienia sprzeciwu.
W związku z wniesieniem skargi kasacyjnej, którą skarżący sporządził osobiście, na podstawie art. 178 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia.