Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawiez 26 czerwca 2020 r., sygn. akt V SA/Wa 186/20

Uzasadnienie

Przedmiotem skargi M. W. (dalej jako: "Skarżący" lub "Strona") jest decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi (dalej jako: "organ odwoławczy" lub "organ II instancji"), z dnia... listopada 2019 r. nr... utrzymująca w mocy decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej jako: "organ I instancji") z... września 2019 r., nr... o odroczeniu terminu spłaty i rozłożeniu na raty należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.

W dniu... maja 2019 r. Zastępca Dyrektora Ł. Oddziału Regionalnego ARiMR wydał decyzję nr... o ustaleniu Skarżącemu kwoty nienależnie pobranych płatności finansowych z tytułu ułatwiania startu młodym rolnikom w wysokości 100.000,00 zł., powiększonej o odsetki w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczone od dnia następnego po upływie terminu 60 dni od daty doręczenia decyzji do dnia zwrotu nienależnie pobranych środków finansowych. Prezes ARiMR decyzję tę utrzymał w mocy decyzją z dnia... lipca 2019 r. nr...

Następnie w dniu 1 sierpnia 2019 r. do siedziby Ł. Oddziału Regionalnego ARiMR wpłynął wniosek Strony o odroczenie spłaty i rozłożenie na raty należności wynikającej z ww. decyzji. W uzasadnieniu wniosku Skarżący wskazał, że nie ma możliwości jednorazowej spłaty zadłużenia z uwagi na konieczność jednoczesnej spłaty kredytu komercyjnego, a także z uwagi na tegoroczną suszę i pogarszającą się sytuację na rynku żywca wołowego. Zobowiązany oświadczył, iż jest dzierżawcą gospodarstwa rolnego o powierzchni 11,32 ha wraz z budynkiem inwentarskim oraz maszyn rolniczych.

Wnioskodawca zwrócił się o odroczenie spłaty należności do 31 marca 2020 r. oraz rozłożenie spłaty należności na kwartalne raty w wysokości 3125 zł.

Decyzją z dnia... września 2019 r. organ I instancji orzekł o odroczeniu terminu spłaty oraz o rozłożeniu należności na raty zgodnie z żądaniem Strony. Organ ten wskazał również, że na każdą z rat składają się: odsetki bieżące naliczane od dnia następnego po dniu wpłaty raty do dnia płatności kolejnej raty według stopy procentowej jak dla zaległości podatkowych, która obecnie wynosi 8,00 %, oraz części kwoty odsetek za zwłokę naliczanych jak dla zaległości podatkowych od kwoty należności głównej, od dnia następującego po upływie terminu 60 dni od daty doręczenia decyzji z dnia... maja 2019 r.

W odwołaniu od powyższej decyzji Strona zakwestionowała okres naliczenia i łączną wysokość odsetek od kwoty należności głównej, tj. naliczenie odsetek nieprzerwanie od dnia następującego po upływie 60 dni od dnia doręczenia decyzji z dnia... maja 2019 r. aż do końca okresu trwania spłaty ratalnej (do 30 września 2031 r.). W ocenie Strony Prezes ARiMR naruszył:

1. 1) art. 57 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. (Dz. U. z 2019 r., poz. 900, z poźn. zm.) – dalej jako "O.p.", w związku z art. 29 ust. 7 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz.U. z 2019 r., poz. 1505) – dalej jako "ustawa o ARiMR" w zw. z art. 7a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, z poźn. zm.), zwanej dalej "k.p.a." – poprzez ich niezastosowanie w niniejszej sprawie, co w konsekwencji spowodowało błędne ustalenie wysokości odsetek, podczas gdy w niniejszej sprawie organ powinien ustalić opłatę prolongacyjną od ustalonej kwoty nienależnie pobranych środków finansowych,
2. 2) art. 107 § 3 k.p.a. – poprzez brak dostatecznego uzasadnienia prawnego.

Decyzją z dnia... listopada 2019 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy zaznaczył na wstępie, że podstawę do zastosowania wobec strony ulgi w spłacie w postaci rozłożenia na raty należności, ustalonej w odrębnym postępowaniu stanowił § 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 września 2017 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania lub rozkładania na raty spłaty należności przypadających agencji płatniczej w ramach wspólnej Polityki Rolnej (Dz. U. z 2017 r. poz. 1687), wydanego na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 209 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2019 r. poz. 869, z poźn. zm.).

Odwołując się do przepisów unijnych organ wskazał, że zgodnie z art. 5 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich., w brzmieniu zmienionym art. 2 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 937/2012 z dnia 12 października 2012 r. zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1122/2009 oraz (UE) nr 65/2011 w odniesieniu do metody naliczania odpowiednich odsetek od nienależnych płatności do odzyskania od beneficjentów systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników ustanowionych rozporządzeniem Rady (WE) nr 73/2009, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich ustanowionego rozporządzeniem Rady nr 1698/2005 oraz wsparcia sektora wina ustanowionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 1234/2007, mającym zastosowanie w odniesieniu do nakazów odzyskania środków wydawanych od dnia 16 października 2012 r., w przypadku dokonania nienależnej płatności beneficjent zwraca odnośną kwotę powiększoną o odsetki naliczone za okres między terminem zwrotu płatności przez beneficjenta wyznaczonym w nakazie odzyskania środków, który nie może przekraczać 60 dni, a datą zwrotu lub odliczenia. Stosowana stopa odsetek obliczana jest zgodnie z przepisami prawa krajowego, ale nie jest niższa niż stopa procentowa stosowana na mocy przepisów krajowych przy odzyskiwaniu kwot.

Organ stwierdził w związku z powyższym, że z przytoczonych przepisów unijnych wynika zatem ogólna zasada, że nienależna płatność powinna być zwrócona wraz z odsetkami naliczanymi począwszy od dnia następnego po upływie wyznaczonego terminu zwrotu (nie dłuższego niż 60 dni) do dnia faktycznego zwrotu. Jednocześnie brak jest w nich szczególnej regulacji, która umożliwiałaby zaniechanie lub czasowe zawieszenie naliczania odsetek od należności rozłożonych na raty w okresie spłacania tych rat. Przepisy pozostawiają jedynie swobodę w zakresie obliczania stopy odsetek, odsyłając w tej materii do prawodawstwa krajowego.

Z przywołanymi przepisami unijnymi koresponduje art. 29 ust. 7 ustawy o ARiMR, stanowiący, że do należności wynikających z kwoty nienależnie pobranych środków publicznych (pochodzących z funduszy Unii Europejskiej oraz krajowych, przeznaczonych na współfinansowanie wydatków realizowanych z funduszy Unii Europejskiej) stosuje się odpowiednio przepisy działu III Ordynacji podatkowej, z wyjątkiem przepisów dotyczących umarzania należności, odraczania płatności, rozkładania płatności na raty oraz zaokrąglania należności, z tym że termin, o którym mowa w art. 47 § 1 O.p., tj. termin spłaty należności liczony od dnia doręczenia decyzji ustalającej kwotę nienależnie pobranych środków, wynosi 60 dni.

Następnie organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 53 O.p., od zaległości podatkowych naliczane są odsetki za zwłokę od dnia następującego po dniu upływu terminu płatności. Stawka odsetek za zwłokę jest równa sumie 200% podstawowej stopy oprocentowania kredytu lombardowego, ustalanej zgodnie z przepisami o Narodowym Banku Polskim, i 2%, z tym że stawka ta nie może być niższa niż 8% (art. 56 § 1). Minister właściwy do spraw finansów publicznych ogłasza stawkę odsetek za zwłokę w drodze obwieszczenia w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski". Zgodnie z obwieszczeniem Ministra Finansów z dnia 4.01.2016 r. (M.P. poz.

20) stawka odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych wynosi obecnie 8% kwoty zaległości w stosunku rocznym. Kwota odsetek obliczana jest wg wzoru określonego w § 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2005 r. w sprawie naliczania odsetek za zwłokę oraz opłaty prolongacyjnej, a także zakresu informacji, które muszą być zawarte w rachunkach, stanowiącego akt wykonawczy do Ordynacji podatkowej.

W przedmiotowej sprawie termin zwrotu przez stronę nienależnie pobranych płatności upłynął w dniu 5 sierpnia 2019 r., tj. 60 dni od dnia doręczenia stronie decyzji Dyrektora Ł. Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia... maja 2019 r. Wobec niedokonania przez stronę zwrotu środków w ww. terminie, począwszy od dnia 6 sierpnia 2019 r. stronie naliczane są odsetki za zwłokę jak dla zaległości podatkowych wg obowiązującej obecnie 8%-owej stawki.

Odnosząc się do zarzutu niezastosowania art. 57 ust. 1 i 2 O.p. organ II instancji stwierdził, że przepisy działu III Ordynacji podatkowej powinny być stosowane w takim zakresie, w jakim nie kolidują one z przepisami unijnymi, a także z wyłączeniem tych przepisów, które dotyczą kwestii związanych m.in. z odroczeniem spłaty lub rozkładaniem należności na raty, tak jak to zostało uregulowane w art. 29 ust. 7 ustawy o ARiMR. A zatem, oprócz wszystkich przepisów umiejscowionych w Rozdziale 7a pt. Ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych, zastosowania nie znajdzie m.in. ani art. 49 (przesuwający - w przypadku decyzji o rozłożeniu zaległości podatkowej na raty - termin płatności na dzień, w którym powinna nastąpić zapłata poszczególnych rat), ani art. 54 (wymieniający sytuacje wyłączające obowiązek zapłaty odsetek), ani również przywoływany przez stronę art. 57, dotyczący opłaty prolongacyjnej.

Za nieuzasadnione organ odwoławczy uznał również pozostałe zarzuty podniesione w odwołaniu.

W skardze na powyższą decyzji Skarżący podniósł zarzuty:

1. 1. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy:
2. a) art. 57 ust. 1 i 2 O.p. w zw. z art. 29 ust. 7 ustawy o ARiMR w zw. z art. 7a § 1 k.p.a. poprzez ich błędną wykładnię i niezastosowanie w niniejszej sprawie, co w konsekwencji spowodowało błędne ustalenie wysokości odsetek i w konsekwencji błędne ustalenie sumy wszystkich rat podczas, gdy od ustalonej kwoty nienależnie pobranych środków finansowych organ powinien ustalić (zamiast odsetek innych niż te już wcześniej wymagalne przed dniem złożenia podania w niniejszej sprawie) opłatę prolongacyjną,
3. b) art. 5 ust. 1 i ew. 2 Rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię polegającą na:
4. - bezzasadnym przyjęciu, że w zakresie normowania tego przepisu znajduje się regulacja dotycząca stosowania ulg w wykonaniu obowiązku zwrotu nienależnie pobranych środków (dokonanych płatności), podczas, gdy przepis ten reguluje powstanie co do zasady zobowiązania publicznoprawnego do zwrotu i zapłaty odsetek wskutek samego ustalenia kwoty nienależnie pobranych środków, natomiast przepis ten w ogóle nie reguluje kwestii późniejszego stosowania ewentualnych ulg po powstaniu tego zobowiązania publicznoprawnego,
5. - na pominięciu tego, że za,,odsetki" w rozumieniu prawa Unii Europejskiej (zwłaszcza w rozumieniu art. 5 ust. 1 i 2 tego Rozporządzenia w zw. z art. 4 ust. 2 Rozporządzenia Rady (WE, EURATOM) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich należy uważać także opłatę prolongacyjną jako specyficzną instytucję polskiego prawa krajowego, a zgodnie z art. 5 ust. 2 Rozporządzenia stopę procentową opłaty prolongacyjnej należy uznawać za stopę procentową odsetek obliczoną zgodnie z przepisami polskiego prawa krajowego i stosowaną na mocy polskich przepisów krajowych przy odzyskiwaniu tych kwot, co do których zastosowano ulgę w postaci rozłożenia na raty i w konsekwencji na niewłaściwym jego zastosowaniu (czy to bezpośrednio, czy przy zastosowaniu techniki wykładni prounijnej prawa krajowego),
6. - ewentualnie na niewłaściwym i bezpośrednim jego zastosowaniu w odniesieniu do sytuacji podmiotu prywatnego w sytuacji gdy adresatem norm prawnych zawartych w tym przepisie są wyłącznie Państwa Członkowskie,
7. - ewentualnie na niewłaściwym i bezpośrednim jego zastosowaniu w odniesieniu do tej części ustalonej kwoty nienależnie pobranych środków, która stanowi wkład własny Państwa Członkowskiego i nie pochodzi z EFRROW, co sprawia, że zwrot i ulgi w zakresie zwrotu jej części powinny podlegać tylko prawu krajowemu.
8. 2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:
9. a) art. 107 § 3 w zw. z art. 180 i art. 11 k.p.a. poprzez brak należytego uzasadnienia prawnego wskutek istnienia sprzeczności logicznych, w tym pomiędzy uzasadnieniem prawnym a elementem decyzji w postaci podania podstawy prawnej oraz polegającym na tym, że organ za niezasadny uznał zarzut odwołania w którym kwestionowano uzasadnienie prawne decyzji organu I instancji a zarazem sam organ przedstawił uzasadnienie prawne własnej zaskarżonej decyzji dalece odmienne niż organ I instancji (który to organ w uzasadnieniu swojej decyzji w ogóle nie odwołał się do art. 5 ust. 1 i ew. 2 Rozporządzenia Komisji UE nr 65/2011 co utrudnia kontrolę legalności decyzji i nie czyni zadość urzeczywistnieniu zasady przekonywania.

W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje

Skarga nie jest zasadna.

Podstawę umarzania w całości lub w części albo odraczania lub rozkładania na raty spłaty stanowi art. 209 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, zgodnie z którym należności i wierzytelności przypadające agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej mogą być, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, umarzane w całości lub w części, a ich spłata odraczana lub rozkładana na raty. Ogólną przesłanką stosowania powyższych ulg jest więc szczególnie uzasadniony przypadek, jednak szczegółowe zasady i tryb umarzania w całości lub w części, odraczania lub rozkładania na raty spłaty należności i wierzytelności, przesłanki zastosowania tych instytucji, a także organy do tego uprawnione, przekazane zostały do uregulowania w drodze rozporządzenia Radzie Ministrów.

Na podstawie dyspozycji zawartej w art. 209 ust. 2 u.f.p. zostało wydane rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 4 września 2017 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania lub rozkładania na raty spłaty należności przypadających agencji płatniczej w ramach Wspólnej Polityki Rolnej, które w § 7 stanowi, że w przypadkach uzasadnionych względami społecznymi bądź gospodarczymi prezes agencji płatniczej może rozłożyć płatność całości lub części należności na raty, biorąc pod uwagę możliwości finansowe dłużnika. Powołany przepis stanowił podstawę prawną decyzji organu I instancji oraz organu odwoławczego. Wskazać należy, że przepisy ww. rozporządzenia nie zawierają uregulowań dotyczących naliczania odsetek od należności, których spłata została rozłożona na raty.

Natomiast właśnie kwestii tych odsetek dotyczy istota sporu w przedmiotowej sprawie. Skarżący twierdzi bowiem, że naliczenie odsetek według stawki określonej w art. 56 O.p. od dnia następującego po upływie 60 dni od dnia doręczenia decyzji z dnia...maja 2019 r. aż do końca okresu trwania spłaty ratalnej było nieprawidłowe. Zamiast tego Skarżący domaga się ustalenia opłaty prolongacyjnej, o której mowa w art. 57 ust. 1 i 2 O.p.

W ocenie Sądu z powołanym stanowiskiem Skarżącego nie można się zgodzić.

Zaznaczyć należy, że w myśl art. 5 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 w brzmieniu mającym zastosowania w rozpoznawanej sprawie, w przypadku dokonania nienależnej płatności beneficjent zwraca odnośną kwotę powiększoną o odsetki naliczone za okres pomiędzy terminem zwrotu płatności przez beneficjenta - wyznaczonym w nakazie odzyskania środków, który nie może przekraczać 60 dni - a datą zwrotu lub odliczenia. Stosowana stopa odsetek obliczana jest zgodnie z przepisami prawa krajowego, ale nie jest niższa niż stopa procentowa stosowana na mocy przepisów krajowych przy odzyskiwaniu kwot.

W ocenie Sądu należy zgodzić się z organem, że z powołanych przepisów unijnych wynika ogólna zasada, że nienależna płatność powinna być zwrócona wraz z odsetkami naliczanymi począwszy od dnia następnego po upływie wyznaczonego terminu zwrotu (nie dłuższego niż 60 dni) do dnia faktycznego zwrotu. Jednocześnie organ trafnie zwrócił uwagę na brak w powołanych przepisach szczególnej regulacji, która umożliwiałaby zaniechanie lub czasowe zawieszenie naliczania odsetek od należności rozłożonych na raty w okresie spłacania tych rat. Przepisy pozostawiają jedynie swobodę w zakresie obliczania stopy odsetek, odsyłając w tej materii do prawodawstwa krajowego.

W prawie krajowym zaś zgodnie z art. 53 O.p., od zaległości podatkowych naliczane są odsetki za zwłokę od dnia następującego po dniu upływu terminu płatności. Stawka odsetek za zwłokę jest równa sumie 200% podstawowej stopy oprocentowania kredytu lombardowego, ustalanej zgodnie z przepisami o Narodowym Banku Polskim, i 2%, z tym że stawka ta nie może być niższa niż 8% (art. 56 § 1). Minister właściwy do spraw finansów publicznych ogłasza stawkę odsetek za zwłokę w drodze obwieszczenia w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski". Zgodnie z obwieszczeniem Ministra Finansów z dnia 4.01.2016 r. (M.P., poz.

20) stawka odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych wynosi obecnie 8% kwoty zaległości w stosunku rocznym. Kwota odsetek obliczana jest wg wzoru określonego w § 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2005 r. w sprawie naliczania odsetek za zwłokę oraz opłaty prolongacyjnej, a także zakresu informacji, które muszą być zawarte w rachunkach, stanowiącego akt wykonawczy do Ordynacji podatkowej.

Skoro w przedmiotowej sprawie termin zwrotu przez Skarżącego nienależnie pobranych płatności upłynął w dniu 5 sierpnia 2019 r., tj. 60 dni od dnia doręczenia stronie decyzji Dyrektora Ł. Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia... maja 2019 r., a Skarżący nie dokonał zwrotu środków w ww. terminie, to począwszy od dnia 6 sierpnia 2019 r. organ zobowiązany był do naliczenia odsetek za zwłokę jak dla zaległości podatkowych według obowiązującej 8%-owej stawki.

Jak trafnie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji powołany art. 5 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) koresponduje art. 29 ust. 7 ustawy o ARiMR, zgodnie z którym że do należności wynikających z kwoty nienależnie pobranych środków publicznych (pochodzących z funduszy Unii Europejskiej oraz krajowych, przeznaczonych na współfinansowanie wydatków realizowanych z funduszy Unii Europejskiej) stosuje się odpowiednio przepisy działu III Ordynacji podatkowej, z wyjątkiem przepisów dotyczących umarzania należności, odraczania płatności, rozkładania płatności na raty oraz zaokrąglania należności, z tym że termin, o którym mowa w art. 47 § 1 Ordynacji podatkowej, tj. termin spłaty należności liczony od dnia doręczenia decyzji ustalającej kwotę nienależnie pobranych środków, wynosi 60 dni, czyli tak jak to zostało określone w cytowanym art. 5 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011.

Z powyższego przepisu ustawy o ARiMR w sposób nie budzący wątpliwości wynika, iż naliczenie odsetek za zwłokę uzależnione jest od uchybienia terminowi zapłaty należności obciążającej zobowiązanego. Co równie istotne wynika z niego, że przepisy działu III Ordynacji podatkowej należy stosować w takim zakresie, w jakim nie kolidują one z przepisami unijnymi, a także z wyłączeniem tych przepisów, które dotyczą kwestii związanych m.in. z rozkładaniem należności na raty. A zatem, oprócz przepisów umiejscowionych w Rozdziale 7a zastosowania nie znajdzie np. art. 57 O.p. dotyczący opłaty prolongacyjnej i to niezależnie od tego, czy opłata ta w rozumieniu przepisów unijnych może być utożsamiana z odsetkami, czy też nie. W rozpoznawanej sprawie należało mieć bowiem na uwadze to, że opłata prolongacyjna jest ustalana w odniesieniu do decyzji wydanych na podstawie przepisów art. 67a § 1 pkt 1 lub 2 O.p., które umiejscowione są w Rozdziale 7a i regulują kwestie odroczenia terminu płatności lub rozłożenia na raty podatku/zaległości podatkowej. Tym samym zastosowanie w rozpoznawanej sprawie opłaty prolongacyjnej było wyłączone z uwagi na treść art. 29 ust. 7 ustawy o ARiMR.

W konsekwencji błędne jest też twierdzenie Skarżącego jakoby to z przepisów rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 organ wywiódł zakaz stosowania opłaty prolongacyjnej oraz wskazał, że przepisy te regulują kwestie stosowania ulg w spłacie kwot nienależnie pobranych płatności. Twierdzenie to nie znajduje potwierdzenia w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Niemożność zastosowania w przedmiotowej sprawie przepisów art. 57 ust. 1 i 2 O.p. nie wynikała bowiem z niewłaściwego zastosowania i błędnej wykładni art. 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011, lecz z przestrzegania szczególnej dyspozycji zawartej w art. 29 ust. 7 ustawy o ARiMR.

Wskazać przy tym należy, że powołanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji określonych regulacji zawartych w ww. rozporządzeniu UE nie oznaczało automatycznie, że rozporządzenie to stanowi jej podstawę prawną. Przepisy tego rozporządzenia stanowiły bowiem tylko jeden z elementów, które organ musiał uwzględnić przy wydawaniu decyzji.

W ocenie Sądu niezasadny okazał się również zarzut dotyczący naruszenia 7a k.p.a., tj. zasady rozstrzygania wątpliwości interpretacyjnych na korzyść strony. Podkreślić należy, że wspomniana zasada dotyczy wyłącznie sytuacji, w której wykładnia mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego, dokonana zgodnie z zasadami i dyrektywami wykładni wynikającymi z prawoznawstwa, prowadzi do kilku możliwych rezultatów. Taka zaś sytuacja nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie, ponieważ ustalenie Skarżącemu opłaty prolongacyjnej zamiast odsetek byłoby sprzeczne z art. 29 ust. 7 ustawy o ARiMR, co do treści którego organ nie miał żadnych wątpliwości.

Niezasadne okazały się również zarzuty dotyczące naruszenia pozostałych przepisów proceduralnych. Odnosząc się do tych zarzutów wyjaśnić należy, że powołanie podstawy prawnej decyzji stanowi przytoczenie przepisów prawa materialnego, na których organ opiera rozstrzygnięcie sprawy co do istoty oraz powołanie mających szczególny związek z wydaniem danej decyzji przepisów proceduralnych. Nie ma zatem konieczności powoływania w podstawie prawnej decyzji wszystkich przepisów, które dotyczą wydanego rozstrzygnięcia i znajdują się w jego uzasadnieniu. Rozstrzygnięcie decyzji stanowi bowiem wiążące ustalenie konsekwencji prawnych stosowanego przez organ przepisu prawa materialnego. Obrazuje ono rezultat stosowania określonych przepisów prawa.

W ocenie Sądu zarówno decyzja organu I instancji, jak i decyzja organu odwoławczego spełniła te kryteria. W podstawie prawnej decyzji organu I instancji powołano bowiem § 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 września 2017 r., który jak wyjaśniono powyżej określa warunki przyznania ulgi w spłacie należności przypadających agencji płatniczej w ramach Wspólnej Polityki Rolnej, a także art. 104 § 1 k.p.a. zgodnie z którym organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Z kolei w podstawie prawnej decyzji organu odwoławczego powołano art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., § 7 ww. rozporządzenia oraz art. 29 ust. 7 ustawy o ARiMR, co także należy uznać za wystarczające.

Odnosząc się do różnic pomiędzy uzasadnieniami decyzji wydanych przez orzekające w sprawie organy sprzecznych zdaniem Skarżącego z art. 11 k.p.a. wskazać należy, że decyzja organu I instancji w całości uwzględniała żądanie Strony. Tym samym organ I instancji mógł zgodnie z art. 107 § 4 k.p.a. nawet odstąpić od uzasadnienia decyzji. Organ ten zdecydował się jednak na przedstawienie krótkiego uzasadnienia opartego o treść § 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 września 2017 r., który niewątpliwie stanowił podstawę materialną przyznanej Skarżącemu ulgi.

Skarżący nie może więc podnosić zarzutu, że w uzasadnieniu decyzji organu I instancji nie został powołany art. 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011, tak jak miało to miejsce w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego. Decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi została wydana w postępowaniu odwoławczym, a więc w realiach przedmiotowej sprawy musiała mieć bardziej szczegółowe uzasadnienie odnoszące się również do zarzutów podniesionych w odwołaniu.

Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), oddalił skargę.