Uzasadnienie
Przedmiotem skargi, wniesionej przez S. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, jest decyzja Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję z dnia [...] marca 2013 r. [...].
Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Pismem z dnia [...] listopada 2012 r. S. K. (dalej: strona skarżąca) zwrócił się do Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji (dalej: KRRiT) o odstąpienie od żądania zapłaty abonamentu, wskazując, iż [...] lipca 2012 r. wystawione zostało upomnienie wzywające go do zapłaty należności w wysokości 1553,95 zł tytułem zapłaty zaległego abonamentu wraz z kosztami upomnienia i odsetkami.
Jako załącznik do pisma skarżący złożył sprzeciw od upomnienia.
Pismo skarżącego z dnia [...] lipca 2012 r. zostało potraktowane przez organ jako wniosek o umorzenie zaległości i pismem z dnia [...] lutego 2013 r. Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji wezwała skarżącego do wykazania spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 10 ustawy o opłatach abonamentowych.
Pismem z dnia [...] lutego 2013 r. skarżący zwrócił się z wnioskiem o odstąpienie nękania żądania zapłaty. Wskazał też, iż z posiadanego odbiornika nie jest w stanie odbierać programu.
KRRiT decyzją z dnia [...] marca 2013 r. odmówiła umorzenia zaległości za okres od [...] stycznia 2008 r. do [...] lutego 2013 r. w wysokości 1077,10 zł wraz z odsetkami w wysokości 352,47 zł.
W wyniku złożonego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy KRRiT wydała decyzję z dnia [...] maja 2014 r., utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.
W uzasadnieniu KRRiT opisała stan faktyczny sprawy, zacytowała stosowny przepis ustawy o opłatach abonamentowych oraz wskazała, że do wniosku nie dołączono dokumentów uprawdopodabniających zaistnienie przesłanek uzasadniających umorzenie zaległości.
W skardze na decyzję z dnia [...] maja 2014 r. S. K. podkreślił, że nie był proszony o dosłanie żadnych dokumentów.
W związku z tymi zarzutami wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zaprzestanie nękania przez organ.
W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie.
W uzasadnieniu KRRiT wskazała na przepis art. 10 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych, KRRiT. Stwierdziła, że w wyniku przeprowadzonego postępowania uznała, że w przedmiotowej sprawie skarżący nie wykazał dostatecznie okoliczności, które przemawiałyby za umorzeniem opłaty, a ewentualny brak możliwości odbioru programów telewizyjnych nie może stanowić podstawy umorzenia zaległości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Uprawnienia sądów administracyjnych, określone m.in. przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), dalej jako p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z przepisami postępowania administracyjnego i normami prawa materialnego.
Jednocześnie, zgodnie z przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonej decyzji ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu. W tym celu Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).
W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, iż organy administracji publicznej naruszyły przepisy postępowania w stopniu, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie z treścią art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. Nr 85, poz. 728, z późn. zm.) w wyjątkowych sytuacjach, jeżeli przemawiają za tym szczególne względy społeczne lub przypadki losowe, Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji może umorzyć lub rozłożyć na raty zaległości w płatności opłat abonamentowych, odsetki za zwłokę w ich uiszczaniu, opłatę, o której mowa w art. 5 ust. 3, oraz odsetki za zwłokę w jej uiszczaniu.
Decyzja dotycząca umorzenia opłat abonamentowych ma charakter uznaniowy.
Zgodnie zaś z przepisem art. 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postepowania administracyjnego – t. j. Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., (dalej: k.p.a.) decyzja powinna zawierać (między innymi) uzasadnienie faktyczne i prawne; § 3 stanowi, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.
Zgodnie z art. 7 k. p. a organ administracji powinien dążyć do wyjaśnienia sprawy. Organ zatem powinien podjąć wszelkie kroki, aby dokładnie wyjaśnić stan faktyczny sprawy (zasada prawdy obiektywnej), która jest realizowana poprzez przepisy normujące postepowanie dowodowe (art. 77 k.p.a.) oraz ocenę materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.).
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący podniósł, iż nie otrzymał żadnego wezwania od organu o uzupełnienie dokumentów.
W aktach sprawy też brak jest potwierdzenia otrzymania przez skarżącego pisma organu z dnia [...] lutego 2013r.
Oznacza to, iż w niniejszej sprawie nie zebrano materiału dowodowego. Tymczasem podstawą rozstrzygnięcia mogą być jedynie dowody, które zostały przeprowadzone w ramach postępowania w danej sprawie. Organy obu instancji wskazały, iż skarżący pomimo wezwania pismem z dnia 6 lutego 2013 r. nie uzupełnił wniosku o żądane w piśmie tym dokumenty.
Stosownie do treści art. 152 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Organy administracyjne są obowiązane rozpatrzyć sprawę ponownie i przeprowadzić w sposób zgodny z przepisami prawa postępowanie dowodowe, uchybienia te bowiem są istotne i miały wpływ na wynik sprawy.
Z powyższych powodów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku.