Uzasadnienie
H. K. wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wskazał, iż gospodarstwo domowe prowadzi z żoną, nie posiada nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. W rubryce nr 10 wniosku oświadczył, iż otrzymuje rentę w wysokości 630 zł netto miesięcznie. W uzasadnieniu podniósł, iż otrzymywane zamieszkuje z żoną w gospodarstwie syna, nie posiada żadnego majątku, jedynym źródłem jego utrzymania jest renta, która w ¼ jest zajęta w związku z prowadzonym wobec niego postępowaniem komorniczym. Żona wnioskodawcy nie otrzymuje żadnych świadczeń. Nadto wnioskodawca oświadczył, iż jest osobą chorą i nie jest w stanie podejmować prac dorywczych.
Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje:
Prawo pomocy stanowi wyjątek od obowiązującej w postępowaniu przed sądem administracyjnym zasady ponoszenia przez stronę kosztów postępowania związanych z jej udziałem w sprawie (wyrażonej w art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Stosownie do treści przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., może zostać ono przyznane osobie fizycznej w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania.
Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Biorąc pod uwagę oświadczenia wnioskodawcy o stanie majątkowym oraz porównując je z obciążeniami związanymi z partycypowaniem w kosztach sądowych oraz z zastępstwem profesjonalnego pełnomocnika uznano, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do udzielania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Zauważyć należało, iż skarżący utrzymuje się wraz z żoną z niewielkiej renty, która została w dopuszczalnej części zajęta w postępowaniu egzekucyjnym, nie posiada majątku nieruchomego ani ruchomego, który mógłby spieniężyć, nie posiada również zasobów pieniężnych ani oszczędności w jakiejkolwiek formie, które mógłby przeznaczyć na udział w postępowaniu sądowym.
Należało ponadto wziąć pod uwagę, iż sytuacja materialna skarżącego była już przedmiotem oceny w ramach innych postępowań o prawo pomocy, w których uznawano, że zasługuje on na udzielenie tej wyjątkowej instytucji. Analiza uzasadnień do postanowień referendarza sądowego z dnia 17 lipca 2014 r. o sygn. akt I SA/Gd 692/14 i następnych do I SA/Gd 695/14, w porównaniu z oświadczeniami złożonymi w niniejszej sprawie, prowadzi do wniosku, że sytuacja majątkowa skarżącego nie uległa od tego czasu polepszeniu.
Powyższe ustalenia świadczą o trudnej sytuacji skarżącego i przemawiają za uznaniem, iż po opłaceniu wydatków niezbędnych dla utrzymania oraz kosztów leczenia nie pozostają mu wolne środki na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.