Uzasadnienie
B. K. wystąpiła ze skargą z dnia [...] 2017 r. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu nałożonych administracyjnych kar pieniężnych.
Zarządzaniem z dnia [...] 2017 r. wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 200 zł.
W dniu [...] 2017 r. skarżąca uiściła w terminie wpis sądowy od skargi.
Zarządzeniem z dnia [...] 2017 r. skierowano sprawę na rozprawę.
Pismem z dnia [...] 2018 r. skarżąca wystąpiła z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji i umorzenie postępowania w całości oraz z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych w całości.
Wniosek o prawo pomocy został następnie uzupełniony na urzędowym formularzu PPF z dnia [...] 2018 r., w którym skarżąca wystąpiła o zwolnienie od kosztów sądowych.
Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje:
Zgodnie z art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."), jeżeli rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
Przypomnieć na wstępie należy, iż ocena zasadności wniosku o prawo pomocy polega na dokonaniu porównania wysokości obciążeń finansowych w postępowaniu sądowym z rzeczywistymi możliwościami płatniczymi wnioskującej strony, biorąc pod uwagę jej wydatki niezbędne dla utrzymania siebie oraz rodziny.
Z natury rzeczy aby dokonać porównania, o którym wyżej mowa, na wnioskującej stronie muszą ciążyć konkretne koszty sądowe, których wysokość będzie odnoszona do stanu jej majątkowego posiadania.
Wskazać zatem należy, iż na obecnym etapie postępowania sądowego nie ciążą na skarżącej żadne koszty sądowe, bowiem uiściła ona należny w sprawie wpis sądowy w wysokości 200 zł, a sprawa została skierowana do rozpoznania na rozprawie.
W tym stanie rzeczy, rozpoznanie wniosku o udzielenie stronie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, do poniesienia których nie jest obowiązana, staje się zbędne.
Natomiast wyjaśnić dodatkowo należy, iż niniejsze rozstrzygnięcie nie pozbawia skarżącej prawa do wystąpienia z kolejnym wnioskiem o prawo pomocy w niniejszym postępowaniu w sytuacji, gdy będzie ona wezwana do poniesienia jakichkolwiek kosztów sądowych.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. art. 249a p.p.s.a. należało orzec, jak w sentencji postanowienia.