Uzasadnienie
Postanowieniem z [...] lipca 2011 r. Minister Finansów utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z [...] marca 2011 r., w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną.
Na postanowienie z [...] lipca 2011 r. J.O. (zwany dalej skarżącym) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zawarł wniosek o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.
Wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie, złożony został w postępowaniu sądowoadministracyjnym, którego przedmiotem jest ocena legalności postanowienia Ministra Finansów z [...] lipca 2011 r., w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną.
Zważywszy na cel wniosku, do realizacji którego on zmierza, Sąd podkreśla, iż nie ma kompetencji do wstrzymania postępowania egzekucyjnego, bowiem wniosek ten wykracza poza granice sprawy administracyjnej, będącej przedmiotem kognicji Sądu w ramach niniejszego postępowania.
Kognicja wojewódzkich sądów administracyjnych określona została w art. 3 i 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwana dalej p.p.s.a.). Z podanego katalogu wynika, iż wstrzymanie prowadzenia egzekucji nie mieści się we właściwości sądów administracyjnych, w związku z czym Sąd nie jest władny wstrzymać prowadzonej egzekucji, o której mowa we wniosku skarżącego.
Wstrzymania czynności egzekucyjnych, w uzasadnionych przypadkach może dokonać organ egzekucyjny na podstawie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.). Wniosek ten podlega zatem rozpoznaniu w postępowaniu egzekucyjnym przez organy właściwe do jego przeprowadzenia, a dopiero w dalszej kolejności orzeczenie to może podlegać kontroli sądowej w zakresie wyznaczonym przepisami ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sądy administracyjne nie są bowiem uprawnione, jak chce tego skarżący, do zastępowania administracji publicznej, a jedynie sprawują kontrolę jej działalności w zakresie wyznaczonym przez art. 3 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, brak było podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego, wobec czego orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.