Uzasadnienie
W dniu...07.2011 roku Gmina... złożyła do Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych datowaną na dzień...07.2011 roku korektę wniosku za 2010 rok o przekazanie kwoty rekompensującej utracone dochody z tytułu zwolnień określonych ustawie o rehabilitacji, wykazując łączną kwotę faktycznych rocznych skutków zwolnień. wynikających z decyzji, dokonanych czynności cywilnoprawnych w formie aktów notarialnych oraz deklaracji i informacji podatkowych na dany rok podatkowy, według stanu na dzień 31 grudnia 2010 roku w wysokości... zł. W dniu...07.2011 r. Fundusz poinformował Gminę, że korekta ta nie może być rozpatrzona w związku z niedotrzymaniem terminu, o którym mowa w § 5 ust. 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 sierpnia 2003 roku w sprawie szczegółowych zasad obliczania i trybu przekazywania gminom dotacji celowej ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (Dz. U. z 2003 r..
Nr 166, poz. 1616, z późn. zm.). W dniu 09.08.2011 roku doręczony został organowi wniosek Gminy... z dnia...08.2011 r. o przywrócenie terminu do złożenia korekty wniosku o przekazanie kwoty rekompensującej utracone dochody tytułu zwolnień określonych w ustawie o rehabilitacji za 2010 rok.
Postanowieniem z... listopada 2011 roku Prezes Zarządu PFRON odmówił przywrócenia terminu do złożenia korekty wniosku za 2010 rok o przekazanie kwoty rekompensującej utracone dochody z tytułu zwolnień określonych w ustawie o rehabilitacji. W uzasadnieniu wskazał, że strona nie spełniła wymogu określonego w art. 58 § 2 k.p.a., gdyż wniosek (prośbę) z dnia...08.2011 r. o przywrócenie terminu do złożenia korekty wniosku wniosła dopiero w dniu 09.08.2011 r., podczas gdy samą korektę wniosku złożyła w dniu 12.07.2011 r. (przy piśmie z dnia 07.07.2011 r.). Ponadto zdaniem organu, strona nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu do złożenia korekty wniosku nastąpiło bez jej winy.
Postanowieniem z... czerwca 2012 roku, wydanym po rozpoznaniu zażalenia Gminy, Minister Pracy i Polityki Społecznej utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Minister podzielił pogląd organu I instancji, iż strona nie spełniła przesłanek z art. 58 § 2 k.p.a., umożliwiających przywrócenie wnioskowanego terminu. W ocenie organu, skoro strona korektę wniosku o przekazanie kwoty rekompensującej utracone dochody z tytułu zwolnień określonych w ustawie za 2010 r. złożyła w dniu 7 lipca 2011 r., to w tym dniu ustała ewentualna przyczyna uniemożliwiająca stronie złożenia tej korekty w terminie określonym przepisami prawa. Siedmiodniowy (nieprzywracany) termin do złożenia prośby przywrócenie terminu i złożenia korekty wniosku upłynął zatem w dniu 14 lipca 2011 r. Tymczasem strona prośbę tę wystosowała dopiero w dniu 3 sierpnia 2011 r.
Na powyższe postanowienie strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i postanowienia je poprzedzającego oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie:
- 1. przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (j.t. Dz.U. z 2011r. nr 127, poz.721 ze zm), a w szczególności art. 47 ust.2, usl.2a, ust.2b oraz ust.7 przez pominięcie ich treści przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia;
- 2. przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 sierpnia 2003r. w sprawie szczegółowych zasad obliczania i trybu przekazywania gminom dotacji celowej ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (Dz.U. nr 166, poz. 1616 ze zm.), przez błędną jego interpretację i zastosowanie;
- 3. przepisów art.6, art.7, art.77 oraz art.58 § 1 i § 2 kpa przez niezbadanie wszystkich okoliczności sprawy i niewłaściwą ocenę zebranego w sprawie materiału;
- 4. art. 167 i art. 190 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez ich pominięcie;
- 5. przepisów ustawy z dnia 13 listopada 2003r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (j.t. Dz.U. z 2010r. Nr 80, poz.526 ze zm.) poprzez jej pominięcie.
Minister Pracy i Polityki Społecznej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymał argumenty zaprezentowane z uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.
Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.) – sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) – sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, co wymaga podkreślenia, wojewódzkie sądy administracyjne rozstrzygają w granicach danej sprawy nie będąc jednak związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, iż skarga jest nie zasadna i podlega oddaleniu, ponieważ przeprowadzona kontrola sądowo-administracyjna nie wykazała naruszeń prawa uzasadniających uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Zgodnie z art. 58 § 1 k.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Zgodnie z § 2 tegoż artykułu prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Zgodnie zaś z § 3 przywrócenie terminu do złożenia prośby przewidzianej w § 2 jest niedopuszczalne.
Sprawa niniejsza dotyczy korekty wniosku o zrekompensowanie Gminie... utraconych dochodów z tytułu zwolnień określonych w art. 31 ust. 1 pkt. 1 ustawy o rehabilitacji i zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Zgodnie z art. 47 ust. 2 ustawy środki Funduszu przeznacza się również na zrekompensowanie gminom dochodów utraconych na skutek zastosowania ustawowych zwolnień, o których mowa w art. 31 ust. 1 pkt 1, w wysokości utraconych dochodów.
Zgodnie z art. 47 ust. 2a gminy składają do Funduszu wnioski o wypłatę kwoty rekompensującej dochody utracone z tytułu zwolnień w terminach:
- 1) do dnia 31 lipca roku podatkowego - wykazując przewidywane roczne skutki zwolnień, wynikające z decyzji, dokonanych czynności cywilnoprawnych w formie aktów notarialnych oraz deklaracji i informacji podatkowych na dany rok podatkowy, według stanu na dzień 30 czerwca roku podatkowego, za który sporządzany jest wniosek;
- 2) do dnia 25 marca roku następującego po roku podatkowym - wykazując faktyczne roczne skutki zwolnień, wynikające z decyzji, dokonanych czynności cywilnoprawnych w formie aktów notarialnych oraz deklaracji i informacji podatkowych na dany rok podatkowy, według stanu na dzień 31 grudnia roku podatkowego, za który sporządzany jest wniosek.
Należy podkreślić, iż wbrew twierdzeniom zawartym w skardze sprawa niniejsza nie dotyczy kwestii czy Gmina złożyła wnioski o jakich mowa wyżej. Sprawa niniejsza dotyczy złożenia korekty wniosku. Kwestia ta została uregulowana w rozporządzeniu wykonawczym do ustawy o rehabilitacji, wydanym na podstawie art. 47 ust. 7 (Rozporządzenie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 sierpnia 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad obliczania i trybu przekazywania gminom dotacji celowej ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych). Zgodnie z § 5 ust. 3 rozporządzenia gmina ma prawo do złożenia korekty wniosku w terminie 14 dni od dnia wyjścia na jaw okoliczności uzasadniających złożenie korekty, nie później jednak niż w terminie określonym w § 4 pkt 2 tj. do 31 maja roku następującego po roku podatkowym.
Bezsporne w sprawie jest, że Gmina... złożyła korektę wniosku w dniu 7 lipca 2011 r., a więc po upływie powyższego terminu. Wraz z powyższym dokumentem nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu do jego złożenia. Wniosek ten został złożony dopiero w dniu 3 sierpnia 2011 r., a więc w terminie dłuższym niż 7 dniowy termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu liczony od dnia, w którym ustała przyczyna uchybienia. Rację mają organy, że skoro korekta została złożona 7 lipca, to oznacza, że tego dnia ustała przyczyna uchybienia. Wniosek o przywrócenie terminu do złożenia korekty powinien być więc złożony najpóźniej 14 lipca 2011 r. Skoro nie został złożony jest wnioskiem spóźnionym i podlega oddaleniu, bez potrzeby badania przyczyny uchybienia terminowi.
Zarzutów skargi dot. niezgodności z Konstytucją RP zapisów rozporządzenia ustanawiających termin do złożenia korekty nie można uznać za zasadne. Błędne jest powoływanie się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego sygn. akt U 4/09. Wyrok ten uznawał za niekonstytucyjne ustalenie w rozporządzeniu wykonawczym terminu do złożenia wniosku o wypłatę rekompensaty z tytułu zwolnień ustawowych ze skutkiem wygaśnięcia roszczenia w przypadku uchybienia terminowi. W tym przypadku sprawa dotyczy jedynie korekty złożonego do 25 marca 2011 r. wniosku. Należy zwrócić uwagę, że Prezes PFRON ma obowiązek do 31 maja przekazać gminom rekompensatę w wysokości wynikającej z wniosku końcowego. Trudno więc uznać za bezzasadne ustalenie terminu końcowego dla gmin do złożenia ewentualnej korekty.
Dodatkowo termin ten jest terminem procesowym, przywracanym w przypadku wykazania braku winy w jego uchybieniu. Biorąc pod uwagę treść uzasadnienia w/w orzeczenia Trybunału nie można uznać, że ustalony w § 5 ust. 3 rozporządzenia termin do złożenia korekty wniosku końcowego wykracza poza delegację ustawową określoną w art. 47 ust. 7 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych.
Z powyższych względów skarga jako niezasadna podlega oddaleniu.