Uzasadnienie
A. Sp. z o.o. z siedzibą w B., dalej zwana Spółką, importowała na podstawie umowy dystrybucyjnej zawartej w dniu [...] października 1999 roku z firmą M. Ltd z siedzibą w W. osprzęt do urządzeń medycznych. Między innymi, w ramach tej umowy Spółka sprowadziła kolejne partie sprzętu, które na podstawie zgłoszeń celnych z dnia: [...] marca 2000 roku (SAD nr [...]), z dnia [...] maja 2000r (SAD nr [...]),z dnia [...] czerwca 2000r (SAD nr [...]), z dnia [...] lipca 2000r (SAD nr [...]), z dnia [...] lipca 2000r (SAD nr [...]) zostały dopuszczone do obrotu na polskim obszarze celnym. Wartość celna importowanych towarów każdorazowo była przyjęta w wysokości deklarowanej w dokumencie SAD i obejmowała wartość (cenę) transakcyjną, wynikającą z przedstawionej przy zgłoszeniu faktury oraz koszt transportu towaru.
W wyniku kontroli ustalono, że Spółka, na podstawie aneksu z dnia [...] stycznia 2000 roku, została zobligowana do uiszczenia jednorazowej opłaty na rzecz eksportera w wysokości 50.000 USD. Ponieważ zdaniem organu celnego kwotę opłaty należało doliczyć do wartości celnej towaru, w każdej ze spraw objętych w/w zgłoszeniami celnymi wszczęte zostało postępowanie w celu ustalenia prawidłowej wartości celnej importowanych towarów. Na mocy postanowienia z dnia [...] listopada 2002 roku postępowania te zostały połączone w celu ich łącznego rozpoznania. Decyzją z dnia [...] grudnia 2002 roku o nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego w P. uznał powyższe zgłoszenia celne za nieprawidłowe w części dotyczącej wartości celnej towaru, którą określił w podwyższonej wysokości, ustalonej przez doliczenie do deklarowanej wartości celnej, proporcjonalnej do dostaw objętych w/w zgłoszeniami SAD (przy uwzględnieniu ogólnej wartości importu w kontrolowanym okresie) części opłaty w kwocie 50.000 USD uiszczonej eksporterowi na podstawie aneksu z dnia [...] stycznia 2000 roku.
Orzekając w sprawie na skutek odwołania Spółki Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z dnia [...] października 2003 roku nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu celnego pierwszej instancji, podzielając stanowisko i argumentację przedstawione w uzasadnieniu jego decyzji. Dyrektor Izby Celnej w W. wskazał w szczególności, że Spółka nie poinformowała organów celnych o opłatach świadczonych z tytułu umowy dystrybucyjnej z dnia [...] października 1999 roku oraz aneksu do niej z dnia [...] stycznia 2000 roku. Zdaniem Dyrektora Izby Celnej opłaty te, poniesione w zamian za prawo do wyłącznej dystrybucji towarów opatrzonych znakiem towarowym, należy zakwalifikować się jako opłaty licencyjne w rozumieniu art. 30 §1 pkt 3 Kodeksu celnego, gdyż inaczej rozprowadzanie towarów opatrzonych tym znakiem byłoby nielegalne. Tym samym, ponieważ uiszczenie przez importera opłaty w kwocie 50.000 USD stanowiło warunek sprzedaży przez eksportera towarów uzasadniona jest korekta deklarowanej wartości celnej.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Spółka wniosła o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. i utrzymanej przez nią w mocy decyzji organu celnego I instancji (ewentualnie o uchylenie decyzji organu celnego II instancji) oraz o zasądzenie na rzecz Spółki kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie przepisów art. 30 §1 pkt 3 Kodeksu celnego przez błędne zastosowanie, a ponadto sprzeczność pomiędzy ustaleniami organu celnego i zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Skarżąca Spółka podniosła, że wbrew ustaleniom organów celnych występująca w niniejszej sprawie opłata w wysokości 50.000 USD nie ma charakteru opłaty licencyjnej a przedstawiona przez organy celne wykładnia tego pojęcia pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Przedmiotowa opłata w wysokości 50.000 USD była uiszczona za zagwarantowanie Spółce prawa wyłącznej dystrybucji towarów, nie mogła być zatem warunkiem sprzedaży tych towarów.
Poświadcza to treść umowy z dnia [...].10.1999 roku, która była zawarta na okres jednego roku, która takiej opłaty nie przewidywała. Opłata za prawo do wyłącznej dystrybucji towarów została wprowadzona do umowy dopiero aneksem z dnia [...] stycznia 2000 roku, który przedłużył obowiązywanie umowy o jeden rok.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w W. wnosił o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wyrokiem z dnia 25 stycznia 2005 r., sygn. akt V SA 4473/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekający na podstawie art. 97 § 1 ustawy z 30.08.2002 r. - Przepisy wprowadzające - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późń. zm.), uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w P. Zdaniem Sądu uiszczona przez Spółkę opłata nie stanowiła opłaty licencyjnej ani nie była warunkiem sprzedaży, lecz opłatą za prawo do wyłącznej dystrybucji produktów kontrahenta zagranicznego. W kodeksie celnym natomiast brak było przepisów upoważniających do wliczenia takiej opłaty do wartości celnej towaru.
Powyższy wyrok został zaskarżony przez Dyrektora Izby Celnej w W. skargą kasacyjną wniesioną do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Wyrokiem z dnia 7 lipca 2005 r., sygn. akt I GSK 688/05 Naczelny Sąd Administracyjny zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uchylił i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.
Pismem procesowym z dnia 17 października skarżąca cofnęła skargę.
W myśl art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, zpo. 1270 ze zm.) skarżący może cofnąć skargę i jego oświadczenie w tej kwestii jest, co do zasady, wiążące dla Sądu.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie mając na uwadze stanowisko skarżącej, uznał cofnięcie skargi za skuteczne i dlatego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi umorzył postępowanie w sprawie.
Zważywszy, że w przedmiotowej sprawie trwało postępowanie sądowe i odbyły się posiedzenia Sądu to skarżącej nie przysługuje zwrot połowy uiszczonego wpisu sądowego (w tym wypadku 5 zł). W myśl art. 232 § 1 pkt 2 cytowanej ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w postanowieniu.