Uzasadnienie
Decyzją z [...] lipca 2016 r. nr [...] Minister Finansów udzielił S. Sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej: "Skarżąca" lub "Spółka") zezwolenia na urządzanie działalności w zakresie zakładów wzajemnych. Na wniosek Spółki Minister Rozwoju i Finansów, zmienił ww. decyzję w odniesieniu do czterech punktów przyjmowania zakładów (decyzja z [...] czerwca 2017 r. nr [...]).
Spółka wniosła odwołanie od decyzji z [...] czerwca 2017 r. jedynie w części dotyczącej określenia wysokości opłaty za zmianę zezwolenia. Decyzją z [...] sierpnia 2017 r. nr [...] Minister utrzymał w mocy decyzję z [...] czerwca 2017 r. uznając, iż opłata została określona prawidłowo.
Strona zaskarżyła decyzję Ministra z [...] sierpnia 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie domagając się jej uchylenia w całości oraz uchylenia decyzji ją poprzedzającej w części dotyczącej określenia wysokości opłaty.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania sądowego z uwagi na uznanie skargi za zasadną w całości. Minister wyjaśnił, iż decyzją z [...] października 2017 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję z [...] sierpnia 2017 r. w całości oraz poprzedzającą ją decyzję z [...] czerwca 2017 r. w części dotyczącej naliczenia opłaty za zmianę zezwolenia w kwocie 10.187 zł i orzekł o naliczeniu opłaty w wysokości 1.698 zł.
W piśmie z [...] listopada 2017 r., Spółka również wniosła o umorzenie postępowania sądowego z uwagi na jego bezprzedmiotowość, a także o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania obejmujących wpis sądowy oraz wynagrodzenie pełnomocnika będącego radcą prawnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
W myśl art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej: "p.p.s.a." Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe.
Mając na uwadze, iż organ uwzględnił skargę w całości wskutek czego uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję wydaną w I instancji w części dotyczącej opłaty za zmianę zezwolenia i naliczył opłatę w wysokości wskazywanej przez Spółkę (1.698 zł zamiast 10.187 zł) Sąd uznał, iż wyeliminowano z obrotu prawnego zaskarżone rozstrzygnięcie, a zatem zostało zrealizowane żądanie skargi. Tym samym, w ocenie Sądu, dalsze prowadzenie postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie stało się bezprzedmiotowe.
W myśl art. 201 § 1 p.p.s.a. zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 p.p.s.a, tj. w przypadku skorzystania przez organ z instytucji autokontroli, co miało miejsce w rozpatrywanej sprawie. Spółkę zastępuje w niniejszym postępowaniu pełnomocnik będący radcą prawnym, więc zastosowanie znajduje art. 205 § 2 p.p.s.a. stanowiący, iż do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.
Stronie nie należy się zwrot kosztów sądowych, gdyż nie zostały one uiszczone. Pomimo wymienienia wśród załączników skargi dokumentu mającego potwierdzać uiszczenie wpisu sądowego, dokument ten nie został dołączony, zaś po sprawdzeniu w rejestrze opłat sądowych okazało się, iż również wpis sądowy od skargi w kwocie 340 zł nie został wpłacony (adnotacja k. 13 akt sądowych).
Skarżącej przysługuje natomiast zwrot kosztów postępowania obejmujących wynagrodzenie radcy prawnego, który sporządził skuteczną skargę. Istotą sporu pomiędzy organem a Spółką było określenie wysokości opłaty za zamianę zezwolenia, a więc przedmiotem zaskarżenia, zgodnie z art. 216 p.p.s.a., jest należność pieniężna w kwocie 8.489 zł, stanowiącej różnicę pomiędzy wysokością opłaty ustalonej przez organ (10.187 zł) a wskazywanej przez Skarżącą (1.698 zł). Zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm.), dalej "rozporządzenie", stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - stawkę obliczoną na podstawie § 2. Przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 5000 zł do 10 000 zł stawka minimalna wynosi 1800 zł (§ 2 pkt 4 rozporządzenia), i takie wynagrodzenie Sąd zasądził na rzecz Spółki, za zastępstwo prawne radcy prawnego.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 w zw. z art. 54 § 3 postanowił jak w pkt 1 sentencji. O zasądzeniu kosztów postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 201 § 1 p.p.s.a.