Uzasadnienie
Decyzją z [...] grudnia 2012 r. nr [...] Minister Finansów udzielił S. Sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej: "Skarżąca" lub "Spółka") zezwolenia na urządzanie działalności w zakresie zakładów wzajemnych-bukmacherskich na okres sześciu lat. Na wniosek Spółki Minister Rozwoju i Finansów, zmienił ww. decyzję w odniesieniu do punktu przyjmowania zakładów (decyzja z [...] lipca 2017 r. nr [...]).
Spółka wniosła odwołanie od decyzji z [...] lipca 2017 r. jedynie w części dotyczącej określenia wysokości opłaty za zmianę zezwolenia. Decyzją z [...] września 2017 r. nr [...] Minister utrzymał w mocy decyzję z [...] lipca 2017 r. uznając, iż opłata została określona prawidłowo.
Strona zaskarżyła decyzję Ministra z [...] września 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie domagając się jej uchylenia w całości oraz uchylenia decyzji ją poprzedzającej w części dotyczącej określenia wysokości opłaty.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania sądowego z uwagi na uznanie skargi za zasadną w całości stosownie do art. 54 § 3 p.p.s.a. Minister wyjaśnił, iż decyzją z [...] października 2017 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję z [...] września 2017 r. w całości oraz poprzedzającą ją decyzję z [...] lipca 2017 r. w części dotyczącej naliczenia opłaty za zmianę zezwolenia w kwocie 9.338 zł i orzekł o naliczeniu opłaty w wysokości 849 zł.
W piśmie z 28 listopada 2017 r., Spółka również wniosła o umorzenie postępowania sądowego z uwagi na jego bezprzedmiotowość, a także o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania obejmujących wpis sądowy oraz wynagrodzenie pełnomocnika będącego radcą prawnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Na wstępie wskazać należy, że z dniem 1 czerwca 2017 r. przepis art. 54 § 3 p.p.s.a. został znowelizowany na podstawie art. 9 pkt 4 ustawy z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2017, poz. 935). Przepis art. 54 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") z dniem 1 czerwca 2017 r. otrzymał brzmienie: "Organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. W przypadku skargi na decyzję, uwzględniając skargę w całości, organ uchyla zaskarżoną decyzję i wydaje nową decyzję. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Przepis § 2 stosuje się odpowiednio.".
Zgodnie z art. 161 § 1 p. 3 p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z przyczyn innych, niż te wskazane w § 1 p. 1 i 2. Postępowanie sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe "z innych przyczyn", gdy w toku tego postępowania, a przed wydaniem wyroku przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia. Tym samym do okoliczności uzasadniających umorzenie postępowania na podstawie powyższego przepisu należy bez wątpienia uwzględnienie skargi przez organ w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. w ramach tzw. autokontroli. Powoduje ono bowiem wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu, co czyni zbędnym dalsze procedowanie w sprawie.
W rozpatrywanej sprawie spełnione zostały przesłanki umorzenia postępowania, bowiem organ w terminie 30 dni od otrzymania skargi (co nastąpiło 5 października 2017 r.), decyzją z [...] października 2017 r. uchylił własną decyzję z [...] września 2017 r. oraz poprzedzającą ją decyzję z [...] lipca 2017 r. w części dotyczącej opłaty za zmianę zezwolenia i naliczył opłatę w wysokości wskazywanej przez Spółkę (849 zł zamiast 9.338 zł). Sąd uznał, iż wyeliminowano z obrotu prawnego zaskarżone rozstrzygnięcie, a zatem zostało zrealizowane żądanie skargi. Tym samym, w ocenie Sądu, dalsze prowadzenie postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie stało się bezprzedmiotowe.
Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 161 § 1 p. 3 i § 2 w zw. z art. 54 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w p. I sentencji.
Uwzględnienie skargi przez organ w trybie autokontroli uzasadnia pozytywne rozpatrzenie wniosku pełnomocnika skarżącej zawarte w skardze i w piśmie z 28 listopada 2017 r. w przedmiocie zasądzenia kosztów postępowania. Zgodnie z art. 201 § 1 p.p.s.a. zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie uwzględnienia skargi w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a.
Skarżącej spółce przysługuje zwrot kosztów postępowania (wpis od skargi nie został uiszczony) obejmujących wynagrodzenie radcy prawnego, który sporządził skargę. Istotą sporu pomiędzy organem a Spółką było określenie wysokości opłaty za zamianę zezwolenia, a więc przedmiotem zaskarżenia, zgodnie z art. 216 p.p.s.a., jest należność pieniężna w kwocie 8.490 zł, stanowiąca różnicę pomiędzy wysokością opłaty ustaloną przez organ (9.338 zł) a wskazywaną przez Skarżącą (849 zł). Zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm.), stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - stawkę obliczoną na podstawie § 2. Przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 5000 zł do 10 000 zł stawka minimalna wynosi 1800 zł (§ 2 pkt 4 rozporządzenia), i takie wynagrodzenie Sąd zasądził na rzecz Spółki, za zastępstwo prawne radcy prawnego.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 w zw. z art. 54 § 3 postanowił jak w sentencji. O zasądzeniu kosztów postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 201 § 1 p.p.s.a.