Uzasadnienie
A. H. (dalej jako: "Skarżący" lub "Strona") wniósł skargę na opisaną w komparycji niniejszego orzeczenia decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, wydaną w przedmiocie rozłożenia na raty spłaty należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej.
Pismem z dnia 18 lipca 2016 r. Skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia... lutego 2016 r., nr..., którą to decyzją rozłożono jego zobowiązanie na raty. Decyzja, o wstrzymanie której wnioskuje Strona, została następnie utrzymana w mocy zaskarżoną do tutejszego Sądu decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. We wniosku Skarżący wskazał, iż nie stać go na raty wskazane w decyzji Prezesa ARiMR. Uchylenie decyzji i wymaganie całej kwoty zadłużenia doprowadzi do jego niewypłacalności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270) – dalej w skrócie p.p.s.a., Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Wskazać należy, że przedmiotem wstrzymania mogą być wyłącznie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają tego wykonania, a tym samym takie, które wywołują skutki materialnoprawne. (vide: postanowienie NSA z dnia 5 maja 2005 r., sygn. akt I OZ 371/05, LexPolonica Nr 402363). Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy przy tym rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (vide: J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt II FZ 882/05, niepubl.). Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych.
Wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (vide: T. Woś [w:] T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 295 i n.). Cechy tej nie mają z kolei akty odmowne, jak również te z konstytutywnych aktów uprawniających, które nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów dla spowodowania określonego w nim stanu faktycznego lub prawnego (vide: J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186).
Wniosek Skarżącego odnosi się do decyzji rozkładającej na raty zaległości publicznoprawne, a zatem sama w sobie nie nadaje się ona do wykonania. Zaskarżona decyzja w żadnej mierze nie określa powinnego, nakazanego lub zakazanego zachowania, a jedynie ustala formę wykonywania obowiązku wynikającego z decyzji, którą ustalono należności, jakie Strona musi uiścić agencjom płatniczym. W związku z tym, wniosek złożony przez Skarżącego rozpatrzyć należy odmownie.
Na marginesie wskazać należy, iż bezzasadne są obawy Strony, która we wniosku podniosła, że "uchylenie decyzji i wymaganie całej kwoty zadłużenia doprowadzi do jej niewypłacalności". Z twierdzenia tego wynika, iż Strona obawia się, że ewentualna wygrana przed sądem administracyjnym skutkować będzie upadkiem decyzji rozkładającej na raty jego zobowiązanie i w konsekwencji możliwością egzekucji całej należności jednorazowo. Sąd stwierdza, iż w razie uchylenia zaskarżonej decyzji organ obowiązany będzie do ponownego rozpatrzenia sprawy w zakresie rozłożenia na raty należności przypadających agencjom płatniczym. Co więcej, organy będą obowiązane do uwzględnienia stanowiska sądu. Wynika z tego, iż nie ma ryzyka jednorazowej egzekucji spornych kwot.
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.