Uzasadnienie
Skarżąca G. sp. z o.o. w P. (dalej "skarżąca", "Grupa", "strona") złożyła [...] marca 2014 r. w Wielkopolskim Oddziale Regionalnym Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) w Poznaniu wniosek o przyznanie pomocy finansowej grupie producentów owoców i warzyw, wstępnie uznanej do dnia [...] kwietnia 2012 r., na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej oraz o przyznanie pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania za okres od 1 lipca 2013 r. do 31 grudnia 2013 r., to jest za drugie półrocze piątego roku realizacji planu dochodzenia do uznania.
W wyniku rozpoznania wniosku Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Poznaniu (dalej "Dyrektor Oddziału") wydał [...] września 2014 r. decyzję nr [...], na mocy której przyznał Grupie pomoc finansową na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej w wysokości 64 676,38 zł za drugie półrocze piątego roku realizacji planu dochodzenia do uznania, odmawiając przyznania kwoty 30 470 zł, dokonując obniżki należnej kwoty pomocy finansowej na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej w wysokości 30 470,48 zł, przyznał pomoc finansową na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w wysokości 1 127 472,00 zł, za drugie półrocze piątego roku realizacji planu dochodzenia do uznania oraz odmawiając przyznania kwoty 45 5028 zł pomocy na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania. W uzasadnieniu decyzji Dyrektor Oddziału podniósł, że Grupa do dnia złożenia wniosku o przyznanie pomocy nie opłaciła faktur za inwestycje zrealizowane w okresie objętym tym wnioskiem.
Prezes ARiMR, w wyniku odwołania wniesionego przez Grupę Producentów, decyzją z [...] grudnia 2014 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Oddziału. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że część kosztów kwalifikowanych inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania została poniesiona przez Grupę po dacie złożenia wniosku o przyznanie pomocy. Wyjaśnił, że pojęcie poniesionych wydatków powinno być rozumiane w aspekcie kasowym, w którym wymagana jest zapłata za inwestycję, co znajduje potwierdzenie w § 4 ust. 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 lipca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków przyznawania pomocy finansowej wstępnie uznanej grupie producentów owoców i warzyw oraz wykazu kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania (dalej: "rozporządzenie z 2013 r."). Powołany przepis stanowi, że rozliczenie kosztów kwalifikowanych poniesionych na inwestycję lub jej etap jest dokonywane bezgotówkowo w formie polecenia przelewu. Prezes ARiMR uznał za nietrafny zarzut niewłaściwego poinformowania Grupy o zasadach przyznawania pomocy przez organ I instancji.
W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie strona wniosła o uchylenie w całości decyzji Prezesa ARiMR z [...] grudnia 2014 r. nr [...] i zasądzenie na rzecz Grupy kosztów postępowania według norm przepisanych. Strona zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie:
- 1) § 4 ust. 5 rozporządzenia z 2013 r. poprzez błędną wykładnię, skutkującą przyjęciem, że przepis ten jest skierowany do wstępnie uznanej grupy producentów owoców i warzyw, i że poniesione wydatki w ujęciu kasowym po dniu złożenia wniosku o przyznanie pomocy stanowią koszt niekwalifikowalny, i nie mogą podlegać refinansowaniu z budżetu krajowego i UE;
- 2) § 4 ust. 6 rozporządzenia z 2013 r. poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że interpretacja "koszty poniesione" wskazuje na czas dokonany, co oznacza że chodzi tu o taki stan, w którym nastąpiło obciążenie kosztem nie tylko w sensie ewidencyjnym, ale w znaczeniu realnym, a więc w faktycznym poniesieniu wydatku;
- 3) § 1 ust. 1 rozporządzenia z 2013 r. poprzez niezastosowanie i w konsekwencji odmowę przyznania pomocy finansowej skarżącemu w żądanej wysokości, pomimo zaistnienia wszystkich przesłanek zawartych w przedmiotowym przepisie;
- 4) motywów 43 i 53 wskazanych w rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw (Dz.U. L 157 z 15.06.2011 r.), dalej: "rozporządzenie nr 543/2011", oraz art. 19 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 19 grudnia 2003 r. o organizacji rynku owoców i warzyw, rynku chmielu, rynku suszu paszowego oraz rynków lnu i konopi uprawianych na włókno (Dz. U. z 2011 r., nr 145, poz. 868 oraz z 2012 r. poz. 243 i 1258) poprzez całkowite pominięcie wskazanych tam założeń i celów, dalej: "ustawa o organizacji rynku owoców i warzyw";
- 5) art. 8 k.p.a. poprzez dokonanie istotnych w sprawie ustaleń w oparciu o wybiórczo wybrane i wykreowane elementy materiału dowodowego;
- 6) art. 6 k.p.a. poprzez wydane decyzji z naruszeniem przepisów obowiązującego prawa;
- 7) art. 11 w zw. z art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez pominięcie w uzasadnieniu decyzji istotnych dowodów i brak uzasadnienia prawnego do wydanej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 28 września 2015 r. sygn. akt V SA/Wa 1344/15 oddalił skargę na decyzję Prezesa ARiMR z [...] grudnia 2014 r. Sąd I instancji uznał, że Prezes ARiMR prawidłowo zastosował § 4 ust. 5 rozporządzenia z 2013 r. przyjmując, że przepis ten adresowany jest do Grupy, a nie do organu, bowiem to Grupa, a nie organ dokonuje polecenia przelewu. Sąd podzielił stanowisko Prezesa ARiMR, że rozliczenie kosztów kwalifikowanych powinno być dokonane do dnia złożenia wniosku o przyznanie pomocy finansowej. Powołując się na wyroki NSA z 14 kwietnia 2004 r. sygn. akt: FSK 113/04 oraz z 22 października 2004 r., sygn. akt: FSK 624/04, WSA przychylił się także do przyjętej przez organ interpretacji pojęcia "poniesionych wydatków" jako wymaganej zapłaty za inwestycję w rozumieniu kasowym.
Z kolei odnosząc się do zarzutu naruszenia motywów 43 i 53 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw oraz art. 19 ust. 3 pkt 1 ustawy z 19 grudnia 2003 r. o organizacji rynku owoców i warzyw, rynku chmielu, rynku suszu paszowego oraz rynków lnu i konopi uprawianych na włókno poprzez całkowite pominięcie przez organ wskazanych tam celów i założeń, WSA zauważył, że "(...) motywy nie stanowią podstawy do wydawania decyzji."
Grupa zaskarżyła powyższy wyrok w całości.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 13 grudnia 2017 r. sygn. akt II GSK 559/16 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W ocenie NSA trafne są zarzuty skargi kasacyjnej związane z naruszeniem przez sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. NSA podkreślił, iż uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego, dlaczego sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne albo niezgodne z prawem. Zarzut uchybienia temu wymogowi jest uzasadniony w sytuacji, gdy sąd administracyjny pierwszej instancji nie wyjaśni w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a., dlaczego nie stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, ani przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Zdaniem NSA warunku tego nie spełnia uzasadnienie zaskarżonego wyroku, co także uzasadnia uwzględnienie skargi kasacyjnej z powodu naruszenia przez sąd pierwszej instancji przepisów postępowania - art. 141 § 4 p.p.s.a.- które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
NSA wskazał jednocześnie, iż w tym stanie rzeczy przedwczesna stała się ocena zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego tj. § 1 ust. 1, § 2 ust. 1, § 4 ust. 5 oraz § 4 ust. 6 rozporządzenia z 2013 r. Problematyka poruszona przez skarżącą w ramach tych zarzutów nie była bowiem dotychczas właściwie rozważona przez Sąd pierwszej instancji.
Rozpatrując sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, dalej p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Zgodnie z art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Oceniając zaskarżoną decyzję według powyższych kryteriów sąd uznał, że nie narusza ona prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.
Sąd uznał za prawidłowo ustalony przez organ odwoławczy stan faktyczny zaistniały w sprawie, w związku z czym sąd przyjął za własne ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym rozstrzygnięciu (zob.: uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09).
Przepisy unijne zawarte w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (Dz. U. UE. L. nr 299 str.
- 16) przewidywały poza uznawaniem organizacji producentów owoców i warzyw również wstępne uznanie takich grup w państwach członkowskich, które przystąpiły do UE w dniu 1 maja 2004 r., tj.m.in. w Polsce (art. 125e rozporządzenia). Zgodnie z art. 103a ust. 1 rozporządzenia 1234/2007 w trakcie okresu przejściowego dopuszczonego zgodnie z art. 125e państwa członkowskie mogły przyznać grupom producentów sektora owoców i warzyw utworzonych w celu ubiegania się o uznanie ich za organizacje producentów:
- a) pomoc mającą na celu wsparcie tworzenia się tych organizacji i ułatwienie im działalności administracyjnej;
- b) pomoc bezpośrednią lub za pośrednictwem instytucji kredytujących na pokrycie części inwestycji wymaganych do uzyskania decyzji o uznaniu i określonych w planie dochodzenia do uznania, o którym mowa w art. 125e ust. 1 akapit trzeci.
Pomimo, iż rozporządzenie nr 1234/2007 zostało w dniu 1 stycznia 2014 r. zastąpione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającym wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylającym rozporządzenie Rady (EWG) nr 922/72, (EWG') nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (Dz.U.UE.L nr. 347 str. 671), to jednak w odniesieniu do skarżącej nadal obowiązywało rozporządzenie nr 1234/2007, w myśl art. 231 ust. 2 rozporządzenia nr 1308/2013 stanowiącego, że wszystkie programy wieloletnie przyjęte przed dniem 1 stycznia 2014 r., po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia nadal podlegają stosownym przepisom rozporządzenia (WE) nr 1234/2007, aż do wygaśnięcia tych programów.
7 czerwca 2011 r. Komisja UE wydała rozporządzenie wykonawcze nr 543/2011 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw (Dz.U.UE.L nr.157 str.1). W art. 43 ust. 3 wymienionego rozporządzenia, dotyczącym finansowania planów dochodzenia do uznania (PDU) wskazano, że pomoc, o której mowa w art. 103a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007, jest wypłacana: a) w ratach rocznych lub półrocznych na zakończenie każdego okresu rocznego lub półrocznego realizacji planu uznawania; lub b) w ratach obejmujących część okresu rocznego, jeżeli plan rozpoczyna się w trakcie okresu rocznego lub jeżeli uznanie zostaje udzielone na podstawie art. 125b rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 przed zakończeniem okresu rocznego. Z powołanego przepisu wynika cykliczność przyznawania pomocy finansowej na działania przewidziane w PDU, w okresach ustalonych przez państwo członkowskie według zastrzeżeń zawartych w przepisach prawa unijnego.
Płatności miały dotyczyć "pokrycia części inwestycji wymaganych do uzyskania decyzji o uznaniu i określonych w planie dochodzenia do uznania", o którym mowa w art. 125e rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007. Pokrycie części inwestycji nie oznaczało w tym przypadku udzielania zaliczek na poczet przewidywanej inwestycji.
Przepisy prawa unijnego uzupełnione zostały prawem krajowym. Uzupełnienie to pozostało w zgodzie z treścią regulacji unijnych i zawarte zostało w ustawie z dnia 19 grudnia 2003 r. o organizacji rynków owoców i warzyw oraz rynku chmielu (dalej: "ustawa"), oraz w wydanym na podstawie art. 19 ust. 3 pkt 1 ustawy rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 lipca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków przyznawania pomocy finansowej wstępnie uznanej grupie producentów owoców i warzyw oraz wykazu kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania (dalej: "rozporządzenie z 12 lipca 2013 r."), które zastąpiło rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 czerwca 2009 r. o tym samym tytule. W myśl § 7 ust. 1 rozporządzenia z 12 lipca 2013 r., do przyznawania pomocy finansowej na inwestycje lub ich etapy ujęte w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w okresach rozliczeniowych kończących się dnia 30 czerwca 2013 r. – dla grup rozliczających się w okresach półrocznych albo do dnia 31 grudnia 2013 r. – dla grup rozliczających się w okresach rocznych, stosuje się przepisy dotychczasowe (...).
W niniejszej sprawie wniosek o przyznanie pomocy finansowej dotyczył części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania za okres 1.07.2013 r. – 31.12.2013 r., to jest za drugie półrocze piątego roku realizacji planu dochodzenia do uznania, wobec czego zastosowanie mają do niego przepisy rozporządzenia z 12 lipca 2013 r.
W ustawie, w art. 9 ust. 1 pkt 3, przewidziano, że w zakresie określonym przepisami Unii Europejskiej dyrektor oddziału regionalnego Agencji Restrukturyzacji właściwy ze względu na siedzibę wstępnie uznanej grupy producentów wydaje decyzje w sprawach przyznania wstępnie uznanej grupie producentów rolnych pomocy finansowej na: a) pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej; b) pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania. Zgodnie z art. 9 ust. 6 pkt 2 ustawy, do wniosków o wydanie decyzji, o których mowa w ust. 1 pkt 3, dołącza się dowody potwierdzające poniesienie kosztów kwalifikowanych inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania. W art. 19 ust. 3 pkt 1 ustawy minister właściwy do spraw rynków rolnych został upoważniony do określenia, w drodze rozporządzenia, szczegółowych warunków przyznawania pomocy finansowej oraz wykazu kwalifikowanych kosztów inwestycji, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 3 lit. b, mając na względzie zapewnienie prawidłowego wykorzystania pomocy finansowej na inwestycje realizowane w ramach zatwierdzonego planu dochodzenia do uznania.
Według treści § 1 ust. 1 pkt 1 lit. a i b rozporządzenia z 12 lipca 2013 r., wstępnie uznanej grupie producentów owoców i warzyw, zwanej dalej "grupą", jest przyznawana pomoc finansowa na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji związanych ze zbiorem, przechowywaniem, magazynowaniem, przygotowaniem do sprzedaży owoców i warzyw, ujętych w grupie lub grupach produktów, dla których grupa została wstępnie uznana, jeżeli inwestycja lub jej etap: a) zostały ujęte w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania na dany okres rozliczeniowy; b) zostały zrealizowane w danym okresie rozliczeniowym. Zgodnie z § 4 ust. 3 rozporządzenia z 12 lipca 2013 r. wysokość pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji innych niż wymienione w ust. 1 jest określana na podstawie złożonej przez grupę faktury lub dokumentu o równoważnej wartości dowodowej. § 4 ust. 5 rozporządzenia z 12 lipca 2013 r. stanowi, że rozliczenie kosztów kwalifikowanych poniesionych na inwestycję lub jej etap jest dokonywane bezgotówkowo, w formie polecenia przelewu, do dnia złożenia wniosku o przyznanie pomocy finansowej.
Zgodnie z § 4 ust. 6 rozporządzenia z 12 lipca 2013 r. pomoc finansowa na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji jest przyznawana do wysokości kosztów poniesionych na zrealizowanie inwestycji ujętych w danym okresie rozliczeniowym, nieprzekraczającej kwoty zatwierdzonej w planie dochodzenia do uznania.
Z przedstawionych powyżej regulacji prawnych wynika, że warunkiem przyznania pomocy inwestycyjnej, przewidzianej w odniesieniu do planu uznawania, jest spełnienie wszystkich wymogów dotyczących realizacji tego planu w wyznaczonym terminie. Pomoc przyznawana jest jako refundacja kosztów rzeczywiście wydatkowanych na realizację zamierzenia inwestycyjnego w danym okresie rozliczeniowym, określonym w planie dochodzenia do uznania. Jednym z normatywnie określonych warunków przyznania pomocy jest bowiem realizacja inwestycji lub jej etapu w danym okresie rozliczeniowym, ujętym w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania. § 1 ust. 1 pkt 1 lit b rozporządzenia z 12 lipca 2013 r. należy odczytywać w połączeniu z § 4 ust. 5 tegoż rozporządzenia. Z przepisów tych intepretowanych łącznie wynika norma prawna, że wymóg realizacji inwestycji lub jej etapu w danym okresie rozliczeniowym obejmuje nie tylko wytworzenie lub nabycie określonych środków trwałych w ramach czasowych przewidzianych w planie dochodzenia do uznania, ale też całkowite rozliczenie w tym okresie poniesionych na nie wydatków, rozumiane jako dokonanie zapłaty.
O tym, iż pojęcie "rozliczenie" zostało użyte w § 4 ust. 5 rozporządzenia z 12 lipca 2013 r. jako synonim zapłaty, a nie operacji księgowania dokumentów, świadczy jednoznacznie dyspozycja tego przepisu, wskazująca, że rozliczenie powinno nastąpić bezgotówkowo, w formie polecenia przelewu, do dnia złożenia wniosku o przyznanie pomocy finansowej.
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że wobec niespełnienia przez skarżącą koniecznej przesłanki wydatkowania części kosztów na realizację inwestycji do dnia złożenia wniosku o przyznanie pomocy finansowej, brak jest podstaw prawnych do domagania się przez nią przyznania pomocy co do tej części kosztów.
Nieskuteczny jest zarzut skarżącej co do naruszenia przez organy orzekające w sprawie motywów 43 i 53 wskazanych w rozporządzeniu 543/2011. Po pierwsze wskazana przez skarżącą część aktu prawnego nie stanowi normy prawnej, lecz jedynie określa cele, które organ prawodawczy chciał osiągnąć poprzez wprowadzenie tej regulacji. W związku z powyższym powołana część aktu prawnego nie może stanowić samodzielnej podstawy orzekania, lecz służyć może jedynie jako pomoc w interpretacji przepisów prawnych zawartych w tym akcie. Nadto cele wskazane w powołanych przez skarżącą punktach 43 i 53 preambuły rozporządzenia 543/2011, w szczególności dotyczące zapewnienia producentom i ich organizacjom czytelnych informacji o procedurach dotyczących wypłacania pomocy, zostały zrealizowane, gdyż zarówno ustawa jak i rozporządzenie z 12 lipca 2013 r. w sposób jasny określają te procedury, i strona powinna zapoznać się z tym regulacjami samodzielnie.
Ponadto niezbędne informacje zawarte zostały również w formularzu wniosku o przyznanie pomocy, w szczególności w części F3. "Załączniki do części dotyczącej przyznania pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania" w punkcie 14 wskazano na konieczność dołączenia dokumentów zapłaty za faktury, rachunki oraz inne dokumenty potwierdzające poniesienie kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania, do dnia złożenia wniosku o przyznanie pomocy finansowej.
Reasumując, w ocenie sądu, zaskarżona decyzja wydana została na podstawie przepisów prawa i zawiera, zgodnie z dyspozycją art. 107 § 3 k.p.a., prawidłowe uzasadnienie faktyczne i prawne, oparte na podstawie zebranego materiału dowodowego, który uzasadnia oceny i rozstrzygnięcia orzekającego w sprawie organu. Organ odwoławczy zbadał wyczerpująco wszystkie okoliczności faktyczne i dokonał obiektywnej oraz wnikliwej ich oceny, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją. Z przedstawionych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.